You are currently browsing the category archive for the 'caprai' category.
Hér er enn ein uppskriftin þar sem ,,hinni heilögu þrenningu”, tómötum, basilíku og mozzarella osti, er stefnt saman í fullkomna heild. Við höfum áður birt á blogginu basilíku- og tómatapastað okkar einfalda og góða sem hefur verið í miklu uppáhaldi hjá okkur í áratugi og er reglulega á borðum okkar.
Hér er ,,hin heilaga þrenning” í öðrum, klassískum búningi sem gengur sem forréttur eða meðlæti með ýmsum mat. Galdurinn við gæðin í þessum einföldu, klassísku uppskriftum, er að velja hráefnið rétt og meðhöndla það rétt.
Salat:
Tómatar, rauðir og þroskaðir, skornir í sneiðar (athugið að tómata skal ekki geyma í ísskáp því þeir eru viðkvæmir fyrir kæliskemmdum og missa bragð og ilm. Við veljum ætíð vel rauða, millistinna tómata (íslenska að sjálfsögðu) og geymum þá svo á eldhúsborðinu á fallegum diski (ekki er gott að stafla þeim um of í skál því þrýstingurinn getur marið þá tómata sem eru neðstir) þannig halda þeir áfram að þroskast á borðinu og verða dásamlega ljúffengir). (Athugið að hið sama gildir um papriku, sem eyðileggst fyrr í ísskápnum en á borðinu – okkur þykir þetta hið besta mál því að ekkert er girnilegra en eldhús hlaðið af fallegum, litríkum matvælum úr nægtarbrunni náttúrunnar).
Basillika (eitt gott, dökkgrænt búnt, rifið eða skorið niður (hef það eftir heilsufrömuði að best sé að rífa allt blaðsalat niður í stað þess að skera, því þá rifnar það ,,rétt” í samræmi við sína mólekúlbyggingu (sel það ekki dýrara en ég keypti))
Mozzarella sneiddur (Mjólka er farin að selja góðan mozzarella í krukku)
Góð ólífuolía (ætíð kaldpressuð jómfrúarolía)
Gott balsamic edik
Sjávarsalt
Svartur pipar úr kvörn
Örlítið af þurrkuðum, rauðum chili pipar
Tómötum og mozzarella er raðað á hringlaga disk, fyrst tómatasneið, svo mozzarrella sneið og svo koll af kolli í snúð þar til miðjunni er náð. Basilliku er dreift yfir. Nokkru af góðri ólífuolíu er skvett yfir. Svolitlu (ekki of) af góðu balsamic ediki er kastað yfir, því næst er sjávarsalt mulið yfir og einnig svartur pipar úr kvörn. Okkur þykir gott að dreifa dálitlu af þurrkuðum chili pipar yfir í lokin (gefur salatinu svolítið auka ,,úmpf”).
Bragðið af Ítalíu leynir sér ekki í þessu salati ef hráefnið er rétt valið og meðhöndlað.
Buon appetito.
Þar sem tómatar ráða ríkjum er best að velja gott, sýruríkt hvítvín eins og Anima Umbra frá Arnaldo Caprai.
Á meðan við eldum lambakjötið okkar alltaf mjög einfalt er svínakjöt líklegra til þess að fá einhvers konar meðferð, maríneringar, barbeque sósur og svo framvegis. Ekki síst þegar við skellum því síðan á grillið sem við gerum gjarnan.
Vínið sem hentar best með er The Footbolt frá d’Arenberg í Ástralíu. Það er all kröftugt og lifandi og getur vel tekið á bragðmiklum, jafnvel súrsætum, kjötréttum – eins og við eldum gjarnan svínakjötið. Karakter vínsins, sem er í miklu uppáhaldi hjá okkur, þolir líka fjölbreytta flóru af alls kyns meðlæti svo sem grilluðum paprikum, fylltum sveppum og þess háttar.
Það fer aðeins eftir stemningunni en við drekkum líka oft hvítvín með svínakjöti t.d. sérstaklega á sumrin. Eitthvað svolítið feitt í munni en þétt og sýruríkt til að eiga roð við svínakjötinu. Það góða við að velja hvítvín, ágætlega kælt, er að það léttir máltíðina og gerir hana alla ferskari og hressilegri. Hvítvínið Grecante frá Arnaldo Caprai er upplagt í það hlutverk.
Það sér ekki bilbug á Vínkeðjunni enda sterkari en stál.
Hlekk eftir hlekk, blogg eftir blogg.
Keðjan hlekkjaðist á dögunum til Kristjáns Jónssonar lífskúnstners og bloggara sem drakk rauðvínið Anima Umbra alveg eins og á að gera það, í góðra vina hópi. Tilefnið hjá Kristjáni og félögum var að þessu sinni jafnframt að prófa hið nýja útvegsspil Vestfirzka kvótasvindlið.
Stórskemmtilega bloggfærslu Kristjáns um spilamennsku og vínsmökkun má lesa hér
Kristján segir þá félaga hafa klárað vínið á nýju brautarmeti og verður því haldið fram þar til annað kemur í ljós.
Hann skorar á Sigurð Elvar Þórólfsson sem hefur tekið áskoruninni og bíður eftir að fá sama vín í hendur.
Það er ekki annað hægt að segja en að starfsmenn Vínbúðanna hafi haft nóg að gera í verðmerkingum síðusta misserið.
Fyrst var það hver hækkunin á fætur annarri sem skall á þegar gengið féll og féll og vínkaupmenn þurftu að hækka söluverð í kjölfarið, síðan hækkun á áfengisgjaldi og loks breytingar á lögum er varða álagningu ÁTVR.
Þessari síðustu verðbreytingu var dembt á starfsmenn Vínbúðanna og landsmenn alla 22. desember. Skemmtilegur jólaglaðningur það. Nú er álagning á öll léttvín 18% og það sem er merkilegt við það er að það er ekki munur gerður á því hvort léttvínið fæst í kjarna eða reynslu. Áður var álagningin 13% fyrir fyrrnefnda flokkinn en 19% fyrir þann síðari.
Við höfum alltaf verið með nánast öll vínin okkar í reynslu, þ.e.a.s. í 19% flokkinum, sem hafa þar af leiðandi þurfti að etja kappi við 13% vínin en nú eru öll vín jöfn og kvörtum við svo sem ekki yfir því (þótt betra hefði verið ef sameiginlega prósentan hefði farið niður en ekki upp). Við höfum bara átt tvö vín í kjarna undanfarið, Arnaldo Caprai Grecante og Castello di Querceto Chianti Classico Riserva og hækkuðu þau tvö svolítið á meðan öll hin vínin okkar í Vínbúðunum lækkuðu um þetta prósentustig.
Nú þarf ég að fara að breyta verðunum á www.vinogmatur.is því þau eru flest úreld.
Já það er fjör.
Það er nokkuð síðan að vínin okkar fengu umfjöllun í Morgunblaðinu. Það var því sérstaklega ánægjulegt að opna sunnudagsmogga einn fyrir jól og lesa þesa fínu umfjöllun sem þar birtist um hvítvínin Pecorino 2007 frá Umani Ronchi (88 stig) og Grecante 2007 frá Arnaldo Caprai (91 stig) en þó sérstaklega um hið skemmtilega Lambrusco Scuro frá Lini (91 stig).
Steingrímur fangar mjög vel karakter þessara þriggja vína í lýsingum sínum á þeim.
Þannig finnst honum Pecorino anga m.a. af “fersku grasi” og “steinefnum” og Grecante einkennast af dæmigerðri ítalskri “lífsgleði”.
En Lambrusco Scuro virðist alveg hafa slegið í gegn hjá honum því ekki man ég eftir umfjöllun hér á landi um lambrusco vín sem fjallað er um svo lofsamlega — nema ef vera skyldi umfjöllun Gestgjafans um sama vín fyrir skömmu (lestu dóminn í Gestgjafanum sem velur vínið Bestu kaupin).
Honum finnst Lambrusco Scuro vera “lítið djásn” og mælir með því “fyrir þá sem vilja koma nýjungagjörnum gestum á óvart og vera svolítið „molto chic” eða þá einfaldlega bara njóta af einstaklega góðu víni.”
Og ekki spillir fyrir hvað flaskan er flott.
Svona lítur öllu umfjöllun Steingríms um okkar vín út, eins og hún birtist undir fyrirsögninni “Getur vín verið sauðslegt?”:
“Ég myndi ekki halda því fram að það væri sauðslegt en Pecorino 2007 er engu að síður vín – eða öllu heldur þrúga – sem dregur nafn sitt af rollum. Á þessu eins og öllu öðru eru til skýringar, eftir að vínviðurinn og búsmalinn höfðu deilt rými um alda skeið ætti engum að koma á óvart að þau dragi dám hvort af öðru. Hagar Pecorino hafa verið við Adríahafsströnd Ítalíu en hún hefur löngum fyrst og fremst verið notuð til blöndunar, þ.e. að veita öðrum þrúgum smásýruskot þegar þurft hefur á að halda.
Vínhúsið Umani-Ronchi (sem íslenskir vínunnendur þekkja flestir í gegnum hvítvínið Casal di Serra) setti fyrir nokkrum árum í gang athyglisvert verkefni er miðar að því að endurvekja margar af óþekktari þrúgum austurstrandar Ítalíu. Kannski ekki ósvipað og Torres hefur gert með þrúgur Katalóníu.
Pecorino 2007 er ferskt í nefi með fersku grasi, hveiti og geri, gulum perum og steinefnum (hveravatni). Sýran gerir vínið létt og lipurt og það ætti að vera ágætis fylgifiskur með t.d. salati og bleikju. 88/100
Annað hvítvín frá Ítalíu er Grecante úr smiðju Arnaldo-Caprai, eins besta framleiðanda Úmbríu. Ef maður vill alhæfa má segja að gott franskt vín einkennist gjarnan af mikilli fágun. Gott ítalskt vín hins vegar af lífsgleði. Það á við hér. Aðlaðandi og ferskur, sætur ávöxtur. Granny Smith-epli og perur, ferskar fíkjur og blóm. Það hefur þægilegt og ferskt bit og góða lengd. Tilvalið með flestu. 1.889 krónur. 91/100
Lambrusco-vín þykir ekki fínn pappír hjá mörgum vínunnendum sem gretta sig og fetta þegar þeir heyra þetta orð nefnt. Ég skal fyrstur játa að Lambrusco-nafnið er ekki gæðastimpill í sjálfu sér en rétt eins og með t.d. Soave og Valpolicella er hættulegt að alhæfa. Lambrusco getur nefnilega verið afbragð. Ólíkt því sem flestir halda er Lambrusco ekki samheiti yfir lélegt, sætt rautt freyðivín heldur þrúga en vissulega er framleitt úr henni lélegt, sætt rautt freyðivín. Það er líka framleitt úr henni þurrt rautt freyðivín sem er allt að því unaðslegt, ekki síst með góðum hádegisverði einhvers staðar í sveitum Ítalíu.
Lini-fjölskyldan er ein þeirra sem framleiða Lambrusco samkvæmt gömlum hefðbundnum aðferðum, ekki ósvipuðum þeim sem notaðar eru við framleiðslu á kampavíni. Þetta er alvöru vín og valkostur fyrir þá sem vilja koma nýjungagjörnum gestum á óvart og vera svolítið „molto chic“ eða þá einfaldlega bara njóta af einstaklega góðu víni.
Lini 910 Lambrusco Scuro er lítið djásn, berjaríkt og ferskt með ferskri sýru og allt að því tannískt. Það vinnur á við hvern sopa. Ég myndi jafnvel reyna það með hangikjöti. 1.695 krónur. 91/100“. (Mbl. Steingrímur)
Það er ekki hægt að kvarta yfir því að íslenskir bloggarar hafi ekki tekið vínkeðjunni vel.
Hver hlekkurinn í keðjunni á eftir öðrum er persónulegur, fyndinn og vel skrifaður.
Oft eru meðhjálparar kvaddir til og í þetta sinn var það fjölskyldan með sjálfa ættmóðurina í fararbroddi sem aðstoðaði bloggarann Guffa við smakkið. Sjaldan hefur vínkeðjan verið heiðruð með jafn góðum aðila eins og sjálfri ömmu.
Setning ömmu um vínið á þessa leið; “Passar vel með öllu þó kannski ekki ýsu”, hlýtur að teljast eitthvert besta komment sem okkur hefur borist. Þyrfti helst eiginlega að gera það að einhvers konar slagorði.
Meðalmaðurinn Óttar Völundarson bloggaði nýlega um rauðvínið Anima Umbra frá Arnaldo Caprai.
Hann prófar það í kjöraðstæðum, í partýi.
Óttar kemst reyndar að því að verðsins vegna sé það eilítið of dýrt fyrir meiriháttar partýdrykkju og mælir frekar með því að vínsins sé notið með pastarétti á föstudags- eða laugardagskveldi.
Lestu hvað Óttari finnst um Anima Umbra
Þá er að koma flösku til næsta bloggara sem er kominn í startholurnar.
Vínkeðjan ferðast hratt á milli svarthola og valinkunna andans manna.
Hún er keðja fólksins, ekki fræðinganna.
Sá valinkunni andans maður Önundur “stakk nefinu langt ofan í stútinn” á Anima Umbra sem er hættuleg iðja og Önundur heppinn að hafa ekki endað á slysó með nefið í stútnum.
Hafði hann meðal annars upp úr krafsinu angan af kanil og lakkrís.
Og hann varð ekki leiður á bragðinu þótt á botninn væri komið. Önundur gefur Anima Umbra að lokum 3 stjörnur af 4 mögulegum.
Takk.
Lestu allt bloggið hans Önundar um Anima Umbra
Önundur skorar á Óttar.
Vínkeðjan er á spretti þessa dagana.
Nú síðast lenti hún í svartholi Trausta Þorgeirssonar þar sem hvorki fleiri né færri en sjö “rýnar” skoðuðu vínið en keðjan slapp þaðan aftur óslitin.
Önundur hefur tekið áskorun Trausta um að taka við keðjunni.
Gaman að því að sjá breiða skoðun á Anima Umbra í einu og sama blogginu en dómar Trausta og hinna rýnanna voru frá tveimur stjörnum (Rýnir #4: “Hef smakkað verra vín”) í fjórar stjörnur (Rýnir 6#: “Virkilega gott vín, siðmenning”) og var heildarniðurstaðan aðeins vitlausu megin við þrjár stjörnur en úttektinni var klikkt út með tölfræðilegu yfirliti yfir einkunnagjöf.
Lestu meira um ferðalag vínkeðjunnar í svartholið
Okkur þykir hins vegar mest vænt um sjálfa lokaniðurstöðuna sem byggðist ekki á tölum né stjörnum heldur einföldum hvatningarorðum:
“Niðurstaða: Áfram Vínkeðja, áfram UMBRIA, áfram vín og matur, áfram rauðvín, áfram vínsmökkun.”
Áfram Ísland!
Nokkrir af framleiðendunum okkar hafa verið að endurnýja vefsíðurnar sínar. Þær eru ansi flottar sumar og greinilegt að metnaður og tækni við hönnun vefsíða fer almennt fram.
Það er varla tilviljun að fjórir af fimm framleiðendum sem hafa nýlegast endurnýjað vefsíðurnar sínar eru einmitt í hópi þeirra stærstu sem við flytjum inn. Þeir geta einfaldlega sett meiri pening í verkefnið.
Á meðan eru vefsíður sumra ennþá frekar sveitalegar, sérstaklega hjá þeim smærri, og sumir hafa alls enga.
Fjórir Ítalír er með nýjar vefsíður, Falesco, Arnaldo Caprai, Umani Ronchi, og Montevetrano. Arnaldo Caprai er líklegast tæknilegast framleiðandinn okkar og er alltaf skrefi á undan öðrum á sviði markaðssetningar og ýmissa sniðugheita.
Nýjasta endurnýjunin gekk svo í garð í þessari viku hjá d’Arenberg í Ástralíu en eins og Arnaldo Caprai er d’Arenberg með skemmtilegar hugmyndir í ímyndarvinnu fyrirtækisins.
Helga Þórey fékk nýja rauðvínið frá Arnaldo Caprai, Anima Umra, og hefur nýlokið að fjalla um það á blogginu sínu.
Smakkfélaginn var enginn annar en móðir hennar, Anna Rós, og saman hafa þær varpað fram skemmtilegri lýsingu á víninu.
Eiginlega mun betri en mér hefði getað dottið í hug. Þær mæðgur finna þarna m.a. myntu, lakkrís og leður og finnst vínið bragðmikið.
Lestu hvað Helga Þórey og Anna Rós segja um rauðvínið Anima Umbra
Helga Þórey skorar á vin sinn Trausta til að taka við keflinu.
Lítil bylting í gangi hér.
Ekki á hverjum degi sem við sendum átta ný vín í Vínbúðirnar. Þessi hersing er afleiðing af heimsókn bloggarans á Vinitaly vínsýninguna í vor (lestu meira um heimsóknina).
Frá Arnaldo Caprai eru tvö ný vín með sama nafni, Anima Umbra rautt og Anima Umbra hvítt, sem ætlað er að fanga anda Úmbría héraðsins eins og nafnið “anima umbra” gefur til kynna. Þau eru með sniðugum flipa aftan á flöskunni með nafni vínsins sem hægt er að fjarlægja. Umani Ronchi er sömuleiðis að spreyta sig á nýju víni, Pecorino Vellodoro, sem kemur frá vínekrum framleiðandans í Abruzzo héraði. Hvítt og rautt frá Falesco eru með í för, Poggio dei Gelsi og Tellus, bæði frá Lazio héraði. Síðan er það alveg nýr framleiðandi, Lini í Emilia Romagna héraðinu, og koma frá honum tvö freyðandi vín, rautt Lambrusco og hvítt Moscato, en frá Lini höfum við einnig fengið Balsamik edik. Að lokum er það Chianti Classico frá Fontodi sem er nú tæplega alveg nýtt en það er að byrja aftur í vikunni eftir nokkurt hlé frá Vínbúðunum.
Fimm framleiðendur frá fimm mismunandi héruðum á Ítalíu. Tilviljun eiginlega að öll þessi héruð liggja gott sem upp að hvert öðru á miðju stígvélinu.
Vínin átta fást í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni frá og með morgundeginum.
Í lok maí fóru blaðamenn og vínspekúlantar Gestgjafans, mæðginin Dominique og Eymar, í heimsókn til Arnaldo Caprai sem er staðsettur í Úmbría-héraði Ítalíu.
Í nýjasta Gestgjafanum er blaðsíðu-grein um framleiðandann (“Arnaldo Caprai – frumkvöðull og hugsjónamaður’” bls. 75, 9. tbl. 2008) og í blaðinu þar á undan fjallaði Dominique um matar-markað í Perugia, höfuðborg Úmbría héraðsins.
Frekar verður fjallað um heimsóknina í næsta tölublaði Gestgjafans en ég ætla að taka mér það bessaleyfi og hafa það eftir blaðamönnum að þeir voru alsælir með móttökur framleiðandans, vín, mat og menningu héraðsins.
Ævintýri líkast heyrðist mér.
Þetta er í fyrsta sinn sem íslenskir blaðamenn heimsækja einn af okkar framleiðendum með svo markvissum hætti síðan við stofnuðum fyrirtækið og er það ekki síst að þakka metnaði framleiðandans til að bjóða blaðamenn svo velkomna og miklum áhuga þeirra mæðgina til þess að kynna sér nýja og spennandi hluti sem eru ekki á allra vörum hér á Íslandi.
Ekki ennþá.
Þá er næsti hlekkur kominn í vínkeðjuna.
Unnur María var ánægð með Montefalco og ekki spillti fyrir að framleiðandinn Arnaldo Caprai hafði hlotið viðurkenningu frá Slow Food samtökunum á Ítalíu fyrir gæði vínanna því Unnur hefur “snobbað alveg agalega fyrir öllu því sem fær samþykkisstimpil Slow Food samtakanna” eins og hún segir sjálf frá.
Lestu bloggið hennar Unnar Maríu um Montefalco
Hér má reyndar bæta við að Caprai er ekki bara með viðurkenningu frá samtökunum fyrir vínin sín heldur er hann sjálfur mjög Slow Food sinnaður og notar hvert tækifæri til þess að koma á framfæri matargerð og menningu Úmbría héraðsins og dró með sér eitt stykki kokk hingað til Íslands ekki alls fyrir löngu (sjá myndir).
Hún skorar á Helgu Þóreyju til þess að taka við keflinu og hefur hún tekið áskoruninni.
Góðan daginn.
Hún Þórdís íslenskufræðingur hélt áfram með vínkeðjuna okkar og fjallaði um hvítvínið Grecante frá Arnaldo Caprai.
Lestu hvað hún segir um Grecante
Þórdísi fannst vínið “ilma dásamlega í glasinu” og “frískandi, þurrt og mjög bragðgott” en elskhuginn fann að auki “exótíska ávexti og gott eftirbragð”.
Þar hitta þau naglann þráðbeint á höfuðið að okkar mati.
Bitra internetmamman Unnur hefur tekið áskoruninni um að halda vínkeðjunni áfram.
Sá nafngóði maður Arngrímur Vídalín bloggar um rauðvínið okkar Montefalco.
Hann prófaði það bæði kælt og við stofuhita, með mat og án.
Það vakti með honum fortíðarþrá og varð til þess að hann kveikti á kertum og sá furðulegar, nostalgískar sýnir.
Lestu allt um reynslu Arngríms af Montefalco
Hann skorar á Þórdísi sem hefur fúslega tekið áskoruninni um að halda keðjunni áfram.
Sigurlín Bjarney bloggar um Montefalco sem hún smakkaði á meðan hún horfði á Kiljuna.
Góð blanda það.
Lestu hvort henni finnst vínið sætt eða súrt
Hún skorar á Arngrím Vídalín sem hefur tekið áskoruninni.
Vínkeðjan heldur för sinni áfram um ljóðheima.
Þar sem að Gestgjafinn var svo góður að mæla með hvítvíninu okkar Grecante með tveimur réttum í nýjasta blaðinu (sjá nánar um það hér) þá fannst okkur tilvalið að elda réttina fyrir gesti á laugardagskvöldið.
Annars var um að ræða “Smálúðurúllur með parmaskinku, basilíku og tómatsultu” og hins vegar “Fenníkulegin lúða”.
Að sjálfsögðu smellpassaði vínið með enda…. [jada, jada, jada — hér á að standa mikill lofsöngur um vínið].
Þau kunna líka sitt fag, Dominique og Eymar, sem hafa umsjón með vínmálum í Gestgjafanum.
Það gleymdist reyndar að bera fram tómatasultu með öðrum réttinum sem undirritaður var 2 tíma að sjóða en hún datt inn síðar um kvöldið og var alveg sátt við það. Var líka góð ofan á brauð daginn eftir.
Gestgjafinn birtir góð orð í okkar garð í nýjasta blaðinu (3. tbl. 2008).
Fyrst ber þar að nefna umfjöllun um Búrgúndarvínsmökkun sem við héldum á Vínbarnum og kynntum nokkur vín frá framleiðendum okkar þaðan.
Takk fyrir hlýju orðin og hvatninguna.
“Frábær Búrgundí-vín hjá Arnari í Vín og mat
Arnar Bjarnason hjá Víni og mat er einn af hugsjónamönnum í vínheiminum á Íslandi. Hann flytur inn vín sem honum þykja góð og reynir að lifa af því. Hann hefur kynnt fyrir okkur mörg frábær vín frá Ítalíu, fór svo til Languedoc og fann þar afburða skemmtilega víngerðarmenn og nú er hann kominn til Búrgundí. Hann var með afraksturinn af leit sinni á Vínbarnum þar sem hann kynnti þessi vín. Vínin voru frá fjórum litlum en afar virtum framleiðendum, Lucien Le Moine, Jean Grivot og Vincent Girardin svo og frá Christian Moreau í Chablis (hann gerir eingöngu Premier Cru og Grand Cru-vín). Það er ekki á hverjum degi sem mönnum gefst færi á að smakka Premier og Grand Cru hér á landi, meðal annars Corton Charlemagne, Corton Bressandes, Charmes Chambertin, Chambolle Musigny og Clos des Vougeot. Arnar hefur fengið svolítinn kvóta af þeim vínum og ber að hrósa honum fyrir metnaðinum því þar sem menn stoppa og jafnvel snúa við og telja að markaðurinn sé ekki fyrir hendi heldur hann ótrauður áfram og færir okkur bestu vínin sem völ er á – og heldur okkur við efnið.”
Góð lýsing á Montefalco Rosso frá Arnaldo Caprai birtist siðan undir liðnum “Nýtt í reynslu”. Þau Dominique og Eymar gefa því 4 glös af 5.
Ég tek sérstaklega undir orð þeirra “mjög ítalskt”. Sum vín eru bara einhvern veginn þannig.
“Montefalco Rosso 2005 – 4 glös
Þetta vín kemur úr smiðju Arnaldo Caprai sem er tvímælalaust sá framleiðandi í Umbria sem er að vekja hvað mesta athygli á heimsvísu. Vínið er blanda af sangiovese og sagrantino (þrúgan sem hann ræktaði úr gleymsku) þar sem sú fyrri er í miklum meirihluta. Það er opið í nefi með góðan ferskleika og er að finna kirsuber sangiovese-þrúgunnar ásamt kryddjurtum og kryddi. Áferðin er mjúk og þurr, tannín er vel þroskað og finna má margslungna tóna af kryddi, kirsuberjum, tóbaki og mold. Langt eftirbragð sem helst í kirsuberjunum og léttum eikartónum. Stórfínt vín með góða byggingu og í flottu jafnvægi. Drekkið með bragðmiklum og flóknum pastaréttum eða ekta ítölskum kjötréttum.
Verð 2.190 kr.
Okkar álit: Vín í háum gæðaflokki. Vel gert og mjög ítalskt en þarfnast umhellingar þar sem tannínið er ennþá svolítið þétt.”
Fleira gott um okkar vín kemur fram í blaðinu. T.d. eru fjögur ítölsk hvítvín pöruð með skemmtilegum rétti, “Smálúðurúllur með parmaskinku, basilíku og tómatsultu” frá Jóa í Ostabúðinni og þeim gefnar einkunnir eftir því hversu vel þau eiga með réttinum. Við eigum þrjú af þessum hvítvínum, Grecante (4 1/2 glas), Casal di Serra (4 glös) og Vernaccia di San Gimignano (4 glös).
Svo mæla þau Dominique og Eymar með okkar vínum annars staðar í blaðinu. Með Frizzando frá Sandhofer mæla þau með “Túttí frúttí” smárétti á bls. 40, Chateau du Flaugergues með “Lambalæri á la Provencal með ratatouille-grænmeti” á bls. 45 og með Casal di Serra og Grecante með “Fenníkulegin lúða” á bls. 65.
Sum vín eru þannig að maður veit ekki hvað maður á að segja.
Þá yrkir maður ljóð.
Þótt Davíð Stefánsson, ljóðskáld, kalli reyndar ekki sjálft vínið Montefalco Rosso “Vatnsfall Dauðans” þá notar hann þessi sterku orð í stuttu en hnitmiðuðu ljóði sínu sem birtist í nýjasta vínkeðjublogginu.
Smelltu hér til að lesa bloggið hans Davíðs um Montefalco Rosso
Ég legg hins vegar til að ÁTVR fái lánuð þessi orð í næstu auglýsingarherferð sinni um hættur áfengis – vatnsfalli dauðans.
Það verður kynning á Vespa hjólum í dag 18.00 til 20.00 í Saltfélaginu og ætlar undirritaður að vera með létta vínkynningu á meðan á því stendur.
Í boði verða Chianti Classico frá Castello di Querceto, Montefalco frá Arnaldo Caprai, Grecante frá Arnaldo Caprai og Vernaccia di San Gimignano frá Castello di Querceto.
Fjallað er um Collepiano 2004 frá Arnaldo Caprai í nýjasta Gestgjafanum og líka í Morgunblaðinu sem kom út í gær.
Við eigum líka hvítvín í báðum þessum Útgáfum og bæði Chablis vín frá Domaine Christian Moreau, 1er Cru Vaillon 2006 í Morgunblaðinu og Grand Gru Les Clos 2004 í Gestgjafanum.
Í Gestgjafanum fá bæði vínin 4 1/2 glas. Í Morgunblaðinu fá þau 91 og 90 stig. Í báðum tilfellum er verið að fjalla sérstaklega um hátíðarvín.
Fínir dómar það.
Ég er að hugsa um að hafa vín frá þessum tveimur framleiðendum á borðum yfir hátíðarnar en er ekki viss. Get ekki ákveðið mig ennþá og veit reyndar ekki alveg hvaða skeppnu verður slátrað til að prýða hátíðarmatseðilinn. Fyrir utan hreyndýr sem ég fékk frá skotglöðum félaga.
Þetta segir Gestgjafinn:
“Christian Moreau Grand Cru Les Clos 2004 - 4 1/2 glas
Lokað í upphafi, opnast á blóm, sítrus, steinefni og epli. Brakandi og margslunginn ilmur, frábært jafnvægi, kraftmikið í munni. Mikill karakter og afskaplega góð lengd. Drekkið með humri eða ostrum. Nammi namm.
Okkar álit: Ungt en frábært Chablis. Kraftmikið en fágað, þyrfti jafnvel að umhella.
Collepiano 2004 - 4 1/2 glas
Þétt og mikið vín með ákveðinn elegans. Margslungið bæði í nefi og munni með fjólum, kryddi, þroskuðum ávexti og möndlum. Kröftugt en gott tannín með frábæra lengd. Kallar á góðan og bragðmikinn mat eins og dádýr eða hreindýr. 4.300 kr.
Okkar álit: Frábært vín með góðan kraft. Best milli 2009 og 2014 en má umhella til að flýta fyrir. ” (- Gestgjafinn 15. tbl. 2007)
þetta segir Morgunblaðið:
“Collepiano 2004 er rauðvín frá Úmbría úr heimaþrúgunni Sagrantino di Montefalco frá besta framleiðanda héraðsins, Arnaldo-Caprai. Þurrt birki, vanillusykur og áfengislegin svört kirsuber. Langur, þurr og tannískur endir Opnar sig með mat en mun batna næstu fimm árin það minnsta. Mjög athyglisverður Ítali. 4.300 krónur. 91/100
Domaine Christian Moreau Chablis 1er Cru Vaillon 2006 er klassískur og fágaður Chablis. Þurr og sýrumikill, steinefni og hnetur í nefi, þykkur sítrus í munni með löngum endi. Vín fyrir t.d. humarsúpuna. 2.890 krónur. 90/100” (- Morgunblaðið, 15.12.2007)
Neyðarlína Víns og matar hefur verið rauðglóandi undanfarna daga til að svara spurningum um vín með hátíðarmatnum. Til að létta á starfsfólki í símaveri höfum við ákveðið að taka hann saman aftur — Hátíðarvínlista Íslands 2007 [varist eftirlíkingar]:
Manstu ekki neitt þegar þú kemur í Vínbúðina? Smelltu hér til að prenta listann (pdf) og taktu hann með
Rjúpa: Ert þú einn af þeim heppnu sem fær að borða rjúpur þessi jól og hlærð að okkur hinum? Þá mælum við með hinu ástralska rauðvíni The Laughing Magpie sem kostar 2.100 kr. í flestum stærri Vínbúðum. Sá hlær best sem síðast hlær. (innsk. ritstj: umfram rjúpur eru vel þegnar í síma 693 7165).
Hreindýr: Með kröftugum mat þarf kröftug vín og fá vín eru kröftugri en rauðvínin úr Sagrantino þrúgunni frá Arnaldo Caprai. Sagrantino di Montefalco Collepiano fæst á sérlista í flestum stærri Vínbúðum og kostar 4.300 kr. Svaðalegt vín í silkihanska.
Hamborgarhryggur/Hangikjöt: Selta og reykur kallar á ferskt og ávaxtaríkt vín sem er ekki of þurrt né of eikað. Rauðvínið ástralska The Stump Jump úr GSM þrúgnablöndu eða samnefnt hvítvínið The Stump Jump eru spriklandi skemmtileg. Hið fyrra kostar aðeins 1.490 kr. og hið síðara 1.390 kr. yfir hátiðarnar í flestum stærri Vínbúðum.
Kalkún: Chateau de Flaugergues úr GSM þrúgnablöndunni frá S-Frakklandi hefur aðlaðandi ilm og mjúka áferð. Það kostar 1.750 kr. og fæst í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni.
Gæs/Önd: Þótt þessar fuglategundir séu ekki nákvæmlega eins (önnur segir “bra” hin segir “kvak”) mælum við einu og sama víninu með þeim báðum. Litla “Barolo”-ið, Nebbiolo Langhe frá La Spinetta er þykkt og karaktermikið og fer lokkandi vel með fuglinum. Það kostar 2.690 kr. í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni.
Lambakjöt: Lífræna sveitaprinsessan Les Baux de Provence frá hinu fallega Provence héraði Frakklands smellpassar með lambakjötinu. Það fæst á sérlista og má finna í stærstu Vínbúðunum á 1.790 kr.
Nautakjöt: Nýi árgangurinn (2003) af Castello di Querceto Chianti Classico Riserva er bragðmikill og þéttur og mun auðveldlega taka nautakjötið í bóndabeygju. Það kostar 2.360 kr. í flestum stærri Vínbúðunum.
Kjúklingur: Létt rauðvín frá Chianti er málið með kjúlla litla. Querceto Chianti kostar 1.390 kr. í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni.
Lax: Casal di Serra frá Umani Ronchi er fjölhæft, ítalskt hvítvín og alls ekki bundið við laxinn þótt það falli einstaklega vel að honum. Það hefur þægilega angan og er aðgengilegt. Þroskað í bland við krydd og hvít blóm.- 1.590 kr. í flestum Vínbúðum.
Humar: Hvað með Chablis? Hvað með 1er Cru Chablis? Þá er málið að kippa Chablis 1er Cru Vaillon frá Domaine Christian Moreau sem fæst í Vínbúðunum Kringlunni og Heiðrúnu á 2.890 kr.
Aðrir forréttir og grænmetisréttir: Þessi flokkur er svolítið víður en að jafnaði hentar létt og brakandi ferskt hvítvín eins og Grecante í Úmbría á Ítalíu. Það er óeikað en hefur þroskaðan og þykkan ávöxt sem gælir við bragðlaukana. Kostar 1.690 kr. í flestum stærri Vínbúðunum yfir hátíðarnar.
Fordrykkur: Það er ekki hægt að búa til hátíðarvínlista án freyðivíns. Frizzando frá Sandhofer er aðlaðandi, hálffreyðandi vín sem er unun að drekka fyrir mat – og jafnvel með honum líka. Það kostar 1.790 kr. í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni.
Eftirréttir: Heilaga sætvínið Vin santo frá Toskana sér til þess að allar máltíðir endi á amen. Það kostar 2.100 kr. á sérlista og fæst í stærstu Vínbúðunum.
Eins og vanalega fengum við að tilnefna nokkur vín á sérstakan hátíðarvínlista Vínbúðanna sem gildir til áramóta.
Við tilnefndum 5 reynsluvín og fást þau þá ekki bara í Kringlunni og Heiðrúnu næstu vikurnar heldur líka í Smáralind, Eiðistorgi, Skeifunni, Hafnarfirði og á Akureyri.
Með svolitlum afslætti meira að segja.
Þetta eru vínin, tilboðsverðin og í sviga er matarflokkurinn sem þau þykja henta best með.
Castello di Querceto Chianti Classico Riserva – 2.350 kr. (m. lamba- og nautakjöti)
Arnaldo Caprai Belvedere – 1.590 kr. (m. ljósu kjöti)
Arnaldo Caprai Grecante – 1.690 kr. (m. fiski)
d’Arenberg The Stump Jump rautt – 1.490 kr. (m. ljósu kjöti)
d’Arenberg The Stump Jump hvítt – 1.390 kr. (m. fiski)
Bloggarinn verður að skenkja í glös við tvö tækifæri í dag.
Hið fyrra er við opnun myndlistarsýningar Kristínar Gunnlaugsdóttur í Turpentine galleríinu í Ingólfsstræti þar sem boðið verður upp á hið skemmtilega Frizzando frá Sandhofer.
Það síðara verður í hléi á tónleikum í Neskirkju undir yfirskriftinni “Vín og ljúfir tónar”. Bloggarinn mun ekki syngja við þetta tilefni. Það munu hins vegar Vernaccia di San Gimignano, Stump Jump, Belvedere og Chateau de Flaugergues gera.
Roberta og Gabriele fóru á laugardaginn eftir vel heppnaða heimsókn. Við Roberta kíktum á nokkra staði til að kynna vínin frá Arnaldo Caprai, héldum námskeið í samstarfi við Vínskólann og Gabriele sá síðan um að elda rétti frá Úmbría héraðinu handa gestum La Primavera.
Bestu þakkir til Dominique hjá Vínskólanum, Leifs, Jónínu og allra á La Primavera fyrir hjálpina og að sjálfsögðu Robertu og Gabriele.
Robertu fannst Ísland svona ansi fínt að hún ætlar að koma hingað aftur í frí. Fóru m.a. í Bláa Lónið þar sem hún náði sér í íslenskt kvef. Hún kvartaði helst undan því að hafa átt stundum erfitt með að finna góðanu kaffibolla og velti því fyrir sér ef Íslendingar væru svona ríkir í hvað eyddu þeir þá eiginlega peningunum – húsin voru amk. ekki beinlínis neinar hallir.
O jæja.
Fimmtudagskvöldið á La Primavera var sérstaklega skemmtilegt. Gabriele eldaði mat að hætti Úmbría-búa sem hófst á eggjahræru með trufflusveppum. Sveppirnir voru týndir vikunni áður í Úmbría og fluttir inn með DHL af þessu tilefni. Með þessum drukkum við Grecante hvítvínið frá Caprai. Þá var borin fram linsubaunasúpa en Castelluccio linsubaunirnar eru úr héraðinu sömuleiðis og þekktar sem bestu linsubaunir í bransanum ásamt einu svæði í Frakklandi. Í súpunni var svolítið af svínapylsu til að bæta bragð. Linsubaunasúpan var ferlega góð og drukkum við Montefalco rauðvínið með henni. Þar á eftir kom stringozzi pastað og var hráefnið í þann rétt nánast að öllu leyti innflutt, t.d. var pastað lagað á veitingastaðnum hans Gabriele og sent með hraðpósti. Uppskriftin er svolítið óvanaleg því á móti 1kg af hveiti fara 9 eggjahvítur og 1 eggjarauða. Rétturinn minnir svolítið á amatriciana pasta sem er í uppáhaldi hjá mér og var ég ekki svikinn af þessum bragðmikla og gómsæta rétti. Við drukkum með Collepiano sem sýndi að þetta mikla vín þarf ekki bara stórsteikur og villibráð heldur smellur ljómandi vel við góðan pastarétt. Í lokin var lamb með þistilhjarta og hafði lambið verið soðið í hvítvíni m.a. og var einstaklega bragðmikið. Gabriele hafði áhyggjur af því að það væri ofsoðið því íslenska lambið hefur aðra eiginleika en það ítalska en okkar fannst rétturinn við hæfi, vetrarlegur og kjarnríkur og nutum hans með glasi af 25 Anni sem ég hafði kippt með mér, 2000 árgangi.
Við erum strax farin að tala um aðra heimsókn frá Arnaldo Caprai, kannski að ári liðnu eða svo, og væri ekki verra ef karlinn sjálfur, Marco Caprai, væri með í för því metnaðarfyllri og dýnamískrari vínframleiðanda er erfitt að finna á Ítalíu.
Á miðvikudaginn verður master class í Vínskólanum þar sem hún Roberta frá Arnaldo Caprai verður með vínsmökkun.
Námskeiðið byrjar 18.00, kostar 2.200 kr. og er haldið í salarkynnum Reykjavík Centrum Hótels í Aðalstræti.
Kvöldið eftir, 15. nóvember, verður sérstakur matseðill frá Úmbría héraði á La Primavera sem gestakokkurinn Gabriele hefur sett saman. Hráefnið er að hluta flutt inn af þessu tilefni.
Ég veit, vegna þess að ég er með nokkrar trufflur m.a. inni í ísskáp sem komu með DHL.
5 rétta matseðillinn á La Primavera kostar 5.900 kr. og gildir þetta sama kvöld en heldur síðan áfram fram til 18. nóvember. Vín frá Arnaldo Caprai verða að sjálfsögðu í öndvegi á meðan.
Til að panta pláss í Vínskólanum 14 nóvember má senda póst á dominique@vinskolinn.is en fyrir borðapantanir á La Primavera sendist póstur á laprimavera@laprimavera.is.
Olio d’Oliva Extra Vergine. Ítölsk jómfrúarólífuolía.
Það eru ekki allir sem gera sér grein fyrir því að slík “ítölsk” ólífuolía er oftar en ekki alls ekki ítölsk yfir höfuð.
Það er nóg að ólífurnar komi frá einhverju Evrópusambandsríkjanna, aðallega Spáni og Grikklandi, og þá má kalla hana “ítalska”.
Gæðastimpillinn “made in Italy” fer að verða æði loðinn í þessu samhengi.
Evrópusambandið setur meira að segja ekkert út á þetta og styrkir allar ólífuolíur sem framleiddar eru undir ítölsku flaggi jafnt og greiðir fyrir hvern unnin líter. Það sem er þó ólöglegt er að flytja inn olíu frá öðrum löndum eins og þeim sem liggja hinu megin við Miðjarðarhafið í N-Afríku og reyna að svindla út styrki á hana.
Menn eru hins vegar grunaðir um slíkan innflutning til að verða sér úti um ódýra ólífuolíu og Evrópusambandsstyrkina í leiðinni.
Það er samt ekki nóg að “ítalska” ólífuolían í súpermarkaðinum sé kannski ekki ítölsk, og hugsanlega afrísk, heldur er möguleiki að hún sé bara alls ekki úr ólífum skv. frétt í The New Yorker í ágúst stl. (lestu fréttina). Slíkt brugg er náttúrulega bannað en sýnt hefur verið fram á stórfellt svindl á Ítalíu þar sem olía úr fræjum, heslihnetum og öðrum óæðri hráefnum hefur verið smyglað í ítalskar ólífuolíustöðvar og þar blandað við ólífuolíu eða jafnvel runnið óblönduð í flöskur risaólífuolífyrirtækjanna ítölsku sem “hrein”, “ítölsk”, “ólífuolía”.
Hvað er til ráða?
Kaupa ólífuolíu frá litlum gæðaframleiðanda sem hægt er að treysta eins og frá vínframleiðendunum Caprai og Fontodi. Caprai fæst í Kokku á Laugaveginum og Fontodi fæst í Fylgifiskum á Suðurlandsbraut. Þær eru bara ekki yndislega góðar heldur hreinar, ítalskar og örugglega ólífuolíur.
Kíktu á allan matseðilinn til að sjá allt góðgætið sem við flytjum inn
Ítalskar uppskriftabækur eru oft mis-”ítalskar” þegar rýnt er í kjölinn en bókin Florence frá Williams Sonoma fyrirtækinu í Bandaríkjunum er mjög ekta. Hún fjallar um matargerð í Flórens með tilheyrandi uppskriftum og flottum myndum.
Mælum með henni.
Elduðum hinn ítalska rétt sítrónukjúkling um helgina og bárum fram með kúrbítssalatinu hér fyrir neðan. Við höfum einhvern tímann eldað sítrónukjúlla áður en hann var frekar dauflegur. Þessi heppnaðist hins vegar vel og held ég að þetta sé einhver besti heimalagaði kjúlli sem við höfum eldað og því ástæða til að blása þessa uppskrift upp hér á netinu.
Sítrónukjúklingur – Pollo arrosto al limone:
1 heill kjúklingur
2 msk olífuolía
salt og pipar
2 sítrónur
Ferskur kjúlli er fylltur með tveimur heilum sítrónum (notuðum límónur), makaður með ólífuolíu og saltaður og pipraður. Settur í eldfast mót sem hefur verið létt ólífuolíuborið og inn í 170°C ofn í klukkutíma og korter. Þegar soðið fer að drjúpa má moka því yfir kjúllann til að fá fallegri áferð en við slepptum því svo sem. Kjúllinn síðan tekinn út og soðið sett í lítinn pott ásamt 3 matskeiðum af vatni. Sítrónur skornar í tvennt og kreistar út í (varúð! – þær eru sjóðandi heitar og springa auðveldlega). Soðið í 2 mínútur þar til sósan þykknar aðeins. Hellt yfir kjúllann eða hann fyrst skorinn niður og síðan hellt yfir og borinn fram.
Við bárum sítrónukjúklinginn fram með öðrum rétti sem finnst í þessari ágætu bók, pönnusteiktum kúrbít. Átti vel saman.
Pönnusteiktur kúrbítur – Zucchini trifolati
1 stór kúrbítur eða 2 litlir
1 desílíter olífuolía
2 söxuð hvítlauksrif
2 msk söxuð steinselja
salt og pipar
Ólífuolían hituð á pönnu við meðahita og hvítlaukurinn settur út í í svona 2 mínútur (gætið að brenna ekki). Kúrbítur skorinn í teninga og settur á pönnuna í 15-20 mínútur. Þegar hann er tilbúinn er steinselju bætt út í og rétturinn borinn fram. Létt saltað og piprað.
Drukkum með hvítvínið Grecante frá Arnaldo Caprai en rauðvín eins og Chianti Classico frá Castello di Querceto væri líka gott.
Notið eingöngu extra vergine ólífuolíu – t.d. Fontodi sem fæst í Fylgifiskum Suðurlandsbraut eða Caprai sem fæst í Kokku á Laugaveginum.
Það standa yfir sumarvíndagar í Vínbúðunum.
Við eigum 5 vín þar sem eru á tilboði fram yfir verslunarmannahelgi.
Casal di Serra (1.490 kr. í stað 1.590 kr.) er vinsælt hvítvín frá Umani Ronchi í Le Marche héraði á Ítalíu. Það er eingöngu framleitt úr Verdicchio þrúgunni og hefur verið eitt vinsælasta ítalska hvítvínið í Vínbúðunum síðustu ár.
The Footbolt (1.690 kr. í stað 1.790) er bragðmikið rauðvín frá d’Arenberg í McLaren Vale í S-Ástralíu og er hreint Shiraz. Við völdum það fyrsta keðjuvínið okkar.
Lou Maset (1.490 kr. í stað 1.600 kr.) er karaktermikið rauðvín frá Domaine d’Aupilhac í Languedoc héraði Frakklands. Það er samsett úr nokkrum þrúgum og er bæði lífrænt og bíódýnamískt.
Grecante (1.690 kr. í stað 1.790 kr.) er ofurljúft hvítvín frá Arnaldo Caprai í Umbria héraði á ítalíu. Það heitir í höfuðið á þrúgunni sem það er úr, þ.e.a.s “Grechetto” og er mikið og gott matarvín, þykkt og aðlaðandi.
Chateau de Flaugergues (1.650 kr. í stað 1.750 kr.) er vel gert og heillandi rauðvín frá samnefndum framleiðanda í Languedoc héraði Frakklands sem hitti í mark þegar það kom fyrst á markað fyrir ári síðan. Þetta er svokallað GSM vín, þ.e.a.s. það er framleitt úr þrúgunum Grenache, Syrah og Mourvédre.
Þessi vín eru öll góð kaup. Mikið fyrir lítið.
Nú á enn betra verði.
Nýlegt spjall