You are currently browsing the category archive for the 'appiano' category.
Það var stórfín umfjöllun um okkar vín í Morgunblaðinu síðasta föstudag.
“Vín sem standa fyrir sínu” er yfirskrift greinarinnar og fjallar Steingrímur eingöngu um okkar vín að þessu sinni.
Eftirtalin vín standa fyrir sínu.
d’Arenberg The Laughing Magpie 2005 – 92 stig
d’Arenberg The Footbolt 2004 – 90 stig
Umani Ronchi Casal di Serra 2006 – 90 stig
San Michele Appiano Riesling Montiggl 2006 – 88 stig
San Michele Appiano Pinot Nero 2004 – 87 stig
Við erum ánægð, eins og alltaf.
”Það er margt sem skiptir máli við víngerð og sama vínið getur verið mjög ólíkt á milli ára. Það er því ávallt forvitnilegt að sjá hvernig nýr árgangur plumar sig. Heldur vínið sínu, veldur það vonbrigðum eða nær nýr árgangur að toppa fyrri árgang. Að þessu sinni skoðu við nokkur vín frá Ástralíu og Ítalíu sem sum hver hafa verið til umfjöllunar áður en koma nú fílefld til leiks á ný með nýjum árgangi
St. Michael-Eppan Riesling Montiggl 2006 er hvítvín frá Alto-Adige eða Suður-Týról á Norður-Ítalíu. Þurrt og frekar þungt með sítruslímónu og greipaldin – ásamt þurrum heybagga og steinefnum. Mikil fylling og þykkt með langan endi. Matarvín, ekki spurning, með t.d. laxi eða bleikju ásamt nýjum íslenskum kartöflum, smjöri og kannski smá steinselju ætti þetta að smella vel. 2.160 krónur. 88/100
Frá sama framleiðanda kemur rauðvín úr þrúgunni Pinot Noir. St. Michael Eppan Pinot Nero 2004. Farið að sýna þroska, rauð skógarber og mild angan af kryddum á borð við negul og kanil. Svolítið haustlegt, jafnvel Búrgundarlegt, tannín hafa enn smá bit. 1.980 krónur. 87/100
Casal di Serra Verdicchio dei Castelli di Jesi 2006 er góðkunningi síðunnar og ég er ekki frá því að þessi nýi árgangur sé einn sá besti sem hingað hefur ratað. Ferskur, skarpur og ágengur ávöxtur, ferskjur, ástaraldin og gul epli í nefi, í munni þétt, samþjappað og mikið með möndlukeim í bland við ávöxtinn ásamt votti af eik í fjarska. Þetta er vín sem nær því að vera jafnt aðgengilegt fyrir alla, sem nægilega flókið og fínlegt fyrir þá sem vilja “alvöru” vín. Eitt og sér, með grilluðum fiski eða jafnvel ostum. Heldur leikandi stöðu sinni sem eitt af bestu hvítvínskaupunum í vínbúðunum. 1.590 krónur. 90/100
Einnig eru komnir nýir árgangar af hinum frábæru rauðvínum ástralska framleiðandans D’Arenberg: Footbolt og Laughing Magpie. D’Arenberg var stofnað á fyrri hluta síðustu aldar í McLaren Vale, einu besta víngerðarsvæði Ástralíu, rétt utan við borgina Adelaide í Suður-Ástralíu. Vín þessa litla fjölskyldufyrirtækis hafa allt frá 1959 verið auðþekkjanleg á rauðu strikinu sem dregið er skáhallt niður flösikumiðann. Hér á landi höfum við getað notið þeirra í rúm tvö ár eða svo.
D’Arenberg The Footbolt Shiraz 2005 [reyndar 2004] er berjamikill og þykkur Shiraz, fantavel gerður. Þarna eru dökkir og þroskaðir ávextir, sultaðar plómur en einnig krydd og dökkt súkkulaði í nefi. Í mnunni feitt og langt með þroskuðum og mjúkum tannínum. Vín sem fellur vel að íslensku lambakjöti. 1.790 krónur. 90/100
D’Arenberg The Laughinhg Magpie Shiraz-Viognier 2005 er Ástrali fyrir vínunnendur með evrópskan smekk. Þrúgublandan er í stíl frönsku Cote Rotie-vínanna, þ.e. örlitlu magni af hinni hvítu og arómatísku þrúgu Viognier er blandað saman við Syrah/Shiraz. Dökk ber, bláber og kirsuber í bland við fjólur, lakkrís og vanillu úr eikinni. Vín með mikinn og heillandi karakter, langt frá staðalímynd ástralskra shiraz-vína sem allt of mörg vín á markaðnum hér keppast við að byggja upp. 2.100 krónur. 92/100 ” (Morgunblaðið 5.10.2007)
Það er svona á mörkunum að hægt sé að kalla þennan rétt “uppskrift”, svo einfaldur er hann.
Þetta er meira svona leið til að koma hráefninu á diskinn í sem bestu formi.
Og þó, það er nú hvítvín í þessu.
Mikið hvítvín.
Ég keypti kíló af íslenskum kræklingi hjá Víni og Skel á Laugaveginum í gær og reiddi það fram í forrétt um kvöldið ásamt hinu vinsæla hvítvíni frá Appiano á N-Ítalíu St. Valentin Sauvignon Blanc 2005. Þurrt hvítvín og óeikað fer best með skelfiski. Ég hef leitað að skelfiski lengi en hvergi fundið og því er þetta framtak hjá þeim Vín og Skel mönnum lofsvert en á hverjum laugardegi í sumar verður hægt að kaupa ferskan krækling og ýmislegt fleira í portinu hjá þeim.
Líklegast er best að finna sem einfaldasta aðferð til að matreiða kræklinginn svo hann njóti sín sem best og virkaði þessi hér fyrir neðan afbragðs vel – ég fann hana í bókinni The Best Recipe:
1/2 flaska af þurru hvítvíni (notuðum Mas Nicot)
1 desilíter saxaður skallottulaukur
3 söxuð hvítlauksrif
1 lárviðarlauf
1 kíló kræklingur
2 msk smjör
1 desilíter söxuð steinselja
ATH! Það á aðeins að nota lokaðar skeljar og henda þeim sem eru þegar opnaðar. Þegar kræklingurinn soðnar opnast allar skeljar, þeim sem ekki gera það má henda.
Hvítvín, skallottulaukur, hvítlaukur og lárviðarlauf sett í pott og suðu náð upp. Soðið létt í 3 mínútur. Hitinn aukinn og kræklingurinn settur út í. Soðinn í 5-6 mínútur og hrært öðru hvoru í til að soðið dreifist vel yfir fiskinn. Kræklingurinn fjarlægður með sleif úr pottinum og settur í skál. Smjöri bætt út í soðið, síðan steinselju og öllu saman hellt yfir kræklinginn.
Gott að bera fram með ristuðu brauði til að dýfa í sósuna.
Við höfum verið dugleg að koma sýnishornum til Gestgjafans. Það virkar þannir að við gefum þeim eina flösku af hverri tegund sem fjalla á um. Af henni er tekin mynd og hún síðan smökkuð og dæmd af þeim góðu mæðginum Dominique og Eymari.
Í nýjasta Gestgjafanum fjalla þau um tvö ítölsk rauðvín frá okkur, Vitiano 2005 frá Falesco og Pinot Nero 2004 frá San Michele Appiano (St. Michael Eppan á þýsku á miðanum því víngerðin er svo norðarlega á Ítalíu).
Svona lítur það út:
“FALESCO VITIANO 2005 – 4 glös
Enn og aftur erum við með vín frá Falesco í Umbria á smökkunarborði okkar og er það alltaf sönn ánægja. Það er alveg á hreinu að Falesco er með skemmtilegri framleiðendum Ítalíu því að allt sem við höfum smakkað þaðan er einstaklega vel gert – og á góðu verði. Hér er blanda af sangiovese, merlot og cabernet sauvignon sem skilar sér í ilmríku víni með ilmi af kirsuberjum, blómum, súkkulaði og lakkrís. Þetta er bragðmikið vín og vottar fyrir kirsuberjum, tóbaki, svörtu súkkulaði og kryddi. Langt og gott eftirbragð en víninu þarf að umhella til að það njóti sín í botn. Prófið það með steiktu kjöti, ofnsteiktu lamba- eða nautakjöti eða pörusteik. Verð 1.590 kr. – Góð kaup.
Okkar álit: Vín sem kallar á mat, frá virtum framleiðanda – mjög ungt enn en lofar jafngóðu og 2004 sem var afar góður árgangur. Þarf að umhella.
ST. MICHAEL EPPAN [San Michele Appiano] PINOT NERO 2004 – 3 1/2 glas
Á Norður-Ítalíu er að finna svæði, Alto Adige, sem er enn mikið undir týrólskum áhrifum þar sem þýska og ítalska eru notaðar jöfnum höndum – til dæmis á flöskumiðunum. Þar er að finna ágæta vínrækt og er San Michele Appiano (eða Skt. Michael Eppan!) ein af þeim virtustu. Hérna erum við með pinot nero frá þeim sem er enn ungt að árum. Það er svolítið lokað í byrjun en opnast hægt og rólega á jarðarber, milt krydd, súkkulaði og skógarbotn. Eins og áður sagði er vínið enn svolítið ungt og kemur það best fram á tungunni. Frekar skörp tannín fela ávöxtinn svoítið en þar á bak við er samt að finna rauðan ávöxt, krydd og sveppi. Þetta er vín sem þarf greinilega að láta liggja í nokkur ár en þeir sem eru óþolinmóðir geta umhellt því. Hafið það með önd eða eðalkjúklingi með trufflum! Verð 1.890 kr. – Góð kaup
Okkar álit: Fíngert og ekta pinot nero frá mjög vönduðum framleiðanda . Þarf annaðhvort að umhella því eða láta það liggja en þetta er frábært vín með góðum, vönduðum kjötréttum.” (Gestgjafinn 5. tbl. 2007)
Dagur 2, 27. mars.
7.00 á fætur.
8.00 inn í rútu.
10.00 mætt á Sellaronda skíðasvæðið í Dólómítunum. Veðrið var rjómagott, færið var fyrirtak og umhverfið óviðjafnanlegt. Ekki svo mikið af fólki og því engin bið í lyftur. Eiginlega er ekki hægt að biðja um meira þótt bloggarinn hafði ekki stigið á skíði í 15 ár. Rakel fór hins vegar í hópgöngu á snjóblöðkum þar til við hittumst í hádeginu.
13.30 matur á Rifugio Comici sem af öllum ólíklegum veitingastöðum er Miðjarðarhafs-fiskistaður í miðri skíðabrekku. Fiskurinn er hins vegar veiddur af ættingja fjölskyldunnar sem á staðinn og sóttur daglega niður á strönd svo hann sé alltaf ferskur og góður. George Clooney er víst fastagestur þarna. O jæja, staðurinn var amk. virkilega góður, þrír fiskréttir og síðan eftiréttur og drukkin með rauðvínið Pinot Nero 2005 og hvítvínið Schulthauser Pinot Bianco 2006 frá afmælisbarninu að sjálfsögðu, San Michele Appiano.
Þá var skíðað niður að rútunum með fullan maga af mat og víni og ekið af stað. Við stoppuðum til að hitta hóp gesta sem höfðu valið erfiðari skíðaleið (svo erfiða að tveir ameríkanar týndust í dágóðan tíma) og allir fengu Alpahatta merkta víngerðinni. Þarna stigum við upp í skíðalyftu, 6-8 í hverja, og hífðumst upp í 2.200 metra hæð þar sem beið okkar heitt rauðvín, meiri matur og … diskódans!
Diskóbúllan Club Moritzino er furðulegur fjallakofi sem eldar frábæran mat og spilar síðan dúndrandi danstónlist á milli rétta þar sem gestir eru hvattir til að standa upp á stólum og sleppa af sér beislinu. Það gekk eitthvað illa að fá Íslendinginn til að gefa sig allan í fjörið en á endanum var hann þó farinn að smella fingrum, – og gott ef ekki stíga nokkur úthugsuð spor. Stjórnendur San Michele Appiano víngerðarinnar fóru hins vegar hamförum á dansgólfinu og eiginlega má segja að stuðið á mannskapnum hafi verið skrambi gott.
Þegar matnum og djamminu lauk um 23.00 fóru allir í snjóbíla sem keyrðu okkur niður brekkuna að rútunum. Á miðri leið þurfti að gera neyðarstopp þar sem var farið að renna af einhverjum og allir fengu síðasta sopann af St. Valentin Pinot Nero 2004.
Að lokum hlykktust rúturnar af stað eftir svo bugðóttum vegum að manni fannst þeir fara í hringi þar til við komum á hótelið í Meranó tveimur tímum síðar.
Afmælisprógrammi var formlega lokið. Takk fyrir okkur, þetta var virkilega vel skipulagt, flott og skemmtilegt.
Það staðfestist líka að San Michele Appiano gerir einhver best gerðu vín á norðurhveli Ítalíuskagans, hin stílhreinu og tæru hvítvín með hið margverðlaunaða (13 sinnum hlotið hæstu einkunn 3 glös í Gambero Rosso) St. Valentin Sauvignon Blanc í broddi fylkingar ásamt karaktermiklum rauðvínum, ekki síst St. Valentin Pinot Nero sem hlýtur að teljast með bestu vínum Ítalíu úr Pinot Noir þrúgunni.
Dagur 1, 26. mars.
Flug í Keflavík 7.20, millilending í Frankfurt og þaðan til Veróna 18.00.
Vinitaly vínsýningin í Veróna er stærst og elst allra vínsýninga. Ekki hissa kannski að hún skuli vera elst enda liggja allar rætur á endanum til Móður Ítalíu (og reyndar þaðan til Grikklands og Asíu en gleymum því) en að hún sé stærst kom mér á óvart þar sem ég taldi Bordeaux vera umfangsmeiri. Nóg um það.
En áður en sýningin hófst fórum við Rakel í afmæli til San Michele Appiano sem kenndur er við þorpið Appiano. Þótt ég hafi vanið mig á að nota ítalska heitið (eins og Gambero Rosso gerir) þá væri eiginlega réttara að nota þýskuna því hún virðist vera ráðandi tunga innan fyrirtækisins enda reka fyrirtækið menn með nöfn eins og Günther, Anton og Hanz.
Þeir hjá Appiano voru svo elskulegir að bjóða okkur flug og gistingu enda ekki á hverju ári sem menn verða 100 ára (þegar leið á partýið og menn urðu hressir voru þeir byrjaðir að lofa svona partýi á 5 til 10 ára fresti en ég held að kannski hafi það verið í hita leiksins…- aldrei að lofa þegar maður er í slíku stuði). Grazie mille!
Við Rakel lentum sem sagt 18.00 á Veróna flugvelli sem var skemmtilega sveitalegur miðað við gímaldið í Frankfurt, og brunuðum til Appiano á bílaleigubíl. Partýið var byrjað þegar við mættum en við komum akkúrat í forréttinn. Ekki er hægt að segja að við Rakel létum lítið fara fyrir okkur þegar við gengum inn í salinn þar sem allir voru sestir til borðs því dyrnar sem við þurftum að opna til að ganga inn voru svona 300 fermetrar að flatarmáli og Rakel í skjannahvítri kápu með 5 mánaða bumbu út í loftið og ég í skjærgrænum jakka með 34 ára gamla bumbu út í loftið.
Okkar var vísað til borðs hjá frændum okkar Norðmönnum og Finnum. Norðmenn voru ung vinaleg hjón sem við ræddum svolítið við í ferðinni og Finnar voru fremur þöglir á hinum enda borðsins. Ég hefði hvort sem er ekki heyrt neitt í þeim því tónlistin var hávær – talandi um tónlistina, hún var prýðisgóð og flutt af áhugamönnum sem allir störfuðu sem fréttamenn hjá RAI sjónvarpsstöðinni. Öllu hressari voru tékknesku fulltrúarnir sem einnig sátu við borðið, svo hressir að það þurfti reglulega að sussa á þegar þurfti að fá þögn í salinn. Anton, sem ég held að sé framkvæmdastjóri fyrirtækisins, sat síðan á milli okkar og Tékkanna.
Kvöldið leið þannig að hver rétturinn var reiddur fram af öðrum undir vaskri stjórn Michelin-stjörnu kokks sem ég náði ekki hvað heitir og með réttinum var borið fram vín frá víngerðinni sem víngerðarmaðurinn Hanz Terzer kynnti jafnóðum. Þetta voru eðalvín öll sem eitt, allt frá hinum ljúfa Riesling Montiggl 2006 til hins heillandi Pinot Nero St. Valentin 2004, nú eða sætvínsins Comtess í endann sem var eðal. Skemmtilegt var að smakka 1998 árgang af Pinot Grigio St. Valentin sem sýndi hversu vel vínið getur þroskast, verulega áhugavert, og ekki síður skemmtilegt var að smakka sérstakt hátíðarvín úr Chardonnay, Pinot Grigio og Pinot Bianco sem er hið fyrsta þar sem þeir blanda nokkrum þrúgum saman (aðeins framleiddar um 200 flöskur). Ótrúlegt miðaða við að víngerðin gerir um 30 ólík vín en þau eru öll sem eitt úr sinni þrúgu hvert.
Áður en rúllað var upp á hótel (Hótel Steigenberger er í 30km fjarlægð í bænum 
Merano) vorum öllum húrrað út í garð þar sem var framið ljósasjóv á stóran húsvegg víngerðarinnar. Það var gott veður, allir voru hressir - þetta var svona létt Cinema Paradiso stemning. Og borið var fram Gewurztraminer St. Valentin 2006 undir öllu saman. Ljósasjóvið sýndi upphaf víngerðarinnar en líka stutta senu frá landi hvers fulltrúa (gestir voru nær eingöngu innflutningsaðilar um allan heim) og fengum við að sjá Flugleiðavél, gamla báta, íslenska fánann og fleira undir söng Bjarkar þegar kom að Íslandi. Skemmtilegt nokk. Einna flottast fannst mér samt þegar orginal teikningnum víngerðarinnar var varpað á húsið í réttum hlutföllum, það var kúl.
Komið á hótel á miðnætti, framundan skíðadagur í Dólómítunum.
Smelltu hér til að sjá allar myndirnar úr ferðinni og hér til að lesa allt bloggið um hana
Jæja, þá er komið að því.
Vinitaly vínsýningin í Veróna hefst á fimmtudaginn.
Við Rakel leggjum reyndar í hann eldsnemma í fyrramálið, fljúgum til Frankfurt og þaðan samdægurs til Veróna. Lending í Veróna 18.00, bílaleigubíll sóttur með hraði og síðan brunað beint í norður þar til við komum ti San Michelel Appiano, framleiðandans okkar í Alto Adige héraði, sem býður okkar í 100 ára afmælisveislu.
Afmælisveislan stendur í tvo sólahringa, á þriðjudeginum er öllum boðið á skíði og mat um kvöldið. Á miðvikudeginum keyrum við aftur til Veróna þar sem við ætlum að vera mætt um hádegi, borða og njóta borgarinnar.
Þetta er nú einu sinni borg elskendanna.
Á fimmtudeginum opnar vínsýningin en við ætlum bara að eyða þar fyrri hluta dags og leyfa okkur að skoða borgina betur eftir hádegið. Þennan morgum hittum við Fontodi, Castello di Querceto og Umani Ronchi, höfum svona klukkutíma í hvert stopp. Rakel fer á föstudagsmorgun og þá tekur við þriggja daga stím hjá mér. Ég mun aðallega heimsækja þá framleiðendur sem við flytjum þegar inn og taka m.a. stöðuna á nýju árgöngunum en hef líka mælt mér mót við nokkra aðra spennandi framleiðendur.
Þetta verður smakk og meira smakk. Öllum vínum verður hins vegar spýtt í dall, annars brennur maður út mjög fljótt — ég lærði það af reynslunni.
Vonandi get ég eitthvað bloggað á meðan á ferðalaginu stendur en ég ætla síðan að fjalla betur ferðina þegar ég er kominn aftur heim.
Arrivederci!
Laugardaginn 10. mars kl. 14.00 ætlum við að hafa vínsmökkun á veitingastaðinum La Primavera.
Þemað eru 7 sem hafa breytt Ítalíu að mati Gambero Rosso.
Hérna er vínlistinn:
Appiano Sauvignon Blanc St. Valentin 2005
Montevetrano 2001
Falesco Montiano 2001
Foradori Granato 2001
Fontodi Flaccianello 2003
Arnaldo Caprai 25 Anni 2003
Luciano Sandrone Barolo Cannubi Boschis 2001
Létt snarl verður borið fram með vínunum. Auk þess verður smakkað sætvín frá Arnaldo Caprai með AMEDEI súkkulaðirétti sem Leifur ætlar að útbúa.
Verðið er 4.500 kr. fyrir hvert pláss. Sendu okkar tölvupóst á vinogmatur@internet.is til að láta taka frá sæti.
Þessa uppskrift gerum við oft. Hún er einföld, fljótleg og verulega góð.
Þegar við gerðum hana fyrst, fyrir all mörgum árum síðan, drukkum við rauðvín með úr Pinot Noir þrúgunni með — annað franskt og hitt frá Oregon. Það var í fyrsta skipti sem við drukkum rauðvín með fiski og ef einhverjir fordómar voru uppi fyrir máltíðina voru þeir horfnir með öllu á eftir. Fiskur og rauðvín geta verið frábær blanda, lax með Pinot Noir alveg sérstaklega. Pinot Nero (Noir) 2004 frá Appiano gengur vel með þessum rétti.
Við kaupum tilbúið smjördeig í Hagkaup og fletjum það vel út. Tengjum saman nokkur í eina góða breiðu svo laxinn passi vel inn í (þ.e.a.s. deigið þarf að vera nógu stórt til að hylja laxinn alveg í lokin). Smjördeigið er síðan smurt á því svæði sem laxinn fer á með góðu sinnepi (t.d. hunangssinnepi), salti og pipar og ostsneiðar síðan settar yfir. Laxinn er settur á staðinn og ofan á hann fer aftur sinnep, salt og pipar og ostsneiðar. Að lokum er hellingur af steinselju sett yfir laxinn og deiginu lokað yfir allt saman svo laxinn er alveg hulinn.
Þá er þessu snúið á hvolf og sett í eldfast mót, pennslað með eggi og stungin nokkur göt í deigið svo það bólgni ekki. Sett í ofn (200°C max) og bakað í svona 20 mínútur.
Við höfum bara gott ferskt grænmeti með, t.d. klettasalat.
Það er ekki mörg Pinot Noir, eða Pinot Nero eins og Ítalarnir kalla hana, framleidd á Ítalíu. Það er því all gott að þrjú þeirra skuld vera að þvælast hér á Íslandi, tvö frá Appiano og eitt frá Fontodi.
Það er næg ástæða til þess að blása til Smakkpakka.
Pinot Nero Riserva 2001 frá Appiano hefur siglt hér um strendur í rúmt ár en er nú ófáanlegt fyrir utan nokkrar flöskur sem lúra á lagernum. Litla systirin Pinot Nero 2004, einnig frá Appiano, rak hér á strendur í lok desember og mun fást í Vínbúðunum eftir mánuð auk þess að prýða vínlista Icelandair Business Class USA næsta árið. Pinot Nero Case Via 2001 frá Fontodi er drottning þessari þriggja og lætur þess vegna aðeins sjá sig í litlu upplagi á veitingastaðinum La Primavera.
Smelltu hér til að lesa meira um Pinot Nero (og hundruðir annarra þrúgna)
“It’s a hard grape to grow … it’s thin-skinned, temperamental, ripens early … it’s not a survivor like Cabernet, which can just grow anywhere and thrive even when it’s neglected. No, pinot needs constant care and attention … it can only grow in these really specific, little, tucked-away corners of the world. And only the most patient and nurturing of growers can do it, really. Only somebody who really takes the time to understand pinot’s potential can then coax it into its fullest expression. Then, oh, its flavors, they’re just the most haunting and brilliant and thrilling and subtle and ancient on the planet.” (Miles í Sideways)
Pinot Noir smakkpakkinn kostar 7.400 kr.
Sendu okkur tölvupóst á vinogmatur@internet.is til að panta.
Áfram Ísland – tökum Þjóðverja í bóndabeygju á morgun!
En að öðru.
Eins og Cheval Blanc 1964.
Af rausnarskap vinar og vínsafnara áskotnaðist okkur flaska af þessu fágæta víni. Árgangurinn 1964 í Bordeaux var svona bland í poka þar sem vín úr Merlot gerðu það gott á meðan Cabernet Sauvignon fór illa. Framarlega meðal jafningja er Cheval Blanc 1964 (meirihluti Cabernet Franc og rest Merlot) sem Robert Parker gaf 96 stig, eitt besta vín þessa árgangar frá Bordeaux. Hann spáir því líftíma til 2025. Við vorum sjálf hlessa hversu unglegt og sprækt vínið var þótt erfitt sé að sjá fyrir sér frekar þroskun, hvað þá í næstum 20 ár til viðbótar – vínið er jú 42 ára!
Flaskan var vel fyllt upp í háls sem gaf til kynna að það hafði verið vel geymt þessa fjóra áratugi. Liturinn var appelsínubrúnn eins og við var að búast en all dökkur og líflegur. Við drukkum það með lambainnanlærisvöðva sem hafði verið nuddaður með rósmarín, oreganó, salti og pipar og ólífuolíu. Svona gamalt vín þolir ekki flóknari mat en það. Við vorum sátt við þetta vín vægast satt, það var ekki stórt í munni heldur elegant og nett, staldraði stutt við en skildi eftir langan hala. Frábært jafnvægi einfaldlega því aðeins nánast fullkomið vín er svona gott eftir svona langan tíma – ef fullkomið vín er til yfir höfuð. Skemmtileg sveitaelement eins og mold og tjara voru áberandi, nettur ávöxtur og sýra og tannín að sjálfsögðu samrunnin víninu eftir allan þennan tíma.
Á eftir smökkuðum við aðra Bordeaux blöndu en sú var frá Ítalíu. Cabernet Sauvignon og Merlot að hætti Bordeaux búa í bland við Aglianico – Montevetrano 2003. Bragðmikið vín og verulega flott sem malaði eins og köttur undir silkimjúkum hjúp. Nammi.
Síðan komu tveir árgangar af enn einni Bordeaux blöndunni, í þetta skiptið Cabernet Sauvignon, Merlot, Cabernet Franc og Petit Verdot frá d’Arenberg – nánar tiltekið Galvo Garage 2003 og 2004. 2004 var lokað með skrúftappa og þótti okkar það betra vín af tveimur verulega góðum. Verðið er sama og fyrir Laughing Magpie. Líklegast tökum við það inn í vor.
Arnaldo Caprai höfum við flutt inn í tvö ár en aldrei tekið sætvínið Sagrantino di Montefalco Passito enda fágætt vín sem okkur hefur einfaldlega ekki boðist fyrr. Það var svakalega ljúft, óvenju þurrt og létt miðað við sætvín og minnti að mörgu leyti frekar á þétt rauðvín. Frábært með súkkulaði (Amedei konfekt NOTA BENE).
Að lokum – tvær tegundir af grappa. Önnur vel kunnug, Rietine Grappa Chianti Classico, hin splúnkuný, Caprai Grappa Sagrantino di Montefalco. Rieitine er svona grappa hússins hjá okkur en Caprai er líklega álíka gott þótt það rífi aðeins meira í. En er það ekki einmitt það sem grappa á að gera?
Við byrjuðum reyndar á St. Valentin Sauvignon Blanc 2005 með hörpuskelfisk í kryddsmjöri. Um það er svo sem ekkert meira að segja en að þar er sígilt gæðahvítvín á ferðinni.
Ég var á rölti í vikunni á leiðinni heim í kvöldmat þegar að allt í einu kom yfir mig þessa sterka löngun til að opna St. Valentin Sauvignon Blanc frá San Michele Appiano.
Ég fann hnífbeittan ilminn af þessari þrúgu, grænan, ferskan, sýruríkan og með sínu einkennandi kattahlandi.
Kattahlandi?
Já, það er merkilegt hvað kattahlandsilmur getur tekið á sig heillandi mynd þótt ég myndi kannski orða þetta frekar á hinn veginn og segja að það sé Sauvignon Blanc ilmur af kattahlandi en ekki öfugt.
Þegar maður kemst upp á lagið þá eru það fá hvítvín sem toga eins í mann eins og þau úr Sauvignon Blanc. Ilmurinn lokkar og bara tilhugsunin um ertandi sýruna setur munnvatnskirtlana í viðbragðsstöðu.
Uppruni þrúgunnar er yfirleitt rakinn til Frakklands, ekki síst Loire héraðsins en í Bordeaux myndar hún uppistöðu í flestum hvítvínum þó oft í bland við Semillon. Síðan var það eftir vel heppnaðar tilraunir í Nýja Sjálandi fyrir um 30 árum að þrúgan komst rækilega á kortið.
Sauvignon Blanc hefur stuttan þroskaferil, bæði er líf hennar á vínviðinum stutt þar sem hún blómgast seint og þroskast snemma og almennt er talið að það sé ekki ráðlegt að geyma Sauvignon Blanc vín í mörg ár. Ég ætla þó að leyfa mér að efast aðeins um þetta síðara atriði og bíð spenntur eftir því að sjá hvernig St. Valentin Sauvignon Blanc frá Appiano þróast með árunum. Hún kýs líka fremur svalt loft og verður of þung og flöt í miklum hita.
Vín úr Sauvignon Blanc fá yfirleitt að vera í friði fyrir eikartunnum. Persónulega finnst mér það nánast alltaf löstur og kýs fremur óeikuð, hrein og tær Sauvignon Blanc vín.
Mamma!
Sauvignon Blanc á líka heiðurinn af því að færa okkur vinsælustu þrúgu í heimi, Cabernet Sauvignon, því hún ásamt Cabernet Franc eru foreldri þeirrar ágætu þrúgu.
Ég hef enn ekki smakkað betra Sauvignon Blanc en það frá St. Valentin Sauvignon Blanc frá Appiano nema ég myndi kannski setja að jöfnu eitt ofurljúft frá þeim Polz bræðrum í Austurríki.
2005 árgangur af St. Valentin Sauvignon Blanc er nýkominn og kostar 2.900 kr. í Heiðrúnu og Kringlunni. Það hefur ljúfan suðrænan ávöxt í bland við einkennin sem var lýst hér að framan.
San Michele Appiano víngerðin á 100 ára afmæli í ár. Afmælisveislan er í lok mars, síðustu dagana fyrir Vinitaly vínsýninguna og er okkur Rakel boðið. Skíði, matur og líklegast eitthvað af víni.
San Michele Appiano er vínsamlag í eigu yfir 300 bænda í sveitinni í kringum bæinn Appiano.
Það er því ólíklegt að við náum að taka í spaðann á þeim öllum.
Þeir eru samt örugglega að lesa bloggið og því segjum við bara – TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ!
Sérlisti er safn vína sem valin eru í úrval Vínbúðanna gegnum vínsmökkun starfsmanna ÁTVR og gesta. Ég hef sjálfur tekið þátt í svoleiðis smökkun. Þetta eru undantekningalaust svokölluð “betri vín”, sem að jafnaði tolla illa í hillum Vínbúðanna þar sem þau uppfylla ekki sölukröfur. þess vegna er búinn til þessi listi svo þau haldi plássi sínu þrátt fyrir að seljast lítið. Þau auka við flóruna sem stundum verðum svolítið einsleit, ekki síst í smærri Vínbúðum.
Sérlistavín fengust aðeins í Heiðrúnu og Kringlunni en nú er þeim þeytt út í einar 20 vínbúðir eða svo.
Við áttum eitt vín á þessum lista en fimm voru að bætast við. Við áttum ekki svo mikinn lagar af þeim hins vegar þannig að þau fást ekki svo víða og sem fyrr er Heiðrún og Kringlan öruggustu staðirnir til að finna þau á.
St. Valentin Sauvignon Blanc frá San Michele Appiano (hvítvín, Ítalía) – 2.890 kr.
Montiano frá Falesco (rauðvín, Ítalía) – 3.590 kr
Nebbiolo d’Alba frá Luciano Sandrone (rauðvín, Ítalía) – 3.100 kr
Barolo Le Vigne frá Luciano Sandrone (rauðvín, Ítalía) – 7.400 kr
Bandol frá Domaine Tempier (rauðvín, Frakkland) – 2.890 kr
The Struie frá Torbreck (rauðvín, Frakkland) – 3.890 kr
Þetta er glæsilegur listi.
Ég er nokkuð ánægður akkúrat núna. Svona næstum eins ánægður og krakkarnir í Langholtsskóla sem unnu Skrekk í gær.
Inn um lúguna kom bréf frá Flugleiðum með pöntun fyrir Business Class vínlistann árið 2007.
Það eru 8 vín á vínlistanum, fjögur fyrir Evrópu Business Class (187ml flöskur) og fjögur fyrir Bandaríkja Business Class (750ml flöskur).
Af 8 eigum við 3 sem við erum eiginlega mjög ánægð með.
Þetta er þriðja árið sem við störfum með Flugleiðum. Frá stofnum Víns og matar hafa vínin okkar verið á Business Class vínlistum Flugleiða, 2007 verður fjórða árið í röð.
Hvernig fer valið fram? Birgjar senda 2-3 sýnishorn af hverju víni sem er síðan smakkað af nokkrum helstu vínsérfræðingum landsins og stóru vínteymi af hinum og þessum að auki til að gefa sem breiðasta mynd af vínunum sem eru smökkuð.
Og að vínunum þremur. Fyrst ber að nefna Pinot Noir rauðvín (750ml Business Class USA) frá San Michele Appiano, okkar framleiðanda í Alto Adige á norðurhjara Ítalíu, síðan Grecante hvítvín (750ml Business Class USA) frá Arnaldo Caprai á Mið-Ítalíu og loks sérsmíðuð hvítvínsbland (187ml Business Class Evrópa) fyrir Vín og mat frá nýjum framleiðanda, Sandhofer í Austurríki.
Þess má geta að báðir ítölsku framleiðendurnir hafa verið valdir framleiðendur ársins hjá Gambero Rosso/Slow Food.
Vínteymisfundur í höfuðstöðvunum síðastliðinn sunnudag.
Smökkuð voru 18 vín, þar af 10 sem við höfðum líka sent í business class vínsmökkun Flugleiða. Framleiðendurnir voru alls fjórir. Tvo flytjum við inn nú þegar, San Michele Appiano á Ítalíu og Artadi á Spáni. Sandhofer í Austurríki hef ég verið að smakka undanfarna 6 mánuði en Chateau de Montfaucon í Rhone í Frakklandi þekkt ég ekkert áður heldur höfðu þau samband með tölvupósti og sendu síðar sýnishorn þar sem mér leist vel á framleiðandann.
Hópurinn á vínteymisfundi hefur aldrei verið stærri, 10 smakkarar. Alltaf gaman en þessi fundur var sérstaklega góður.
Þetta var virkilega skemmtilegt og vínin voru yfir höfuð til fyrirmyndar. Upp úr stóðu líklegast Cabernet Sauvignon 2002 og Blaufrankisch 2004 frá Sandhofer, Pinot Nero 2004 frá San Michele Appiano og Cotes du Rhone Baron Louis 2003 frá Chateau du Montfaucon. Montefaucon línan var reyndar öll ótrúlega skemmtileg, t.d. hið venjulega Cotes du Rhone og hvítvínin tvö, ekki síst 100% Viognier.
Hvítvínin frá Appiano eru tær og stílhrein. Þau minna mig á dólómíta, ferskar fjallalindir og dökkgræna dali þar sem heyra má í stöku kúabjöllu. Í Alto Adige eru vínekrur einhverjar þær dýrustu á Ítalíu enda skortur á landi til ræktunar þar sem Alparnir taka svo mikið pláss. Innan um eplaekrur og mjólkurkýr rækta þeir einhver mest spennandi vín landsins.
Í nýjasta Gestgjafanum fjallar Þorri um hvítvínið Pinot Bianco frá San Michele Appiano og gefur því fjögur glös. Reyndar er þýska áletrunin, St. Michael Eppan Weissburgunder – Sud Tyrol, eiginlega meira áberandi á miðanum. Alto Adige búar (Sud Tyrol á þýsku) eru nefnilega jafnvígir á þýsku og ítölsku og þegar maður keyrir þar um sveitir eru öll umferðarskilti t.d. á báðum tungumálunum.
Þorri fer málamiðlunarleið og kallar framleiðandann skv. þýskunni en þrúguna skv. ítölskunni.
“ST. MICHAEL-EPPAN PINOT BIANCO 2004 (Ítalía) 4 glös
Hvítvínin frá Alto Adige eru heillandi. Að jafnaði eru þau einhver tærustu og ómenguðustu vín sem finna má á Ítalíu, ávaxtarík og blátt áfram. Þetta vín er úr þrúgunni pinot bianco sem kallast pinot blanc á frönsku og weissburgunder á þýsku og þar sem Alto Adige er undir miklum þýskum áhrifum er hið þýska heiti einnig nefnt á flöskumiðanum. Vínið er strágult að lit með grænum tónum og meðalopinn ilm af þrúgum, peru, kamillu og sítrusávöxtum. Í munni er það nokkuð bragðmikið með fína sýru og meðallengd. Það er vel byggt og matarvænt vín með glefsur af peru, rauðu greipaldini, þrúgum, appelsínu og jafnvel lakkrís. Hafið það með betri fiskréttum, skelfiski, ljósu fuglakjöti og eggjabökum. Gott eitt og sér.
Í reynslusölu vínbúðanna 1790 kr. Góð kaup.
Hiti: 7-9°C. Geymsla: Ekki geyma. ” (Gestgjafinn 7 tbl. 2006, Þorri Hringsson)
Fersk tómatsósa hússins er af einföldustu sort. Teknir eru þroskaðir tómatar, skornir í fernt og settir á heita, þurra pönnu ásamt lauk sem líka hefur verið skorinn í fernt. Þetta mallar í svona 10-15 mínútur þar til tómatarnir eru vel linir. Þá er lauknum fleygt (eða notaður í eitthvað annað), hýðið og fræin tekin úr tómötunum og þeir síðan maukaðir í sósu. Við notum sérstakt apparat sem við keyptum á Ítalíu sem skilur hýðið og fræin frá safanum en hugsanlega er hægt að setja þetta í mixer (án hýðis samt) og síðan sigta fræin frá. Þessi sósa er líka fyrirtak á pizzur.
Sósan sem úr verður (fyrir þessari uppskrift duga 6-7 tómatar) er sett aftur á pönnu við vægan hita og bætt út í 2 msk. ostrusósa, ½ saxaður chilipipar (rauður), salt og hvítvínsskvetta. Stór hörpuskelfiskur (u.þ.b. 400 gr.) er skorinn í teninga (eða lítill hörpuskelfiskur notaður) og soðinn í sósunni í 2-3 mínútur. Þá er pannan tekin af hellunni og bætt út í 1 tsk. af fersku, rifnu engiferi, 2-3 pressuðum hvítlauksrifjum og pipar og salti eftir smekk. Sósunni er þá hellt út í soðið spagettíið (u.þ.b. 400 gr.) og bætt við fersku kryddi að vild (við notuðum salvíu, rósmarín og tímjan).
Rétturinn er dálítið sterkur þar sem í honum er chilipipar og duga þá engin of þurr eða flókin rauðvín eða hvítvín. Hinn sultukenndi ávöxtur rauðvínanna frá Chateau Mourgues du Gres gerir þau alveg prýðileg með þessum rétti. Þau hafa ákveðinn ferskleika, ekki síst ef borinn fram við 15-16°C. Spagettí er jú líka soðið í Frakklandi. Af hvítvínum þarf ilmrík og dálítið sæt vín eins og Gewurztraminer frá San Michele Appiano, Keller Riesling Von der Fels (þarf að sérpanta) eða bara freyðandi og hálfsætt Moscato d’Asti frá La Spinetta.
Nýlegt spjall