You are currently browsing the category archive for the 'búrgúnd' category.
Mounir, eigandi Lucien Le Moine sendi okkur póst í dag til að segja okkur með nokkru stolti að vínin þeirra hjóna hafa ratað á vínseðla bestu veitingastaða í heimi skv. tímaritinu Restaurant Magazine.
Restaurant Magazine var að gefa þennan árlega lista út og er jafnan beðið eftir honum með eftirvæntingu.
Af bestu 12 veitingastöðum í heimi eru 9 sem hafa vín frá Lucien Le Moine á vínseðlinum ( x=”Le” Moine á listanum).
Meðmælin með vínunum geta því ekki verið mikið betri.
1 El Bulli, Spain (x)
2 The Fat Duck, U.K. (x)
3 Noma, Denmark
4 Mugaritz, Spain
5 El Celler de Can Roca, Spain (x)
6 Per Se, U.S. (x)
7 Bras, France (x)
8 Arzak, Spain (x)
9 Pierre Gagnaire, France (x)
10 Alinea, U.S.
11 L’Astrance, France (x)
12 The French Laundry U.S. (x)
Hér má sjá listann yfir 50 bestu veitingastaði í heimi að mati tímaritsins
Innan skamms rennum við Rakel til Búrgúndar að kíkja á framleiðendur. Ætlum líka sunnar á bóginn til Provance og Languedoc. Hektísk ferð en spennandi sem verður útlistuð nánar hér síðar.
Til að koma okkur í stemninguna fengu tveir tappar að fjúka í kvöld, báðir af flöskum frá Vincent Girardin.
Chassagne Montrachet 1er Cru Le Cailleret 2005 er dásamlegt hvítvín, meira verður ekki um það sagt. Nema kannski eitthvað almennt eins og að vínið er fágað umfram allt, þétt fyrir í kjarnanum – ekki ilmsprengja en því mun flóknara og heillandi á yfirborðinu. Eigum ennþá 12 flöskur af því held ég en mér muni ekkert leiðast að eiga þær út af fyrir okkur. Einfaldur humar var borðaður með víninu og er eiginlega ekkert betra en humar eða annar feitur, hvítur fiskur með svona góðu Chardonnay.
Í rauðu deildinni var lítið eftir en fyrri árgangar 2004 og 2005 voru uppseldir fyrir utan stakt gler hér og þar. Ætlaði varla að tíma því en kippti upp einni 2005 Corton Bressandes.
Maður verður nú að skoða þessi vín öðru hvoru (í þágu vísinda)!
Erfitt samt þegar það eru bara eftir tvær rauðar af 2005 árgangi frá Girardin, tvær frá Grivot og eitthvað svipað frá Le Moine.
Corton Bressandes 2005 frá Girardin er þétt fyrir með krydduðum keimi enda snúast vínin frá þessu svæði ekki um elegans heldur frekar dýrsleg, ef hægt er að alhæfa (sem er aldrei hægt). Mjög ilmríkt, ilmurinn beinn heldur en breiður, sýruríkt og flott. Þetta er mjög matarvænt vín.
“Var” matarvænt vín er réttara að segja því þetta er síðasta flaskan af þessu ágæta mjöð – amk. hérna megin (norðan) við Suðurlandsbrautina.
Það hefur löngum loðað við vín sú míta að í því væri góð fjárfesting.
Eitthvað sem héti að kaupa “á réttum tíma” sem yfirleitt þýðir að kaupa vín um leið og það kemur á markað meðan verð er tiltölulega lágt eða jafnvel að kaupa vín áður en það kemur á markað, svokallað “future” eða “en premieur” eins og það heitir á frönsku. Slík framtíðarvín eru oft greidd að hluta jafnvel tveimur árum áður en þau mæta síðan sjálf á svæðið.
Hvað felst í góðri fjárfestingu er svo aftur á móti matsatriði. Ætli maður að selja vínið aftur og græða pening á mismuninum er þessi fjárfesting bundin við ákveðin ofur-vín sem eiga rætur sínar að rekja til Búrgúndar og Bordeaux en einnig til ákveðinna svæða eða stakra framleiðenda á Spáni, Ítalíu og víðar í gamla heiminum. Í nýja heiminum er það helst Kalífornía sem framleiðir vín sem hægt er að græða á með endursölu eða Ástralía.
Árgangar og einkunnir frægra vínspekúlanta skipta miklu máli og enginn vafi leikur á því að Robert Parker er áhrifamestur allra þegar kemur að einkunnagjöf.
Það sem spennir upp verð víns er fyrst og fremst fágæti þess, fyrir utan gæðin að sjálfsögðu. Því sjaldgæfara, þeim mun betra og í góðum árgöngum eða eftir háa einkunn Parkers getur verið nánast ómögulegt að nálgast ákveðin vín. Í slíkum aðstæðum er gott að hafa keypt snemma ef maður yfir höfuð kemst í tæri við slík vín og selja síðan með álagningu sem getur verið margfalt innkaupsvirði vínsins ef eftirspurnin er næg.
Fjárfesting felst líka í ánægju, að kaupa vín á sanngjörnu verði miðað við gæði og framboð og njóta í góðum félagsskap með góðum mat. Slíka ánægju er erfitt að mæla í peningum.
En að efni póstsins.
Okkur barst góð ábending um ráðstefnu í London 2. desember. Þar verða þessi mál rædd sem viðruð eru hér fyrir ofan undir yfirskriftinni Wine Investment 2008.
Ef ég ætti að reyna meta hvaða vín sem við höfum flutt inn hefur ávaxtast best, mælt í peningum, myndi ég segja Atlantis rauðvínin tvö frá Sine Qua Non og eitthvert Búrgúndarvínanna af 2005 árgangi sem komu í janúar á þessu ári. Miðað við upplýsingar á vefnum hafa vínin frá Sine Qua Non nú þegar þrefaldast miðað við hvað þau voru seld á hér hjá okkur.
Ný vín frá Búrgúnd eru væntanleg eftir fáeinar vikur og ný vín frá Sine Qua Non koma vorið 2009.
Talsvert af Búrgúndarvínum koma til landsins í byrjun október.
Hér má sjá verðlistann í heild sinni
Framleiðendurnir eru fjórir sem fyrr; Lucien Le Moine, Jean Grivot, Vincent Girardin og Christian Moreau.
Vínin sem við höfum áður fengið frá Búrgúnd hafa flest pantast upp á skömmum tíma, jafnvel áður en þau hafa komið til landsins og því ástæða til þess að hvetja áhugasama um að senda okkur strax fyrirspurn.
2006 árgangur er þrælgóður. Ég smakkaði talsvert af honum þegar ég heimsótti svæðið síðasta haust (lestu um ferðina og skoðaðu myndir) og var yfir mig hrifinn af þeim rauðu sem voru svo opin og aðgengileg en um leið fáguð og flott. 2005 er almennt talið betra en þau vín munu frekar vilja láta bíða eftir sér til að sýna sínar bestu hliðar á meðan að 2006 vínin eru heillandi nú þegar en geta jafnframt geymst. Hvítvín af 2006 árgangi eru almennt talin gefa 2005 lítið eða ekkert eftir, stundum jafnvel betri.
Við Rakel sækjum Búrgúnd heim á næstu vikum til þess að smakka 2007 árganginn hjá framleiðendunum okkar og kíkjum jafnvel eitthvað sunnar á bóginn. Það verður forvitnilegt að sjá hvernig 2007 kemur til með að verða.
Búrgúnd segja sumir að sé endastöðin, lengra verði ekki komist í upplifun á góðum vínum. Við látum það ósagt, það er svo margt gott, en vissulega bjóða vínin frá Búrgúnd upp á upplifun sem á sér enga líka.
Til að taka frá vín má senda okkur tölvupóst á vinogmatur@vinogmatur.is
Bandaríska víntímaritið Wine and Spirits hefur valið Lucien Le Moine sem “2008 Winery of the Year”.
Þetta er í annað sinn sem framleiðandinn hlýtur þessa viðurkenningu.
Tilkynningin mun þó ekki birtast lesendum tímaritsins fyrr en í tölublaðinu sem kemur út um miðjan október og samhliða því verður formleg afhending á viðurkenningunni afhent 14. október í San Fransisco. Þar mun Lucien Le Moine vera fremstur í fylkingu 100 framleiðenda sem tímaritið hefur valið þá bestu þetta árið.
Bestur af þeim bestu.
Nýr sending af Lucien Le Moine vínum kemur um svipað leyti til Íslands ásamt öðrum vínum frá Búrgúndarhéraði.
Það má segja að Lucien Le Moine ríði feitum hesti frá einkunna-afhendingu Wine Spectator fyrir vín frá Búrgúndarhéraði af 2005 árgangi. 16 rauðvína framleiðandans af 2005 árgangi eru til umfjöllunar í blaðinu og fær ekkert þeirra undir 93 stigum. Hann endurtekur því leikinn frá því þegar 2004 árgangurinn frá Búrgúnd var til umfjöllunar þegar vín Lucien Le Moine voru líka fremst á meðal jafningja að mati blaðsins (lestu meira).
Annars staðar í blaðinu er svo fjallað um næsta árgang 2006, sem við flytjum hingað til Íslands í september, þar sem nokkrir framleiðendur eru valdir til sérstakrar umfjöllunar og teknir við þá viðtal og er Mounir Saouma, eigandi Lucien Le Moine, í þeirra hópi.
Það sem gerir Lucien Le Moine svo ennþá heitari er eins og lesa má úr upplýsingum Wine Spectator að hann framleiðir yfirleitt ekki meira en 50 kassa af hverri sort (600 flöskur) á meðan að sumir framleiðendur í Búrgúnd eru að senda fleiri þúsund flöskur af sambærilegum vínum bara á Bandaríkjamarkað.
Ég spái því að vínin frá Lucien Le Moine eigi eftir að auka hressilega við verðgildi sitt í framtíðinni sökum frábærra dóma, ekki síst í amerísku pressunni, og vegna þess hversu lítið er til af þeim.
Í sama tímariti fá vínin fá Jean Grivot sömuleiðis hörkudóma en ekki er langt síðan að það var bloggað um það hér þegar að blaðamaður Decanter valdi framleiðandann í efsta elítuhóp framleiðenda í Búrgúndarhéraði (lestu meira). Í Wine Spectator er hluti rauðvína Jean Grivot af 2005 árgangi til umfjöllunar og hljóta einkunnir á bilinu 89 til 94 stig.
Ekki verra að glæsileg mynd af Clos Vougeot vínekru Jean Grivot prýðir forsíðu tímaritsins.
Nokkur vín frá Vincent Girardin eru sömuleiðis til umfjöllunar í Wine Spectator og fá á bilinu 86 til 94 stig en þess verður að geta að lína framleiðandans er mjög breið og spannar allt frá ódýrustu vínflokkum svæðsins til þeirra bestu og í þetta skiptið vantaði flest betri vín framleiðandans í umfjöllun blaðsins.
Þegar öllu er á botninn hvolf — Glæsileg útkoma vína frá okkar framleiðendum í Búrgúndarhéraði í þessu nýjasta hefti bandaríska víntímaritsins Wine Spectator.
Svo verð ég að koma að þessari hlýju umfjöllun um okkur og vínin okkar frá Búrgúnd í Gestgjafanum.
Fyrir 10 árum síðan gaf Búrgúndar-sérfræðingurinn Clive Coates út lista af framleiðendum sem hann taldi þá bestu í Búrgúnd. Af urmul framleiðenda voru aðeins fimm á listanum. Nú eru þeir orðnir 17.
Þökk sé framförum í víngerð í héraðinu undanfarin ár að vínin eru almennt orðin betri, segir Clive. Honum finnst menn sýna náttúrunni meiri virðingu (margir á svæðinu eru lífrænir eða bíódínamískir) fyrir utan að vanda sig betur og skilar það sér í hreinni og beinni umbreytingu frá vínvið í flösku.
Okkar maður Jean Grivot er einn af nýju súperstjörnunum í Búrgúnd að mati Clive Coates eða eins og Clive segir: “Etienne Grivot is one of my favourite winemakers in Burgundy, and one of the most thoughtful. [...] [T]he star of the cave is the Richebourg, a wine of remarkable beauty, intensity, and ravishing fruit. There is nothing obvious or clumsy here, just sheer breed.”
Eins og sjá má á myndinni þá elskar Grivot berin sín.
Fyrir utan Grivot eru hinir 16 (fyrstu fimm eru þeir upprunalegu): Comtes Lafon, Leroy, Romanée-Conti, Armand Rousseau, De Vogüé, Denis Bachelet, Sylvain Cathiard, Anne Gros, Michel Gros, Bonneau du Martray, Michel Lafarge, D’Auvenay, Guy Roulot, Louis Carillon, Leflaive og Ramonet.
Nánari upplýsingar um þessa framleiðendur og aðra er að finna í bók Clive Coates, The Wines of Burgundy, sem er nýkomin út.
Gestgjafinn birtir góð orð í okkar garð í nýjasta blaðinu (3. tbl. 2008).
Fyrst ber þar að nefna umfjöllun um Búrgúndarvínsmökkun sem við héldum á Vínbarnum og kynntum nokkur vín frá framleiðendum okkar þaðan.
Takk fyrir hlýju orðin og hvatninguna.
“Frábær Búrgundí-vín hjá Arnari í Vín og mat
Arnar Bjarnason hjá Víni og mat er einn af hugsjónamönnum í vínheiminum á Íslandi. Hann flytur inn vín sem honum þykja góð og reynir að lifa af því. Hann hefur kynnt fyrir okkur mörg frábær vín frá Ítalíu, fór svo til Languedoc og fann þar afburða skemmtilega víngerðarmenn og nú er hann kominn til Búrgundí. Hann var með afraksturinn af leit sinni á Vínbarnum þar sem hann kynnti þessi vín. Vínin voru frá fjórum litlum en afar virtum framleiðendum, Lucien Le Moine, Jean Grivot og Vincent Girardin svo og frá Christian Moreau í Chablis (hann gerir eingöngu Premier Cru og Grand Cru-vín). Það er ekki á hverjum degi sem mönnum gefst færi á að smakka Premier og Grand Cru hér á landi, meðal annars Corton Charlemagne, Corton Bressandes, Charmes Chambertin, Chambolle Musigny og Clos des Vougeot. Arnar hefur fengið svolítinn kvóta af þeim vínum og ber að hrósa honum fyrir metnaðinum því þar sem menn stoppa og jafnvel snúa við og telja að markaðurinn sé ekki fyrir hendi heldur hann ótrauður áfram og færir okkur bestu vínin sem völ er á – og heldur okkur við efnið.”
Góð lýsing á Montefalco Rosso frá Arnaldo Caprai birtist siðan undir liðnum “Nýtt í reynslu”. Þau Dominique og Eymar gefa því 4 glös af 5.
Ég tek sérstaklega undir orð þeirra “mjög ítalskt”. Sum vín eru bara einhvern veginn þannig.
“Montefalco Rosso 2005 – 4 glös
Þetta vín kemur úr smiðju Arnaldo Caprai sem er tvímælalaust sá framleiðandi í Umbria sem er að vekja hvað mesta athygli á heimsvísu. Vínið er blanda af sangiovese og sagrantino (þrúgan sem hann ræktaði úr gleymsku) þar sem sú fyrri er í miklum meirihluta. Það er opið í nefi með góðan ferskleika og er að finna kirsuber sangiovese-þrúgunnar ásamt kryddjurtum og kryddi. Áferðin er mjúk og þurr, tannín er vel þroskað og finna má margslungna tóna af kryddi, kirsuberjum, tóbaki og mold. Langt eftirbragð sem helst í kirsuberjunum og léttum eikartónum. Stórfínt vín með góða byggingu og í flottu jafnvægi. Drekkið með bragðmiklum og flóknum pastaréttum eða ekta ítölskum kjötréttum.
Verð 2.190 kr.
Okkar álit: Vín í háum gæðaflokki. Vel gert og mjög ítalskt en þarfnast umhellingar þar sem tannínið er ennþá svolítið þétt.”
Fleira gott um okkar vín kemur fram í blaðinu. T.d. eru fjögur ítölsk hvítvín pöruð með skemmtilegum rétti, “Smálúðurúllur með parmaskinku, basilíku og tómatsultu” frá Jóa í Ostabúðinni og þeim gefnar einkunnir eftir því hversu vel þau eiga með réttinum. Við eigum þrjú af þessum hvítvínum, Grecante (4 1/2 glas), Casal di Serra (4 glös) og Vernaccia di San Gimignano (4 glös).
Svo mæla þau Dominique og Eymar með okkar vínum annars staðar í blaðinu. Með Frizzando frá Sandhofer mæla þau með “Túttí frúttí” smárétti á bls. 40, Chateau du Flaugergues með “Lambalæri á la Provencal með ratatouille-grænmeti” á bls. 45 og með Casal di Serra og Grecante með “Fenníkulegin lúða” á bls. 65.
1.11.2007
Það var frídagur.
Öll franska þjóðin í fríi og þar af leiðandi ég líka.
Kærkomið tækifæri til þess að kanna betur þorp og vínekrur á rólegu tempói.
Það var því ekið af stað, suður af Beaune í þetta skiptið, þar sem hvert vínþorpið tók við af öðru með stuttu millibili við undirleik Mugison. Flottur diskur hjá kallinum sem afmeyjaði svolítið virðuleika þessara heimsþekktu vínþorpa.
Smeltu hér til að skoða gervihnattarmynd af þorpunum
Fyrsta þorpið var Pommard. Ég lét mér nægja að aka þar í gegn en stoppaði í því næsta og rölti um þröngar götur smábæjarins Volnay sem þekktur er fyrir sín fínlegu og kvenlegu rauðvín. Það var fallegt veður, logn, sól og ekkert of svalt. Kirkjuklukkur hljómuðu, kona gekk hjá með baguette og ég settist á bekk þar sem ég gat horft yfir sléttuna fyrir neðan bæinn. Skv. skilti sem stóð þar hjá yfir víngerðarmenn bæjarins viðast þeir flestir heita Rossignol (skoðaðu stækkaða mynd af þessu skilti í Volnay).
Ég beið eftir tækifæri til þess að segja “Góðan daginn herra Rossignol” við næsta mann sem ég myndi hitta en það var ekki nokkur hræða. Bærinn var að slappa af.
Eftir það renndi ég í gegnum Monthélie og þaðan til Meursault.
Þegar hér var komið við sögu var Mugison kominn í þungarokksgírinn og ég bað hann um taka sér pásu.
Ég lagði bílnum og gekk upp og niður þröngar götur Meursault þar til ég rataði á stíg sem leiddi mig út á vínekrurnar. Þar tók við meira labb, myndatökur, þukl á steinum og vínvið en ég lét vera að bragða á jarðveginum – læt nægja að smakka hann óbeint í gegnum vínið sem þaðan kemur.
Svangur ók ég af stað til þorpanna Puligny Montrachet og Chassagne Montrachet þar sem meiningin var að snæða á veitingastaðinum Le Chassagne. Glætan. Ekki séns að fá þar borð svo nú voru góð ráð dýr enda hafði ég ekki tekið eftir mörgum veitingastöðum á leið minni um þorpin. Ég ákvað því að aka ekki lengra heldur rölta aðeins um vínekrurnar í Montrachet þaðan sem dýrustu hvítvín í heimi koma frá og skella mér síðan aftur til Beaune og finna mér bita þar.
Í kringum hótelið í Beaune var ekki að finna sjoppu sem var opin til að selja mér svo mikið sem baguette og salami þannig að ég endaði sársvangur inni á hóteli og þáði það eina æta sem þau gátu boðið mér sem var kaldur bjór.Takk, hann var góður.
Það var því með mikilli tilhlökkun sem ég hélt á veitingastaðinn Le Gourmandin í miðbæ Beaune. Ég fór um leið og hann opnaði 19.00, fyrstur á staðinn. Svangari ferðalang höfðu þeir aldrei séð. Hér var ráðist í fjölbreyttan matseðil en sem fyrr lét ég vera að panta vín af stórglæsilegum vínseðli því það er takmarkað hvað einn maður getur drukkið. Ég tók mér því tvö glös af hvítu og tvö af rauðu af sæmilegu úrvali glasavína. Le Gourmandin valdi ég eftir meðmæli Lucien Le Moine sem á mörg vín á vínlistanum þar en fleiri höfðu mælt með honum og ég bætist hér með í þann hóp. Stemningin er svona “bistro” og andrúmsloftið þægilega afslappað eftir því, maturinn til fyrirmyndar og úrval vína í fyrirrúmi. Ég táraðist næstum við að sjá flösku af Luciano Sandrone í einni hillunni.
Daginn eftir skyldi haldið til Champagne.
31.10.2007
Reis upp á þriðja degi.
Morgunmatur.
Stephan Brocard kom að sækja mig kl. 10.00. Hann er af Brocard fjölskyldunni sem framleiðir vín í Chablis en hefur ákveðið að fara eigin leiðir og stofna negociant fyrirtæki í Búrgúnd. Engin 1er Cru eða Grand Cru ennþá en mjög góð vín af lægri stigum og nokkuð góð kaup. Stephan er ungur og metnaðarfullur og af vínunum sem við smökkuðum að dæma er hann greinilega hæfileikaríkur. Breytir engu þótt hann eigi ekki vínekrurnar sjálfur því það er sterk hefð fyrir því í Búrgúnd að kaupa þrúgur af bændum sem ræktaðar hafa verið eftir tilmælum þess er kaupir (svokallaður negociant business) og stígur Stephan sterkur inn í þessa hefð. Kannski með smá forskot enda með reynslu úr fjölskyldufyrirtækinu. Enduðum á nýjum fúsjón/vínbar í Beaune og Stephan fræddi mig betur um stefnu sína í víngerð sem er mjög í takt við aðra metnaðarfulla framleiðendur sem ég hitti í þessari ferð.
Gott mál.
Síðla dags mælti ég mér mót við sjálfan Mounir, eiganda Lucien Le Moine. Víngerð hans er óvenjuleg. Hann er ekki staðsettur í einhverju þorpanna eins og flestir framleiðendur heldur í miðri Beaune. Lucien Le Moine er negociant fyrirtæki eins og fyrirtæki Brocards. Mounir kaupir tunnurnar fullar af víni af völdum framleiðendum en elur þær síðan sjálfur og setur á flöskur. Magnið er lítið, ein tunna eða tvær af hverri sort og er það í raun smæðin sem hefur gert Mounir kleyft að kaupa yfir höfuð vín af helstu vínekrum svæðisins – og það eingöngu 1er og Grand Cru.
Takk fyrir.
Í einni tunnu eru um 300 vínflöskur sem er ekki mikið fyrir eina tegund af víni. Og Mounir gerir 52 tegundir héðan og þaðan af Cote d’Or svæðinu, allar í svona litlum magni fyrir utan Bourgogne rautt og Bourgogne hvítt sem hann framleiðir aðeins meira af en þau tvö vín eru mun betri en óbreytt “bourgogne” eru almennt því megnið sem fer í þessi vín er raun village og 1er cru.
Þá hófst hin ógleymanlega vínsmökkun.
Mounir leiddi mig í gegnum hverja tunnuna af fætur annarri, allt frá Chassagne Montrachet Les Grandes Ruchottes til Corton Charlemange og frá Pommard Les Grands Epenots til Richebourg. Allt saman 2006 árgangur. Tók ekki nema um hálftíma að snarast í gegnum 20 vín með tilheyrandi, lifandi lýsingum Mounirs sem voru ýmist “dýrslegt”, “kvenlegt” og allt þar á milli og tilheyrandi misgáfulegum kommentum og hummi frá bloggaraanum sem aldrei hefur fengið eins ítarlega og skemmtilega yfirferð á eins mörgum, góðum vínum – fyrr eða síðar.
Og hananú.
Það sem gerði þessa vínsmökkun enn áhugaverðari er að ég vissi ekki hvar ég hafði vínin frá Lucien Le Moine fullkomnlega þótt tilfinning og fyrri smakkanir lofuðu góðu. Hann hefur verið að fá frábæra dóma í pressunni, ekki síst þeirri bandarísku en líka þeirri bresku þótt einn krítíker hafði lýst frati á hann og það enginn annar en Búrgúndarsérfræðingurinn Clive Coates (sem, merkilegt nokk, lýsir tvo aðra framleiðendur - Grivot og Moreau – sem við flytjum líka inn, sem tvo af 10 bestu í héraðinu). Clive hefr örugglega ekki kíkt á nýjstu árganga Lucien le Moine. Hér eru engir eikaðir kraftaboltar á ferðinni eða nútímaleg tískuvín heldur einstaklega fáguð og týpísk vín eins og þau sem bloggarinn sækist eftir frá hinu eina og sanna Búrgúndarhéraði. Mounir lýsti sjálfur yfir ánægju með 2006 árganginn því hann er aðgengilegur ungur en er jafnframt til geymslu sem að hans mati eru fýsilegri árgangar heldur en þeir sem vilja láta bíða, og bíða eftir sér.
Mounir á skemmtilegan feril að baki. Starfaði hjá munkum í Beaune við vínrækt áður en hann stofnaði fyrirtækið og notfærði sér síðan þau góðu sambönd til þess að vingast við og kaupa vín, til eigin framleiðslu, af framleiðendum í héraðinu. Hann aðhyllist náttúrulega víngerð, þyngdarlögmálsvíngerð, í raun gerir vínin eins og þau voru gerð fyrir 50 árum. Hann vill enga öfga á neinu sviði, uppskeran er t.d. ekki öfga-lág heldur í kringum 40hl per hektara. Eikartunnur eru sérsmíðaðar og framleiddar í eikarlundi sem hann á sjálfur.
Kvöldmatur.
Ég var svo upprifinn af þessari reynslu hjá Lucien Le Moine að ég ákvað að hálda áfram á sömu braut á einhverju af betri veitingahúsum Beaune og fyrir valinu varð Bernard-Loiseau sem er nýr staður í eigu samnefnds Michelin staðar (3 stjörnur) ekki langt frá borginni. Svona hálfgert Michelin útíbú og nokkuð ódýrara en frumgerðin. Það sem er merkilegt við þennað stað er að allur vínlistinn er til í glasi, nánar tiltekið er búið að setja allar tegundir af vínlistanum í Enomatic vélar sem spýta svo út úr sér tilheyrandi skammti eða hálfskammti. Og þetta voru bara ansi hreint góð vín. Þarna sá bloggarinn sér leik á borði og pantaði Vosne-Romanée 1er Cru 2004 frá Romanée Conti en svo dýrt glas hafði hann aldrei verslað áður – 45 evrur fyrir glasið – aðallega til að geta sagst hafað drukkið Romanee Conte, og jú – vínið var ansi hreint gott. Frekar aumt samt að sötra drykkinn úr of litlu glasi (það er bara ein stærð af glösum á staðnum). Maturinn var til mikilliar fyrirmyndar á þessum stað en bloggarinn fékk samt næstum hjartaáfall af risastórum skammti af fois gras og svo sterkum ostum að á tímabili vissi hann ekki hver hann var eða hvað hann hét. Tomatsúpan í forrétt var ljómandi og dúfan var virkilega góð. Í lokin eitt stk. risavaxið soufflé og bloggarinn rúllaði saddur heim á hótel.
Fabien Moreau hefur verið valinn Bjartasta vonin í Búrgúnd af víntímaritinu Bourgogne Aujourd’Hui.
Fabien er sonur Christian Moreau og reka þeir feðgar víngerðina Domaine Christian Moreau í Chablis.
Hér má skoða forsíðu blaðsins og lesa greinina
Ég er slappur í frönsku en Ritstjórinn gaf mér úrdrátt (í stuttu máli): “Þeir segja að hann sé alveg með þetta”.
30.10.2007
Vaknað snemma til að hitta Moreau feðga kl. 8.00 því þeir áttu báðir erindi annars staðar þennan sama morgun. Sem reyndar hentaði mér vel því ég átti langa keyrslu fyrir höndum.
En fyrst… morgunmatur.
Morgunmatur á svona ferðalögum er kapítuli út af fyrir sig. Þótt bloggarinn gefi sér sjaldnast tíma fyrir svoleiðis lúxus hér heima þá er góður rólegheitamorgunmatur nauðsynlegur í byrjun góðs dags á flakkinu. Það þarf ekki að vera flókið en baguette, croissant, sultur, smjör, hunang, kaffi og safi eða vatn eru vanalega á matseðlinum (bloggarinn lætur kjöt, egg, grauta og slíkt yfirleitt eiga sig). Og aðeins meira kaffi.
Morgunmaturinn á Hostellerie des Clos þennan morgun samanstóð einmitt af þessum elementum en þau voru bara SVO góð. Allt saman einfalt en það var heimalögunin sem gerði hann svo ómótstæðilega góðan. Enda kannski ekki við öðru að búast þar sem er Michelin stjörnu veitingastaður. Sultur og hunang af bestu sort, greip- og appelsínusafarnir nýkreistir og svo framvegis. Bloggarinn var næstum búinn að framlengja dvöl sína á hótelinu bara til þess að geta borðað þar meiri morgunmat.
En þá var rúllað út á götu og inn í bíl og ekið stað til Domaine Christian Moreau við Framleiðendagötuna í Chablis sem vísar manni út úr bænum, beint inn í Grand Cru vínekrurnar sem gnæfa í breiðri hlíð yfir bænum. Þar tóku á móti mér Moreau-feðgarnir, Christian og Fabien, og kom það í hlut þess síðarnefnda að sýna mér víngerðina og fara yfir framleiðsluferlið enda stýrir hann því dag en ekki faðir hans.
Í Chablis eru eikartunnur rökræddar. Þ.e.a..s hvort nota eigi þær yfir höfuð við gerð Chablis hvítvínanna og þá hversu mikið. Fabien fer hinn gullna meðalveg, notað eikartunnur að hluta en setur meirihluta vínsins í tanka. Áhugavert þótti mér þegar hann lýsti eikartunnunum sínum (þeir kaupa 10 nýjar á ári fyrir um 500E stykkið) eftir að ég hafði spurt hvers vegna eikin væri lítið áberandi í vínunum. Hann sagði að þér létu rista eikartunnurnar lengi en á vægum hita sem gæfi þeim þessar eftirsóknarverðu niðurstöður. Við viljum nefnilega ekki “eikuð” Chablis vín, það er nóg af þeim annars staðar.
Eftir að hafa kvatt feðgana rölti ég um Grand Cru vínekrurnar, tók myndir og spókaði mig um í haustblíðunni. Fátt getur gefið manni betri tilfinningu fyrir svæði og víni þess eins og að standa í miðjum vínekrum og horfa yfir bæinn. Nema þá kannski að hafa glass í annarri hönd og flösku í hinni, en það var óviðeigandi á þessari stundu.
Brunað til Beaune.
Hótelið í Beaune var bókað með aðgengi í huga, þ.e.a.s. að hægt væri að leggja bílnum án þess að stofna mannslífum í hættu og þar á meðal mínu eigin en samt þannig að hægt væri að labba í miðbæinn. Hótelið sem uppfyllti þessi skilyrði og á fínu verði var Hotel Grillon í um 1km göngufjarlægð frá miðbæ Beaune, þungamiðju helsta vínræktarsvæðis Búrgúndar, Cote d’Or. Prýðilegt fjölskylduhótel. 
Næsta vínfund átti ég við Étienne Grivot, eiganda og víngerðarmann Domaine Jean Grivot. Vínframleiðandi sá á það sameiginlegt með Domaine Christian Moreau að vera á lista Búrgúndarsérfræðingsins Clive Coates yfir 10 bestu vínframleiðendur héraðsins. Domaine Jean Grivot er í bænum Vosne-Romanée sem er í svona 20 mínútna keyrslu norður af Beaune, í áttina til og aðeins spölkorn frá sinnepsborginni Dijon.
Ég var á undan áætlun og naut þess að rölta um Vosne-Romanée þorpið og ekki síst vínekrurnar. Domaine Jean Grivot fann ég síðan fljótlega á einni af aðalgötum gamla þorpsins, við rætur vínekranna, með tvo þekkta vínframleiðendur sér við hlið, Anne Gros og Henri Jayer. Hér búa stórlaxarnir, m.a. Leroy og Romanée Conte.
Þegar ég mætti var einu smakkinu að ljúka. Þessi tími í Búrgúnd er tími heimsókn
anna þar sem vínkaupmenn og blaðamenn koma til að smakka, m.a. höfðu Clive Coates og Allan Meadows stoppað við nýlega. Síðan fékk ég rúnt með hinum viðkunnalega Étienne um kjallarann. Étienne gaf mér að smakka 6 rauðvín af 2006 árgangi úr tunnu og 6 rauðvín af 2005 úr flösku, allt frá Nuits-St-Georges til hins magnaða Richebourg. Hann var sammála þeim almenna rómi að 2005 væri framúrskarandi ár og betra en 2006. 2006 fannst mér hins vegar gefa 2005 vínunum lítið eftir, sérstaklega Richebourg 2006. Sterkan hússtíl má finna í öllum vínunum frá Grivot, fallegur litur mikil jörð koma upp í hugann. 
Áður en ég kvaddi svo hjónin Etienne og Marielle og þakkaði fyrir heimsóknina og fallega bók sem þau gáfu mér, ræddum við um að auka skammtinn fyrir Vín og mat þegar 2006 árgangurinn verður settur á markað. Við fáum nefnilega bara tvo kassa af 2005, takk fyrir.
Brunað til Beaune II.
Þá var ekið niður á hótel og rölt á vínbarinn Bistrot Bourguignon. Mér var bent á hann til að smakka góð vín en svo reyndist úrvalið í glasi ekki svo gott og glösin tíkaleg þótt vínlistinn í heild sinni hafi verið flottur. Ég sé mig þó ekki spandera í dýrt vín á stað sem þessum, frekar panta ég bjór. Ég smakkaði þó eitt glas af hvítu og eitt af rauðu með og var hvítvínið ágætt en rauðvínið slappt. Matur sæmilegur. Ég velti því samt fyrir mér af hverju það séu ekki fleiri vínbarir í svona mekka vínsins sem Beaune er, þar sem hægt er að panta toppvín í glasi í notalegu umhverfi. Það verður þó að segjast að þótt bloggarinn sé ágætur skal ég glaður endurmeta kosti Bistrot Bourguignon í góðum félagsskap.
Smelltu hér til að skoða myndir úr Frakklandsferðinni á flickr
29.10.2007
Aldís fékk flensu og fluginu seinkaði um 6 tíma þar til Bryndís kom og bjargaði málunum og skilaði okkur á París Charles de Gaulle 18.00. Þá var náð í Hertz bílinn og skundað út í myrkrið og rigninguna. Of seinn, lélegt skyggni og hraðbrautarflækja Parísar ekki til að einfalda málin. Þá var bara að draga djúpt andann og treysta á örlögin.
Allt er gott sem endar vel.
Christian Moreau beið eftir mér á hótelinu í Chablis. Við ætluðum fyrst að hittast 17.00, svo 20.00 og síðan hringdi ég klökkur til að gera honum grein fyrir því að ég næði aldrei fyrr en 21.30. Við ætluðum nefnilega að borða saman – skilurðu? Hann reyndist hins vegar hinn rólegasti. Ég henti töskum upp á herbergi og kastaðist aftur niður í lobbí á mettíma en svo heppilega vildi til að veitingastaður kvöldsins var einmitt á hótelinu. Hótel Hostellierie des Clos er dæmigert sveitahótel og kostar ekki mikið en fyrirtak, það litla sem ég sá af því, og Michelin veitingastaðurinn var mjög notalegur, óþvingaður en elegant.
Christian er hress karl, kominn langleiðina að sjötugu myndi ég giska, og talar góða ensku. Hann sagði mér frá sögu fyrirtækisins, hvernig fjölskylda hans væri aftur búin að ná stjórn á vínekrum sínum eftir að hafa leigt þær stóru fyrirtæki (sem kallaðist einfaldlega Moreau en tilheyrði utanaðkomandi risafyrirtæki) og hefði síðan 2002 framleitt vín undir eigin merki, Domaine Christian Moreau Pere et Fils. Faðir og sonur (sjá mynd).
Við supum á Chablis vínum hans, spjölluðum og snörluðum okkar á dásamlegum mat — hiklaust þeim besta sem ég fékk í þessari ferð, m.a. fois gras, humar og ekki síðri ferskum hörpuskelfiski (hrár sýndist mér) með nýtíndum Búrgúndar-trufflum. Trufflað!
Christian gerði mér grein fyrir því að nú væru vín hans seld til um 30 landa (fyrirtækið flytur nánast 100% framleiðslunnar út fyrir Frakkland sem er sjaldgæft) og hefði Ísland verið númer 28 í röðinni, og að nú væri bókinni lokað þar sem ekki væri til meira vín fyrir fleiri. Aumingja Eistar.
En við rétt sluppum — guði sé lof.
Jæja, þá var kúrt sig og dreymt um vínlendur morgundagsins.
Smelltu til að skoða allar myndirnar úr ferðinni á flickr.com
Við fengum skammt af Lucien Le Moine í vor. Það var 2004 árgangur og eigum við svolítið eftir.
2005 árgangurinn kemur eftir svona mánuð og er hann skorinn við nögl enda eftirspurnin eftir þeim árgangi svo langt umfram framboð að ég tel okkur heppin að fá eitthvað yfir höfuð.
Nú eru 4 vikur þar til ég hitti Mounir, eiganda Lucien Le Moine, á heimili hans í Búrgúnd og ætli ég freist þess ekki í síðasta sinn að fá meira af 2005 vínum. Er samt ekki vongóður en þó vonbetri um að auka eitthvað við skammtinn þegar 2006 kemur á markaðinn.
Lucien Le Moine vínin eru að gera það svo gott hjá gagnrýnendum að það hálfa væri nóg. Í júní fengu t.d. 2005 rauðvínin stórkostlega útkomu hjá Robert Parker útgáfunni (skoðaðu dómana) og 2005 hvítvínin fengu mjög góða dóma hjá Burghound í sumar (skoðaðu dómana) og 2005 rauðvínin líka (skoðaðu dómana).
Einkunnir Stephan Tanzers um 2006 árganginn af hvítvínum Lucien Le Moine eru ekki síðri og bíð ég því líka spenntur eftir að fá 2006 skammtinn (haust 2008), ekkert síður en 2005 skammtinn góða sem senn leggur af stað frá Búrgúnd.
Svalt loft. Rigning, sól, regnbogar. Gustur. Fullur strætó, fullar bókabúðir. Eftirvænting.
Það er komið haust.
Eins og víða fylgja árstíðaskiptinum breytingar hér hjá Víni og mat. Fyrir rúmi ári síðan fluttum við inn helling af vínum frá Languedoc héraði S-Frakklands og er það í fyrsta sinn sem við lögðum til atlögu við aðeins eitt hérað af svo miklum krafti. Þetta var tilraun m.a. til að sjá hver þessara vína myndu plumma sig í Vínbúðunum og hver ekki og nota þannig markaðinn til að ákveða hvaða framleiðendum við myndum sinna áfram og hverfjir myndu taka pokann sinn. Ég las mér til, fór til S-Frakklands og sigtaði út framleiðendur, allir í fremsta flokki síns svæðis innan Languedoc héraðsins.
Nú er reynsluárið í Vínbúðunum liðið og niðurstaðan liggur fyrir. Margir hafa verið mjög ánægðir með þessa miklu flóru vína frá Languedoc héraðinu enda einstaklega karaktermkil og fjörleg vín. Við höfum selt um 2.500 flöskur frá héraðinu á rúmu ári. Það er all gott held ég en þar sem salan dreifist á svo margar tegundir þá þýðir það að engin þeirra nær að halda velli í Vínbúðunum og hér með fást þær ekki lengur þar. Næstu misserin kembi ég kollinn hvern þessari framleiðanda ég haldi í því ekki er unnt að hafa svo marga af sama svæði og var það kannski aldrei meiningin að það yrði gert til lengri tíma.
Góðu fréttirnar eru þær að restina seljum við með góðum afslætti á útsölunni sem hefst bráðlega. En það er slatti eftir þannig að vonandi fáum við góð viðbrögð við útsölunni. 700 flöskur af Languedoc vínum verða í boði á útsölunni og eitthvað af öðrum vínum sem eru að hætta í Vínbúðunum.
Það er ein undantekning. Af þeim 12 vínum frá Languedoc sem byrjuðu fyrir ári síðan er eitt sem stendur eftir sem seldist lang mest. Chateau de Flaugergues hefur selst í um 1.000 flöskum af þessum 2.500 og stendur því óhaggað í hillum vínbúðanna og gerir svo vonandi um ókomna tíð. Ég vænti þess líka að þar sem það verður eitt eftir þá beinist áhuga fólks á héraðinu af enn meiri krafti að því víni. Vonandi kemst það í kjarna Vínbúðanna.
Búrgúnd.
Við höfum undanfarið verið að horfa norðar á Frakklandi, til Búrgundarhéraðs. Í sumar komu þaðan tveir glæsilegir framleiðendur, Lucien Le Moine og Domaine Jean Grivot, og innan tíðar bætist Chablis framleiðandi í hópinn. Meira er í vinnslu. Þetta ferli vinn ég allt öðruvísi heldur en Languedoc pakkann enda vín í allt öðrum verðflokki og af einu þekktasta vínsvæði veraldar – og eftirsóttasta því það er hægara sagt en gert að snapa upp flöskur í þeirri miklu eftirspurn sem ríkir eftir vínum héraðsins. Þessi vín verða líka að nokkru leyti ekki í hillum Vínbúðanna heldur auglýst eingöngu á póstlistanum því magnið af hverri sort er svo lítið. Við stefnum þó að því að finna líka vín á góðu verði frá héraðinu en í raun má segja að allt undir 2.000 kr. u.þ.b. sé tiltölulega “ódýrt” frá Búrgúnd ef gæðin eru í lagi að sjálfsögðu.
Í október fer ég til Búrgundar og skoða málin frekar, hitti framleiðendur og smakka vín.
Lengra fram í tímann.
Plön fyrir árið 2008 eru komin af stað og stefnir í að tveir af mestu “cult” framleiðendum sinna landa, Ítalíu og Bandaríkjanna, fljóti hingað á strendur. Það verður tilkynnt nánar síðar. Þar verða engin fínleg og rígmontin Búrgúndarvín á ferðinni heldur stór og mikil kraftavín, ef svo mætti að orða komast.
Þá er í farveginum að flytja inn framleiðanda frá Bordeaux sem framleiðir kostakaup að mínu mati og gæti það verið væntanlegt í Vínbúðirnar 1. desember á þessu ári ef allt gengur eftir.
Þá er maður búinn að bæta þeim félögum Domaine Jean Grivot og Lucien Le Moine á vefsíðuna.
Ég setti bara inn þau vín sem flutt voru í einhverju magni – þ.e.a.s. fleiri en 12 flöskum! – og lét vera öll hin því ég bara hreinlega nennti ekki að setja inn vín á vefsíðuna sem voru flutt inn í þremur, 6 eða 12 flöskum og jafnvel lítið eða ekkert til af þeim ennþá.
Hef líka fitnað um 5 kíló og öll vinna orðin erfiðari en áður.
Þá er bara að hringja eða senda tölvupóst á vinogmatur@vinogmatur.is og spyrja manninn um stöðu framboðs.
Sé miðað við líterinn þá er Richebourg 2004 frá Domaine Grivot dýrasta flaska sem við höfum flutt inn.
12 flöskur af þessu víni komu til landsins í vikunni eða svo stóð til en þegar ég opnaði kassann voru þær bara 11 og var augljóslega búið að rífa hann upp og setja annars konar límband heldur en það sem var sett á kassann af framleiðandanum. Eini kassinn sem var tvílímdur með þessum hætti.
Greinilega horfið á leiðinni til Íslands og greinilegt að sá sem stóð að verki vissi hverju var eftir að falast því þetta var snyrtilega gert og flaskan sú dýrasta í sendingunni. Hefði hann tekið allan kassann hefði þetta verið augljósara og hugsanlega komist upp.
Jæja, svona er nú það. Ég lét allavegana framleiðandann vita og flutningsaðilann.
Kannski bæta tryggingarnar þetta en ég sé nú næstum meira eftir flöskunni sem nú hlýtur þau örlög að lenda ofaní kokinu á bíræfnum ræningja.
Loksins!
Loksins, loksins, loksins.
Nú er sendingin góða frá Búrgúnd komin til landsins. Í gær. Lucien Le Moine og Domaine Jean Grivot.
Hún kom með hitastýrðum flutningum við 15°C til að öfgahitastig á flutningsleiðinni myndu ekki skaða þessar viðkvæmu sálir.
Ég gekk samt úr skugga um að allt væri í lagi með því að opna nokkra kassa og þukla á fáeinum glerjum.
En til að vera alveg viss þá opnaði ég eina og þar sem að hún var nú opin ákvað ég bara að drekka hana í kvöld með tengdamömmu sem mætti í grillaðan kjúlla og bakaðar kartöflur. Salat úr garðinum.
Það var Bourgogne 2004 frá Lucien Le Moine sem er inngangsrauðvínið í hans seríu. Ég var svo afskaplega sæll með þetta vín og lofar það góðu með framhaldið. Það hefur ferskan og mjög svo heillandi ilm með tónum af berjum, rauðu greipi, jörð, mosa og pínulítilli eik, sýran nokkur og smávegis biturleiki (minnti mig aðeins á Barbera þrúguna frá Ítalíu hvað þetta varðar) sem gerir það að betra matarvíni.
Búrgúndarvínin frá þessum tveimur framleiðendum munu ekki fást í Vínbúðunum heldur einungis með sérpöntun og ganga þeir fyrir sem eru á póstlista Víns og matar. Stór hluti er þegar frátekinn.
Arg!
Sending frá Búrgúnd sem átti að koma í gær — en í raun fyrir 2 vikum síðan — kom ekki.
Það er eitthvað ekki alveg að ganga upp þegar ég hef samband við íslenska flutningsfyrirtækið og þá kemur í laus að hans umboðsmaður í Evrópu sem sér um að sækja vöruna lætur ekki vita að það vantaði víst eitthvað “excise” númer á útflutningsskjölin. Fínt, en óþarfi að bíða með að segja okkur frá því þar til á deginum eftir að varan átti að VERA KOMIN til Íslands og hvað þá ekki fyrr en eftir að hafa verið spurður hvar varan væri.
Vinsamlegast láta vita strax og eitthvað er ekki í lagi svo hægt sé að laga það pronto.
Svo þykist ég vita, ofan á allt, að excise númer séu ónauðsynleg þegar vara er send úr EC landi í EES land.
Hringi á morgun á staðinn þar sem varan er geymd (vöruhús í Beaune) og reyna að leysa úr þessu. En töfin þýðir að varan missir líka af næsta skipi og kemur þá ekki fyrr en eftir tvær vikur.
Við Rakel röltum niður í Eymundsson í gær í veðurblíðunni og fengum okkur kaffisopa. Einn af þessum góðu dögum þar sem er virkilega hægt að labba meðfram sjávarsíðunni á skyrtunni.
Eins og svo oft þegar ég fer í bókabúðirnar gluggaði ég í Wine Spectator víntímaritið bandaríska. Stundum kaupi ég eintakið, sérstaklega þegar verið er að fjalla vel um okkar vín.
Það sem vakti athygli mína var forsíða blaðsins. Annars vegar forsíðumyndin sjálf og aðalgreinin um rósavín og hins vegar umfjöllun blaðsins um Búrgúndarvín — en við eigum fulltrúa í báðum þessum flokkum.
Kom á daginn að í báðum flokkum voru okkar fulltrúar í sviðljósinu og Rakel þurfti að hlusta á undirritaðan monta sig og þusa alla leiðina aftur heim — upptendraðan af tvöföldum macchiato sem virkaði eins og olía á eldinn.
Það virðist ekki vera hægt að fjalla um rósavín á faglegan hátt án þess að minnast á Domaine Tempier rósavínið og það verður líklegast ekki ofsagt að þetta sé hugsanlega virtasta rósavín sem framleitt er miðað við þá almennu og góðu umfjöllun sem það fær meðal vínskríbentanna. Í tímaritinu er fjallað um vínið undir fyrirsögninni “Rosé Comes to the Table – These Versatile Wines Prove a Serious Match for Food” þar sem því er stillt fram með ákveðnum réttum ásamt tveimur öðrur rósavínum. Tempier rósavínið er parað með ofngrilluðu kálfakjöti með gulrótarmús og baunum.
Í blaðinu er líka listi yfir “Recommended Sparkling and Still Rosés” þar sem 2005 árgangur af Tempier rósavíninu er í 2-4 sæti yfir bestu rósavínin (þ.e. “Still Rosés”) með einkunnina 89 stig og eftirfarandi umfjöllun: “Offers a luscious aroma, concentrated dried cherry and raspberry flavors and hints of fig. Spice and smoke on the finish.”. Uppgefið verð er 32$ sem verður að teljast vel samkeppnishæft við okkar verð á 2.290 kr. (2004 árg.).
Í umfjöllun tímaritsins um 2004 árganginn frá Búrgúnd er Lucien Le Moine einfaldlega fremstur meðal jafningja. Á “Top-Scoring” lista blaðsins yfir 21 bestu vínin að þeirra mati eru fjögur vín frá Lucien Le Moine. Tvö í 2.-4. sæti, tvö í 5.-7. sæti og eitt í 11. sæti. Enginn annar framleiðandi á fleiri en tvö vín á þessum lista en önnur fræg nöfn eru t.d. Roumier, Champy, Laurent, Jadot, Méo-Camuzet og fleiri.
Ekki slæmt það. Af vínunum frá Lucien le Moine er það að segja að þau koma til landsins í vikunni eftir smávegis seinkunn. Flutningurinn er hitastýrður. Á sama bretti eru vínin frá Ég hef ekki haft tíma til þess að setja þessa tvo góðu framleiðendur frá Búrgúnd á vefsíðuna — það er líka sól úti — en geri það fljótlega. Þangað til má lesa kannski lesa þennan tölvupóst. Listinn yfir vínin í tölvupóstinum er ekki alveg tæmandi því nokkur vínanna voru þegar upppöntuð þegar hann var gerður og nokkur hafa selst upp síðan.
Fjallað var um Búrgúndarvínin okkar í Viðskiptablaðinu síðasta föstudag. Þetta er í annað sinn á skömmum tíma sem það er gert því í vikunni þar á undan var vísað í bloggið okkar um Tappagjald á veitingastöðum.
Af Búrgúndarvínum er það að frétta að brettið er um það bil að leggja af stað frá Frakklandi. Það varð fyrir smávægilegri seinkun því að annar framleiðandinn ákvað að bregða sér til Bandaríkjanna og þar náðist ekki í hann.
Jæja, við erum svo sem ekkert að stressa okkur en maður er farinn að hlakka svolítið til.
Brettið verður að sjálfsögðu flutt í hitastýrðum flutningum alla leið frá framleiðandanum í Frakklandi til Íslands. Þetta eru dýr og viðkvæm vín svo maður tekur enga sénsa á því að þau gætu soðnað einhvers staðar í hitanum á leiðinni.
Sömu sögu er að segja af gámi sem við erum að taka frá Ítalíu frá 5 ólíkum framleiðendum. Hann verður hitastýrður.
Við erum að fá fyrstu sendinguna okkar af vínum frá Búrgúnd.
Lestu þetta fréttabréf til að fá að vita meira.
Hér er vínlistinn (allt rauðvín nema annað sé tekið fram):
Lucien Le Moine
Saint Aubine En Remilly 1er CRU — 5.200 kr. [hvítvín]
Pernand Vergelesses Sous Fretille 1er CRU — 5.200 kr. [hvítvín]
Pommard “Rugiens” 1er CRU — 6.100 kr.
Pommard “Les Epenots” 1er CRU — 6.200 kr.
Nuits St. Georges “Les Vaucrains” 1er CRU — 6.200 kr.
Gevrey-Chambertin “Cazetiers” 1er CRU — 6.100 kr.
Chambolle-Musigny “Les Charmes” 1er CRU — 6.400 kr.
Chambolle-Musigny “Les Amoreuses” 1er CRU — 9.000 kr.
Corton “Bressandes” GRAND CRU — 6.900 kr.
Clos de Vougeot GRAND CRU — 10.500 kr.
Mazis Chambertin GRAND CRU — 10.800 kr.
Domain Jean Grivot
Vosne-Romanée “Les Bossières” — 4.800 kr.
Vosne-Romanée “Les Rouges” 1er CRU — 5.200 kr.
Nuits-Saint-Georges “Les Charmois” — 4.200 kr.
Nuits-Saint-Georges “Les Roncières” 1er CRU — 6.700
Clos de Vougeot GRAND CRU — 8.500 kr.
Sendur okkur tölvupóst á vinogmatur@internet.is til að láta taka frá
Nýlegt spjall