You are currently browsing the monthly archive for nóvember 2006.
Spagettí Carbonara er einn af fyrstu pastaréttunum sem við Rakel elduðum. Hann var einfaldur: steikja beikon og setja út á spagettí ásamt sósunni (rjómi, egg, parmeggiano, salt og pipar) sem léttsteiktist á heitu pastanu. Og svo gott, kalt og þurrt ítalskt hvítvín af einfaldari gerðinni með, t.d. Frascati.
Útgáfuna hér fyrir neðan fann ég hins vegar í bandaríska vín- og matartímaritinu Food and Wine og fannst okkur Rakel hún betri. Það er Cristopher Russel, veitingastjóri á Union Square Cafe í New York sem gefur hana. Hann mælir með rauðvíni úr Sangiovese þrúgunni, helst Chianti Classico. Chianti Classico frá Castello di Querceto, Fontodi eða Rietine væru prýðileg en að jafnaði myndi ég frekar velja svalt og brakandi ferskt hvítvín þar sem rétturinn er í þyngri kantinum á pastavísu, t.d. Vitiano hvítvínið frá Falesco (systurvín samnefnds rauðvíns frá framleiðandanum).
Og þá að uppskriftinni:
Beikon (1 bréf) er skorið niður í litla bita og steikt í matskeið af ólífuolíu á meðalhita í 7-8 mínútur. Fitunni er síðan hellt af og hún geymd.
2 1/2 desilíter af rjóma hellt á sömu pönnu við vægan hita og pipar bætt útí þegar rjóminn er aðeins farinn að sjóða og síðan strax sett útí á eftir 2 1/2 desilíter af rifnum, ferskum parmeggiano og pecorino osti (við notuðum eingöngu parmeggiano). Hrært í þar til allt hefur blandast vel saman, svona 2 mínútur. Blöndunni hellt í skál og látið aðeins kólna.
Út í blönduna er síðan hrærð 1 stór eggjarauða, steikta beikonið og 2 matskeiðar af fitunni sem var geymd. Látið kólna í ísskáp (hægt að gera sósuna daginn áður).
Síðar, á meðan spagettíið er að sjóða er sósan tekin úr ísskápinum og hituð við vægan hita. Spagettíið er látið þorna þegar það er tilbúið og hellt út í sósuna á pönnunni. Hrært og síðana borið fram t.d. með því að setja í skál eða beint á diska.
Sikileyska víngerðin Firriato hefur gert það gott í ítölsku pressunni undanfarin ár en fáir hafa tekið jafn miklu ástfóstri við eyjaskeggjana og víntímaritið Il Mio Vino (nema ef vera kynni Luca Maroni).
Í annað sinn á þremur árum fær Firriato þessa viðurkenningu hjá tímaritinu og rauðvínið Ribeca var valið besta rauðvínið í sínum flokki (ítölsk rauðvín sem kosta á milli 15-30 Evrur).
Ég hef smakkað Ribeca en ekki ennþá flutt það inn, það gæti þó alveg gerst. Ribeca kostar það svipað og Harmonium sem er í uppáhaldi hjá mörgum gestum á La Primavera í Austurstræti. Santagostino vínin, rauða og hvíta, fást hins vegar í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni á 1.790 kr.
René Redzepi, yfirmatreiðslumaður á NOMA í Kaupmannahöfn, var gestakokkur á VOX um helgina. René þessi hefur starfað hjá ekki lakari stöðum en El Bulli, French Laundry og Jardin des Sense.
Vínlistinn á NOMA er evrópskur og einhver sá flottasti sem ég hef séð.
Tónninn í matreiðslunni á Vox var norrænn; ölbrauð, rækjur, kartöflur, rúgur, söl, villigæs, skyr og þess háttar — að ógleymdri öskunni! Öskuna framleiddu starfsmenn Vox með því að brenna hey.
Matseðillinn var fimm rétta og kostaði 7.950 kr. án vína, 13.450 kr. ef vínseðillinn var tekinn með. Fyrir utan réttina fimm voru boðnir 2 for-forréttir og einn for-eftirréttur, alls 8 réttir. Miðað við gæði var verðið sanngjarnt, á íslenskan mælikvarð a.m.k.
Svona leit 5 rétta matseðillinn út:
1) Hráar íslenskar rækjur með agúrkusafa og piparrótarsnjó (hvítvín: Riesling Steinmessel 2004 frá Brundlmayer sem mér fannst afbragðsgott, þurrt og glæsilegt)
2) Leturhumar og ostruemulsion, rúgur og söl (hvítvín: Sauvignon blanc 2006 frá Cloudy Bay sem angaði af kattahlandi og steinolíu og var afskaplega ljúft vín)
3) Litlar kartöflur og maltmjöður frá Fredriksberg (rauðvín: Aloxe Corton 1997 frá Louis Jadot sem ilmaði af hnakki og seltinni jörð og var áhugavert)
4) Íslensk villigæs með sultuðu selleríi, ösku og sykurbrúnuðum eplum (rauðvín: GSM 2002 frá Rosemount sem hafði skemmtilegan karamellu-ilm en á endanum fannst mér eikin bera það ofurliði)
5) Ölbrauð með skyrkrapís og freyðandi mjólk (styrkt sætvín: Maccabeu 2002 frá Mas Amiel sem hafði daufan ilm en skemmtilega áferð í munni og var bara fínt)
Án þess að fara of mikið í smáatriði var upplifunin mjög góð. Gúrkusósa var ferlega fersk og bragðgóð, ostruemulsion færði manni hafið á diskinn, mikil notkun á ýmis konar rúgi og malti var skemmtileg, askan var stórskemmtileg og ölbrauðið í eftirréttinum fékk mig til að hugsa um ömmu.
Sem sagt, mjög gott allt saman og þjónusta alveg til fyrirmyndar.
Bloggarinn Alder segir á Vinography vefsíðunni sinni: “[...] we can taste so much of the world in a bottle.”.
Hann á við hina miklu ilm- og bragðflóru sem menn geta fundið þegar þeir smakka vín en eiga oft í erfiðleikum með að koma orðum yfir.
Alder hefur sett niður stutt orðasafn sem hægt er að nálgast hér, prenta út og stinga í vasann eða veskið. Svo þegar næsta vín er smakkað er hægt að kippa út listanum og finna réttu orðin.
Við höfum sett saman 4 rauðvín frá þremur ólíkum framleiðendum í S-Ástralíu. Þetta eru fjölskyldufyrirtæki, þekkt fyrir að setja markið hátt. Svo hátt reyndar að öll hafa þau einhvern tímann fengið fyrir eitthvert vína sinna 98 eða 99 stig af 100 hjá Robert Parker.
d’Arenberg og nágranninn hans Kay Brothers eru í McLaren Vale héraðinu sem er syðst við strönd álfunnar og beint fyrir ofan er Barossa héraðið þar sem Torbreck er staðsettur.
d’Arenberg The Custodian Grenache 2004
d’Arenberg The Cadenzia GSM 2003
Kay Brothers Hillside Shiraz 2002 – 95 stig Robert Parker
Torbreck The Woodcutter´s Shiraz 2004
S-Ástralíu SMAKKPAKKI – 9.800 kr.
Smávegis glaðningur frá Amedei súkkulaðiálfunum í Toskana fylgir með ásamt litlu hefti með ítarlegum upplýsingum um vínin fjögur og framleiðendur þeirra.
ATH! Til að panta smakkpakkann sendir þú okkur tölvupóst á vinogmatur@internet.is. Við munum leiða þig í gegnum ferlið.
Gambero Rosso útgáfan er allt í senn, vefsíða, tímarit og bók. Gefin út af Slow Food samtökunum sem eiga sér fulltrúa hér á Íslandi.
Bókin er gefin út einu sinni á ári og fjallar um nánast öll vín eru skipta máli á Ítalíu. Hún er án nokkurs vafa áhrifamesta heimildin um vín þar í landi og áhrifanna gætir um allan heim.
Vínin sem þeir gefa hæstu einkunn, svokölluð þrjú glös eða ”Tre Bicchieri”, á hverju ári eru um 300 talsins. Það þykir afar eftirsóknarvert að hljóta þann heiður. Sum vín fá þessa einkunn á næstum hverju ári, önnur endrum og eins.
En að velja 50 vín sem hafa breytt og mótað landslagið í ítalskri vínmenningu er önnur ella, öllu marktækari.
Gambero Rosso finnst 50 vín hafa gert betur en önnur í gegnum tíðina. Af þeim 50 eigum flytjum við inn 7. Þau eru Montevetrano, St. Valentin Sauvignon Blanc, Barolo Cannubi Boschis, Granato, Sagrantino di Montefalco 25 Anni, Montiano og Flaccianello della Pieve.
Ég er nokkuð ánægður akkúrat núna. Svona næstum eins ánægður og krakkarnir í Langholtsskóla sem unnu Skrekk í gær.
Inn um lúguna kom bréf frá Flugleiðum með pöntun fyrir Business Class vínlistann árið 2007.
Það eru 8 vín á vínlistanum, fjögur fyrir Evrópu Business Class (187ml flöskur) og fjögur fyrir Bandaríkja Business Class (750ml flöskur).
Af 8 eigum við 3 sem við erum eiginlega mjög ánægð með.
Þetta er þriðja árið sem við störfum með Flugleiðum. Frá stofnum Víns og matar hafa vínin okkar verið á Business Class vínlistum Flugleiða, 2007 verður fjórða árið í röð.
Hvernig fer valið fram? Birgjar senda 2-3 sýnishorn af hverju víni sem er síðan smakkað af nokkrum helstu vínsérfræðingum landsins og stóru vínteymi af hinum og þessum að auki til að gefa sem breiðasta mynd af vínunum sem eru smökkuð.
Og að vínunum þremur. Fyrst ber að nefna Pinot Noir rauðvín (750ml Business Class USA) frá San Michele Appiano, okkar framleiðanda í Alto Adige á norðurhjara Ítalíu, síðan Grecante hvítvín (750ml Business Class USA) frá Arnaldo Caprai á Mið-Ítalíu og loks sérsmíðuð hvítvínsbland (187ml Business Class Evrópa) fyrir Vín og mat frá nýjum framleiðanda, Sandhofer í Austurríki.
Þess má geta að báðir ítölsku framleiðendurnir hafa verið valdir framleiðendur ársins hjá Gambero Rosso/Slow Food.
Skv. nýrri rannsókn hjá John Hopkins Háskóla í Bandaríkjunum hjálpar dökkt súkkulaði við að hreinsa æðarnar.
Þessar nýjustu niðurstöður eru enn ein staðfestingin um heilsusamlega eiginleika súkkulaðis.
Rannsóknir um hollustu rauðvíns eru ennþá fleiri og hvítvín er talið vinna á bjúgi.
Svo ekki sé nú minnst á ólífuolíuna.
Kannski að Vín og matur ætti að fara að skilgreina sig upp á nýtt: “Heildsala með hollustuvörur”?.
Ég á bara eftir að finna eitthvað jákvætt um hunang og rauðvínsedik en það ætti ekki að vera erfitt.
Súkkulaðið okkar kemur frá Amedei á Ítalíu. Heyrst hefur að það veki líka erótískar kenndir hjá þeim er þess neyta.
Wine Spectator Top 100 listinn var að koma út, fyrir árið sem er senn á enda.
Við eigum eitt vín á listanum, The Struie 2004 frá Torbreck. Það fær 94 stig og er í 38. sæti listans.
Vínið var líka valið á listann fyrir tveimur árum síðan, þá 2002 árgangur, og merkilegt nokk í nákvæmlega sama sæti. Við keyptum hins vegar 2003 árganginn og verður hann væntanlega fáanlegur í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni innan skamms.
Ég mun leggja inn pöntun af þessu víni fljótlega — í næstu sendingu frá Ástralíu en hvort það verður 2004 eða 2005 er ég ekki alveg viss um.
Fontodi Chianti Classico 2003 og Rietine Chianti Classico 2003 fengu flotta dóma í Mbl. fyrir rúmri viku síðan. Og nú, síðasta föstudag, birtist svipuð gagnrýni um 2004 árganginn af Chianti Classico frá Castello di Querceto.
Sömuleiðis gagnrýndi hann Foradori sem hann hafði einu sinni fjallað um áður (fékk líka 17/20) og fundist svona nokkuð gott – ekki eins gott og ég hefði viljað og sama er kannski upp á teningnum hér. Lýsing hans er reyndar fín en eitt stig til viðbótar hefði hæft þessu víni betur, jafnvel tvö. Steingrímur minnist reyndar á annað vín frá Foradori sem heitir Granato og ber því sérstaklega vel söguna (“alveg hreint magnað”) eins og fram kemur í umfjöllun hans hér neðar.
”Ég fjallaði í síðustu viku um tvö alveg hreint virkilega góð Chianti Classico-vín. Hér er eitt til viðbótar, en árinu yngra en hin tvö, frá árinu 2004, og enn einn stíllinn.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO 2004 er haustlegt vín með ristuðum möndlum, kryddjurtum og laufum í bland við eik og dökkrauð rifsber og kirsuber. Örlítið sprittað og fínleg eik. Í munni hreint og beint, með flottri fyllingu og kröftuga sýru og tannín. Einfaldlega gott vín sem er flott núna en mun halda sér og batna í 2-3 ár. 1.790 krónur. 18/20
[...] Teroldego Rotaliano [...] sú þrúga er nær einungis ræktuð [í] Suður-Týrol og Trentino héraði á Ítalíu. Heitið Teroldego er sagt eiga rætur sínar í þýsku og merkja Tyroler Gold eða Týrólagull. Fáir gera betri Teroldego en Elisabeta Foradori og er toppvínið hennar Granato alveg hreint magnað.
FORADORI TEROLDEGO ROTALIANO 2003 hefur dökkt yfirbragð, byrjar með sedrusvið og kryddi en færist síðan yfir í bláberjaböku blandaðri vanillu og lakkrís. Alllangt í munni með tannínbiti. Þarf nokkurn tíma til að opna sig. 1.950 króngur. 17/20″. ( Mbl. 17.11.2006, Steingrímur Sigurgeirsson)
Jólasending ársins kemur frá Ítalíu um mánaðarmótin. Ég kalla hana svo þar sem í henni verður Amedei-súkkulaðið sem við höfum verið að bíða eftir enda ekki stök stöng eftir á heimilinu.
TVG sér um að sækja þetta og koma því til landsins. Trukkur á þeirra vegum sækir 5 bretti af víni til Castello di Querceto í Toskana þar sem við höfum safnað saman nokkrum framleiðendum: Castello di Querceto sjálfum á tveimur brettum og nágranna hans Fontodi á öðrum tveimur brettum og síðan grappa frá öðrum nágranna Rietine og ofurvíninu Montevetrano saman á einu bretti geri ég ráð fyrir. Montevetrano er sá eini sem kemur frá öðru svæði en Toskana, alla leið frá Campania héraði syðst á Ítalíu.
Trukkurinn kemur líka við hjá Amedei súkkulaðigerðinni í nágrenni við borgina Pisa, einnig í Toskana áður en hann brælir upp eftir álfunni til Hollands þar sem sendingin fer í skip. Sendingin átti að fara í skip næsta miðvikudag og þá hefði hún komið til landsins 5 dögum síðar en því miður klikkaði það og henni seinkar um viku.
Þetta verður svona jólasending okkar í ár en við munum setja aðrar af stað í desember sem koma á næsta ári t.d. frá Ástralíu en þær eru heila tvo mánuði að berast á landsteinana.
Undir fyrirsögninni “Pimp My Wine” veltir De Long því fyrir sér á léttu nótunum hvernig megi breyta einföldu borðvíni í eikarávaxtasprengju og gerir tilraun á saklausu Chianti víni.
De Long er hönnuður Wine Grape Varietal Table sem hefur vakið nokkra athygli.
Steingrímur Sigurgeirsson skrifaði um fjögur vín frá Toskana í Morgunblaðið síðustu helgi og voru tvö vín frá okkur þar á meðal, bæði frá Chianti Classico svæðinu.
Chianti Classico er hjartað í Toskana héraðinu (jafnvel í allri Ítalíu?) og liggur á milli borgríkjanna Flórens og Siena sem fyrr um aldir háðu blóðuga bardaga um yfirráðin á svæðinu sem Flórens á endanum vann.
Það er eitthvað magnað við þetta svæði sem orð ná ekki yfir. Andrúmsloftið er mett af þessari sögu sem hefur oltið yfir hæðirnar í gegnum aldirnar. Dante í lok 13. aldar, Botticelli, Michelangelo, Medici, Vasari og fleiri. Síðari heimstyrjöldin setti líka sitt mark á hæðirnar þegar Bandamenn hröktu Nasista norður eftir skaganum og má finna leifar af skotgröfum víða. Í umhverfinu ríkir jafnvægi manns og náttúru sem á sömu stöðum virðist nánast fullkomið.
En svo maður snúi sér að greininni hans Steingríms:
“Góðir dropar frá Toscana
Það er fátt betra en góður Chianti Classico frá Toscana með mat og það er ágætis úrval af þeim til í vínbúðunum. Hér eru tvö fantagóð – en mjög ólík Chianti-vín – sem hafa áður komið við sögu hér en nú er 2003 árgangurinn kominn í hillurnar. Kannski ekki toppárgangur (við verðum að bíða enn eftir 2004) en þó ágætur og mun betri en 2002 sem var fremur slappur í Chianti (NB. 2002 árgangur af Fontodi fékk líka 19/20 í Mbl, hvað mun 2004 þá fá?).
Fontodi er víngarður í hjarta Chianti Classico-svæðisins, nánar tiltekið í Panzano. Vínekrurnar þekja eina 67 hektara og árið 1998 var nýtt og tæknilega fullkomið víngerðarhús tekið í notkun.
FONTODI CHIANTI CLASSICO 2003 er hreint Sangiovese-vín og koma þrúgurnar af nokkrum mismunandi eikrum á landareigninni. Vínið er látið liggja á frönskum eikartunnum í ár áður en því er tappað á flöskur. Eikin er enn nokkuð áberandi í nefi með miklu dökku súkkulaði, vanillu og kaffi í nefi. Það hefur yfir sér þykkt og feitt yfirbragð jafnt í nefi sem munni með djúpum og góðum svörtum berjaávexti. Hefur all-massíva uppbyggingu og góða lengd. Vín til að smjatta á. Mjög góð kaup á 1.890 krónur. 19/20
Rietine er lítið fjölskyldufyrirtæki í Gaiole í Chianti sem býr til stór og góð vín á ágætu verði. Það er stofnað af hjónunum Mario og Galinu Gaffuri-Lazarides en þau eru upprunalega frá Sviss og ráku þar Michelin-stjörnu veitingahús sem þau seldu til að geta fjárfest í vínrækt á Ítalíu.
RIETINE CHIANTI CLASSICO 2003 er að mörgu leyti andstaða í stílnum við Fontodi. Vínið er dökkt á lit með fallegum fjólubláum hjúp, sýrumikill berjasafi, skarpur, beittur og með vott af lakrís og ferskum kryddjurtum. Breiðir vel úr sér í munni, ferskt og tannískt. Góð kaup á 1.800 krónur. 18/20
Bæði vínin eru flott nú en munu batna næstu 203 árin hið minnsta.” (Mbl. 10.11.2006, Steingrímu)
Ég hitti sænsku hjónin Per og Britt Karlsson á leiðina á Vinisud vínsýninguna í Montpellier snemma á þessu ári. Við vorum að reyna að finna rútuna úr miðbænum til sýningarsvæðisins, þau kunnu frönsku og ég hékk með þeim á meðan við rundum út úr strætóleiðum til að taka í stað rútunnar. Á leiðinni í strætó spjölluðum við heilmikið saman enda reyndumst við vera með marga af sömu framleiðendunum á heimsóknarlistanum fyrir vínsýninguna.
Per og Britt skrifa um vín, fara í vínferðir og eru þekkt í Svíþjóð á þeim vettvangi.
Á vefsíðunni þeirra rakst ég á þessar skemmtilegu myndir frá einum af okkar framleiðendum, Chateau Mourgues du Gres. Ennþá ítarlegri myndalista af Mourgues du Gres er að finna hér (ath. birtist á fjórum síðum).
Einnig rakst á nokkrar myndir (ath. birtist á tveimur síðum) frá Mas de Gourgonnier.
Ch. Mourgues du Gres er í Rhone héraði en Mas de Gourgonnier í nágrannahéraðinu Provence. Vínstíllinn (rauðvín) hjá þessum tveimur er nokkuð ólíkur þar sem sá fyrrnefndi gerir mjög ávaxtarík vín en sá síðarnefndi gerir jarðbundnari vín og þurrari.
Robert Parker hefur verið iðinn við kolann undanfarið í mannaráðningum eins og ég minntist á í þessu bloggi fyrir skömmu.
Nú hefur hann bætt einum kraftinum enn í safnið og er sá sóttur úr heimi bloggsins. Bretinn Neil Martin byrjaði með wine-journal.com vefsíðuna í sama mánuði og Vín og matur hóf að selja vín sín í ÁTVR, júní 2003. Þá voru tvær heimsóknir eða svo á dag á vefsíðuna hans (önnur var mamma hans) en í október sl. voru heimsóknir alls 140.000 sem er álíka mikið og vefsíða eins áhrifamest víntímarits heims, Decanter, fær.
Þetta segir eitthvað um heim bloggsins.
Það að Neil skuli vera Breti er svo sem líklegast ekki tilviljun því það eru helst Bretarnir sem hafa gagnrýnt Parker undanfarið fyrir hans miklu áhrif og smekk.
Svo virðist sem að Parker ætli að leyfa Neil að leika svolítið lausum hala á vefsíðunni sinni eins og Neil segir sjálfur og að stemning og sjálfstæði Neils muni haldast. Þetta mun allt koma í ljós á nýuppfærðri síðu Parkers sem mun verða tilbúin innan skamms.
Vinavisen danski fjallaði um 2002 árganginn af rauðvíninu okkar Domaine La Marèle frá Languedoc héraði í S-Frakklandi. Frédéric, eigandi Víngerðarinnar, lét mig vita af þessum dómi í tölvupósti í dag.
Vínið sem eingöngu er framleitt í 2.500 flöskum fær fullt hús stiga, 5 stjörnur af 5 og einstaka umfjöllun. “Þvílíkt rauðvín” er orðalag sem vanir menn nota eingöngu þegar um einstakt vín er að ræða.
Á vefsíðu Vinavisen fann ég einnig dóm um Mas Nicot rauðvínið (18/20 í Mbl. og 3 1/2 glas í Gestgjafanum) sem fær 4 stjörnur af 5. Mas Nicot er nágranni Domaine La Marèle og varð það einmitt af tilviljun að ég kynntist þeim síðarnefnda á básnum þeirra á Vinisud vínsýningunni í febrúar sl.
Við smökkuðum 2002 árganginn af La Marèle en keyptum síðar 2003, 36 flöskur, og fæst hann ennþá með sérpöntun (sendu á vinogmatur@internet.is til að panta). Báðir árgangar voru erfiðir, sá fyrri blautur og sá síðari heitur, en meira er spunnið í 2003. Ef 2002 árgangur er “þvílíkt vín”, hvað myndu þeir dönsku segja um 2003?
“DOMAINE LA MARÈLE 2002 [5 stjörnur]
Dyr, ja, men – sikke en rødvin. Den har en vidunderlig duft og en bred,
harmonisk og enestående smag. Den breder sig i munden med talrige facetter.
Tænk, at man kan lave så fantastisk og elegant en vin (landvin) i Languedoc.
Vinen er lavet på Syrah, Cabernet, Grenache og Carignan.
MAS NICOT ROUGE 2003 [4 stjörnur]
69 kr., Rungsted Vinhandel
En hverdags-rødvin med god frugt og struktur.” (Vinavisen)
Eftir nokkra daga mun Wine Spectator gefa út Top 100 listann sinn yfir vín ársins að þeirra mati. Það eru þau vín sem hafa hlotið bestu dóma blaðsins á liðnu ári.
Svona listar eru náttúrulega alltaf meingallaðir en engu að síður eru vínin 100 sem þar birtast all traust kaup.
Véfrétt Víns og matar hefur spáð því að Chateau de Flaugergues 2003 muni vera á þessum lista þar sem vínið hafi fengið 92 stig á árinu sem er sama einkunn og þegar 2000 árgangur vínsins skaust í 21. sæti listans hér um árið. Í októberhefti blaðsins var upptalning á vínum undir 25$ sem hafa fengið 88-94 stig á árinu og var Flaugergues ódýrasta vínið sem náði 92 stigum eða meira.
Annað vín sem véfréttin spáir að nái inn á þennan lista er hið ódýra Falesco Vitiano 2004 sem fékk 90 stig þrátt fyrir afar lágt verð.
Svo er það náttúrulega Castello di Querceto Chianti Classico Riserva 2003, en það hefur tvívegis áður náð inn á Top 100 lista Wine Spectator.
Ég bloggaði stuttlega fyrr á þessu ári um bíódýnamísk vín.
Mér var hugsað til þeirra aftur eftir að lesa góða grein í Wine Spectator “Why I Buy Bio” eftir Matt Kramer. Kramer segir frá því í greininni að í staðinn fyrir að vísa á ákveðna heildsala eða vínbúðir þegar fólk biður hann um góð ráð um vínkaup þá segir hann því einfaldlega að kaupa bíódýnamísk vín.
Bíódýnamísk víngerð byggir á kenningum Rudolphs nokkurs Steiners (1861-1925). Hún er ekki sama og lífræn víngerð en byggir á sömu virðingu fyrir náttúrunni. Á meðan sú lífræna gengur út á náttúrulegar ræktunaraðgerðir gengur sú bíódýnamíska t.d. út á það hvenær ársins eða dagsins á að framkvæma slíkar aðgerðir (t.d. út frá stöðu tunglsins). Bíódýnamísk víngerð tekur mið af jafnvægi náttúrunnar allt frá lífríki til himintungla og er sveipuð ákveðinni dulúð. Hún er sömuleiðis nátengd sjálfsþurftarbúskap.
Hvernig þessi hugsjón skilar sér síðan í glasinu er erfitt að útskýra. Kramer dregur skemmtilega líkingu við jazz píanistann Bill Evans sem lét fingur víbra á ákveðnum nótum jafnvel þótt allir vita sem þekkja að á píanói er ekki hægt að framkvæma vibrató (amk. ekki með þessari aðferð). Við þessu átti Bill Evans svar: “…but trying for it affects what comes before it in the phrase.”. Það getur verið ómögulegt að mæla áhrif bíódýnamískrar víngerðar á vínið sjálft en viðleitnin hefur áhrif á heildarútkomuna.
Eða eins og Matt Kramer orðar það: “You could do a lot worse choosing such wines.”
Við höfum tvo framleiðendur sem, að því er best verður komist, eru bíódýnamískir: Foradori á Ítalíu og Domaine d’Aupilhac í S-Frakklandi. Þótt að í þeirra tilfellum sé bíódýnamíkin vitnisburður um metnað þeirra og virðingu fyrir náttúrunni þá má ekki taka það svo að bíódýnamík sé sjálfgefinn gæðastimpill, það eru alltaf svartir sauðir. Sömuleiðis má ekki taka það sem svo að þeir framleiðendur sem ekki gefa sig út fyrir að vera bíódýnamískir séu þar af leiðandi síðri. Margir framleiðendur ganga ekki alla leið og sumir nálgast náttúruna af álíka virðingu þótt ekki stundi þeir kenningar Steiners. T.d. er Fontodi í Chianti Classico afskaplega náttúruvænn (stundar bæði lífrænan búskap og sjálfsþurftarbúskap ásamt þyngdarlögmálsvíngerð). Kíktu á þetta blogg til að lesa viðtal þar sem viðhorf hans til bíódýnamískrar víngerðar kemur fram.
“If you can afford something above the basic $20 bottle, it’s probably the best of times… These represent wines made with more ambition and expertise than ever before.”, segir Jancis Robinson í viðtali við Eric Asimov í The New York Times.
Tilefnið er ný útgáfa af vínorðabókinni hennar, The Oxford Wine Companion, sem margir kalla mikilvægasta uppflettiritið um vín. Ég hef aldrei átt þessa bók en var að fá hana í póstkassann frá vinum okkar í Amazon á föstudaginn sl.
Í viðtalinu blæs Jancis Robinson á neikvæðni í garð víns í framtíðinni sem sumir, t.a.m. kollegi hennar Hugh Johnson, óttast að verði einsleitara en nokkru sinni áður undir sterkum áhrifum frá bandarískum smekk (neytendenda sem gagnrýnenda). Hún telur einmitt að gæðin fari vaxandi og hvarvetna séu spennandi hlutir að gerast svo framarlega sem fólk er tilbúið að eyða aðeins meira heldur en því sem einsleitu fjöldaframleiddu vínin kosta.
Jancis Robinson er með eigin vefsíðu jancisrobinson.com
Ég mæli líka með vínnámskeiðinu hennar sem fæst á DVD. Það er líka hægt að fá það lánað hjá okkur með því að senda póst á vinogmatur@internet.is.
Undanfarið hefur verið bannað að taka með sér vökva í handfarangri um borð í flugvélar. Nú er verið að aflétta því banni svo framarlega sem ílátin séu ekki stærri en 100ml (barnamatur og lyf undanskilin) þar sem menn telja að fljótandi sprengiefni í svo smáum einingum geti ekki grandað flugvél á lofti.
Nú verða öll vín í veröldinni framvegis framleidd í 100ml flöskum. Orðtakið “Wine by the glass” fær þannig alveg nýja merkingu.
Nei nei, bara að grínast. En — það verður ekki lengur hægt að kaupa vín hjá vínbændum erlendis eða í skemmtilegum vínbúðum og taka með sér um borð í vélarnir nema þá að setja góssið í ferðatöskurnar eða í trausta kassa sem hægt er að setja í almennar farangursgeymslur.
100ml hámarkið á aðeins við um vökvaílát er viðkomandi tekur með sér að heiman. Það verður ennþá hægt að kaupa stærri einingar á flugvöllunum sjálfum eftir að búið er að fara í gegnum skoðunarhliðin og taka með sér um borð í vélarnar. Það mun eflaust auka talsvert söluna í öllu er viðkemur vökva (vatn, vín, ilmvötn, tannkrem o.s.frv.) á fríhafnarsvæðinu.
Emily hjá d’Arenberg var að svara fyrirspurn minni hvort þurrkarnir í Ástralíu næðu til þeirra (sbr. eldra blogg).
Svarið var á þá leið að þótt þurrkarnir væru á þeirra slóðum liðu þeir ekki vatnsskort ennþá. Frostið hefur heldur ekki náð í McLaren dalinn en hefur ollið miklum skaða annars staðar í S-Ástalía. Væntanlega halda hitar frá hafinu frostinu frá. Hún sagði að smávegis skúrir hefðu borist undanfarna daga og þakkaði fyrir að fá ekki úrhelli með hvelli því slíkt myndi þýða skyndilegt flóð. Hún sagði minni uppskeru að vænta þetta árið (snemma árs 2007) vegna álags á vínviðinn á veraison skeiðinu (um það leyti sem berin taka út lit).
Svo hringdi Giovanni Manetti, eigandi Fontodi í Chianti Classico, í morgun þegar ég var að keyra Rakel í vinnuna. Hann var að athuga hvenær ég ætlað að panta þar sem lítið er eftir af sumum vínum. Ég sagðist gera það í byrjun næstu viku. 2006 uppskeran lofar góðu sagði Giovanni mér. Vínin hafa öll lokið áfengisgerjun en eru stödd í þessum skrifuðu orðum í malólaktísku gerjuninni (sem breytir eplasýrum í mjólkursýru og mýkir þannig vínið) áður en þau eru sett í eikartunnurnar.
Í októberhefti Wine Spectator er grein um það hvernig hlýnun jarðar er þegar farin að breyta hugarfari víngerðarmanna. Þekktur spænskur víngerðarmaður áformar t.d. að færa vínekrur sínar ofar í fjöllin ef hitastig heldur áfram að hækka.
Tímaritið dregur upp tvö kort af Bandaríkjunum með yfirliti yfir víngerðarsvæðin, hið fyrra frá því við lok 20. aldar og hið síðara við lok 21. aldar (heimild þeirra er rannsókn Purdue Háskóla sem gefin var út í Proceedings of the National Academy of Science). Ef verstu spár reynast sannar mun víngerð í Bandaríkjunum nánast leggjast af í Kaliforníu og Miðríkjunum eftir 100 ár og færast nánast alfarið á Norðaustur- og Norðvesturströndina.
Verður Boston höfuðborg víngerðar í Bandaríkjunum?
Ein leiðin til varnar hitan er að rækta hitaþolinn vínvið og þétta laufin til að skýla frá sólinni skv. Diffenbaugh prófessor.
Lestu um gróðurhúsaáhrifin á vísindavefnum.
Þessi vefsíða www.treehugger.com gæti verið áhugaverð fyrir þá sem vilja fylgjast með umræðu, nýjum vörum og fleiru er tengist breyttu hugarfari gagnvart náttúrunni.
Toskana fær sérstaka umfjöllun í októberhefti bandaríska víntímaritsins Wine Spectator, með áherslu á Chianti Classico svæðið.
Okkar framleiðendur, Fontodi og Castello di Querceto, fá mjög góðar einkunnir fyrir sín Chianti Classico vín.
Ekki eru allir árgangarnir af þessum vínum komnir ennþá til Íslands fyrir utan 2004 árganginn af Querceto Chianti Classico og 2004 árgangurinn af Fontodi kemur í hillurnar í desember. Það breytir ekki öllu því þessi vín eru alltaf góð, þessar nýjustu einkunnir eru bara frekari staðfesting á því
“FONTODI CHIANTI CLASSICO 2004 – 88/100
Juicy black currant, floral and light oak character. Medium- to full-bodied, with sturdy tannins. Ripe, meaty and almost earthy.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO 2004 – 88/100
Intense, with lovely ripe blackberry and oak that run through the full-bodied palate, picking up the firm, young tannins and providing a clean fruit and mineral finish. Nicely done. big improvement. Great price.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO RISERVA 2003 – 90/100
Wonderful perfumes of chocolate, berry and raspberry follow through to a full-bodied palate, with firm tannins and a long, refreshing aftertaste.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO RISERVA IL PICCHIO 2003 – 91/100
Classy aromas of blackberry, mineral and licorice follow through to a full-bodied palate, with fine tannins and lots of berry and vanilla on the finish. ” (Wine Spectator)
Riservað frá Castello di Querceto fékk jafnframt heiðursnafnbótina “Smart Buy”.
Nýlegt spjall