You are currently browsing the category archive for the 'decanter' category.
Fyrir 10 árum síðan gaf Búrgúndar-sérfræðingurinn Clive Coates út lista af framleiðendum sem hann taldi þá bestu í Búrgúnd. Af urmul framleiðenda voru aðeins fimm á listanum. Nú eru þeir orðnir 17.
Þökk sé framförum í víngerð í héraðinu undanfarin ár að vínin eru almennt orðin betri, segir Clive. Honum finnst menn sýna náttúrunni meiri virðingu (margir á svæðinu eru lífrænir eða bíódínamískir) fyrir utan að vanda sig betur og skilar það sér í hreinni og beinni umbreytingu frá vínvið í flösku.
Okkar maður Jean Grivot er einn af nýju súperstjörnunum í Búrgúnd að mati Clive Coates eða eins og Clive segir: “Etienne Grivot is one of my favourite winemakers in Burgundy, and one of the most thoughtful. [...] [T]he star of the cave is the Richebourg, a wine of remarkable beauty, intensity, and ravishing fruit. There is nothing obvious or clumsy here, just sheer breed.”
Eins og sjá má á myndinni þá elskar Grivot berin sín.
Fyrir utan Grivot eru hinir 16 (fyrstu fimm eru þeir upprunalegu): Comtes Lafon, Leroy, Romanée-Conti, Armand Rousseau, De Vogüé, Denis Bachelet, Sylvain Cathiard, Anne Gros, Michel Gros, Bonneau du Martray, Michel Lafarge, D’Auvenay, Guy Roulot, Louis Carillon, Leflaive og Ramonet.
Nánari upplýsingar um þessa framleiðendur og aðra er að finna í bók Clive Coates, The Wines of Burgundy, sem er nýkomin út.
Amedei súkkulaði er í sviðsljóðinu þessa dagana, bæði Gestgjafinn og Decanter fjalla um Amedei súkkulaði í nýjustu tölublöðunum.
Gestgjafinn er tileinkaður súkkulaði að þessu sinn. Þegar ég frétti að það stæði til lagði ég til við blaðið að haldið yrði smakk á dökku súkkulaði sem var tekið vel í. Amedei fær góða umsögn í blindsmakkinu (bls. 41, 4. tbl.) en ég skal viðurkenna að ég hefði viljið sjá það toppa þetta smakk.
Decanter fjallar aðallega um vín en í nýjast tölublaðinu (apríl) er tvær síður lagðar undir súkkulaði og er fókuserað sérstaklega á Amedei sem “model producer”. Þar kemur fram að síðan fyrirmyndarfyrirtæki eins og Amedei fór að framleiða súkkulaði í nánariasamstarfi við bændurna og greiða þeim hærra verð hefur gæðum fleygt fram. Greinarhöfundurinn, Fiona Beckett, endar greinina á að lýsa Chuao súkkulaði frá Amedei með “deep chocolatey aroma and flavour and an amazingly long finish.” Í greininn er kakóekrum Amedei í Venezuela, Chuao og Porcelana, líkt við það besta sem gerist í heimi vínframleiðslu, eins og ofurvínið Petrus.
Helst ber að minnast á Chocolate Awards 2008 sem voru haldin í þriðja sinn í ár. Þar sigraði súkkulaði frá Amedei eina ferðina enn sem besta dökka súkkulaðið. Að þessu sinn kom það í hlut 63% súkkulaðisins frá Amedei að hljóta Gullnu baunina en jafnframt hlutu gullverðlaun Porcelana og Chuao auka þess sem silfur hlutu 66%, 70% og “9″ sem er með 75% kakó. Mjólkursúkkulaðið frá Amedei hlat silfur í sínum flokki.
Það er gott úrval af Amedei súkkulaði í Ostabúðinni á Skólavörðustíg og hjá Sandholt á Laugaveginu.
Ég er svolítið hvumsa yfir Decanter þessa dagana.
Í nýjasta tímaritinu er 2004 árgangur frá Toskana tekinn fyrir, nánar tiltekið svokallaðir súpertoskanir. Jafnan eru það þau vín frá Toskana sem framleiðendur leggja mest í og upp úr.
2004 árgangur er afskaplega góður víða á Ítalíu, þá ríkti gott og jafnt verðurfar. En vínsmökkunarhópur blaðsins dissar þennan árgang verulega. Aðeins eitt vín fær fullt hús, 5 stjörnur, og ekkert vín fær 4 stjörnur. Þetta er vægast sagt óvenjulegt miðað við góðan árgang, gæði vínanna og þá staðreynd að sjaldan er svo illa gefið á heildina í dálkum blaðsins.
Okkar fulltrúi Flaccianello 2004 fær bara 2 stjörnur, rétt eins og hið fræga Tignanello og t.d. annað vín sem heitir Montevertine. Þessi má geta að Flaccianello 2004 fær 95 stig hjá bæði The Wine Advocate og Wine Spectator.
Annars staðar í blaðinu er svo grein um 50 bestu vín Ítalíu (vín sem hafa verið framúrskarandi í gegnum árin) og þar eru öll þessi þrjú vín í þeirra hópi og meira að segja stór mynd af Tignanello 2004 sem fær hálfgerða útreið (a.m.k. miðað við væntingar) síðar í blaðinu.
Þetta er í takt við þann helsta galla sem mér finnst um Decanter. Mismunandi fólk fjallar um sömu vín milli ára, jafnvel í sama blaði, og því skortir alveg viðmiðun sem hægt sé að túlka einkunnir blaðsins út frá, árgang eftir árgang.
Ef sami gagnrýnandi eða hópur gagnrýnenda fjallar um sömu vín ár frá ári, jafnvel þótt maður sé ekki alltaf sammála, verður til sú viðmiðun sem mér finnst vanta í Decanter. Einkunnir þess aðila má skilja út frá einkunnum hans frá fyrri árum og svo koll af kolli. Ekki þessi losaraháttur sem mér finnst oft ríkja hjá Decanter.
Annað sem ég set út á í þessari umfjöllun Decanter eru smakknótur sem fylgja hverju víni sem fær 3 stjörnur og yfir. Þær eru frekar ófókuseraðar og einfaldlega leiðinlegar og þrátt fyrir nokkurn mun á einkunnunum er ekki að finna mun í textanum. Þannig er sagt um vínið sem fær 5 stjörnur að það sé “Tight, concentrated, not giving much away. This one has middle and promise and is still very closed. Fruit will win. There is a great deal here.” á meðan að eitt af allra neðstu vínunum fær meðal annars umsögnina “Very good”.
Og besta dæmið um ósamræmi í Decanter.
Það varðar annað rauðvín sem kemur einmitt líka frá Fontodi, þ.e.a.s Chianti Classico. Sami árgangur af því, 2004, fær 3 stjörnur í einu hefti Decanter en í öðru hefti fær sama vín 5 stjörnur. Það er eitt misræmið milli árganga en hjá einu og sama víninu þá eru hlutirnir að verða verulega ruglandi.
Það virðist undarlegt að á meðan sífellt fleiri rannsóknir benda til góðra áhrifa léttvínsneyslu í hófi, bæði á sál og líkama, þá eru viðurlög gegn vínneyslu víða að herðast.
Frakkar af öllum þjóðum ákváðu ekki fyrir löngu að banna áfengisauglýsingar í sjónvarpi. Þegar bannið var lagt fram lögðust franskir víngerðarmenn ekki nægilega vel gegn því þar sem að þeir töldu sig of litla yfir höfuð til að stunda slíka auglýsingamennsku og að bannið myndi hins vegar gera erlendum risakeppinautum þeirra erfiðara fyrir að herja á þeirra heimamarkað með auglýsingarherferðum í sjónvarpi. M.ö.o. þeir töldu sig vera að vernda sinn hag.
Áfengisauglýsingar í dagblöðum og tímaritum eru hins vegar leyfðar svo framarlega sem þeim fylgi texti um skaðsemi áfengis.
Nú renna hins vegar á þá tvær grímur í kjölfar dómsúrskurðar þar sem ANPAA (Franska áfengis- og vímuefnaforvarna-ráðið) hefur sigrað í máli sem það höfðaði á hendur dagblaðsins Le Parisien þar sem fjallað var um kampavín í blaðinu og birtur listi í því sambandi yfir ákveðin vín, verð og hvar þau væru fáanleg. Le Parisien var sektað um 5.000 Evrur.
Dómurinn mun hugsanlega hafa fordæmisgildi þannig að allar víntengdar skriftir í frönskum dagblöðum þurfa að hafa viðvörunartexta um skaðsemi áfengis.
Þverstæðurnar birtast svo best í því að frönsk yfirvöld eru á einn veginn að hamla útbreiðslu franskrar vínframleiðslu í sínu landi í gegnum ANPAA en breiða hana út til annarra landa í gegnum hin ýmsu samtök sem vinna að markaðssetningu franskar vínmenningar.
Denis Saverot, ritstjóri franska víntímaritsins La Revue du Vin de France, skrifar í nýjasta Decanter að þarna sé vegið að franskri vínmeningu og snúið baki við yfir 1000 ára sögu. Hann bendir líka á áhugaverða staðreynd að á meðan neysla hins náttúrulega hamingjudrykks, léttvíns, í Frakklandi hefur hrunið eru Frakkar í dag orðnir að þeirri þjóð sem neytir mest af þunglyndislyfjum. Hann bendir líka á að í þeim tveimur héruðum Frakklands þar sem áfengisvandi er mestur, Pas de Calais og Bretagne, eigi sér stað engin vínrækt.
Chester d’Arenberg Osborn er fæddur 1962.
Hann er ekki bara vínframleiðandi heldur dútlar við myndlist, tónlist, skriftir og hannar auk þess eigin fatalínu, eins og kemur fram í viðtali sem er tekið við hann í nýjasta Decanter víntímaritinu.
Smelltu til að lesa viðtalið og sjá myndir
Skv. viðtalinu er Chester ekki hrifinn af mikilli eik heldur leitar að steinefnakenndum og blómlegum eiginleikum í víni. Öll vínin eru úr lífrænu hráefni, nokkuð sem ég vissi ekki, og 7 ára sagðist hann ætla að búa til vín sem væru “yummy”.
En hvar fær hann þessar skyrtur?
Við höfum flutt inn vínin frá Kay Brothers nokkuð lengi. Upplagið er lítið og þau svona fljóta með stærri pöntunum frá Torbreck og ekki síst d’Arenberg en d’Arenberg og Kay Brothers eru nágrannar í McLaren Vale héraði í S-Ástralíu.
Við tökum bara tvö rauðvín frá Kay Brothers og eru þau bæði úr shiraz þrúgunni, Hillside Shiraz og Block 6.
Robert Parker nokkur hefur lengi verið örlátur á stigin sín þegar kemur að þessum tveimur vínum og gefið hinu fyrrnefnda hæst 95 stig og því síðarnefnda 98 stig. Að öðru leyti hef ég ekki séð Kay bræðurnar dúkka svo oft upp í vínpressunni yfir höfuð, það virðist fara lítið fyrir þeim. Líklegast vegna þess að fyrirtækið er lítið og virðist ekki stunda mikla markaðssetningu.
Kay Brothers er m.ö.o. gott dæmi um þá framleiðendur sem eru til umfjöllunar í desember hefti breska víntímaritsins Decanter. Þeir eru ekki allir litlir framleiðendur en að mati tímaritsins eru þeir dæmi um þá grósku sem á sér stað í ástralskri víngerð um þessar mundir og sér ekki fyrir endann á.
Greinarhöfundurinn Matthew Jukes lofar áströlsku vínin hástert, ekki síst fyrir gott verð og gæði og mikla fjölbreidd sé álfan skoðuð í heild sinni. Hann varar þó við því að áströlsk vín séu fyrst og fremst metin fyrir sín góðu kaup þótt sú ímynd hafi verið þeim mikill styrkur í kröftugri markaðssetningu síðustu ár því hún skyggi á hið raunverulega gildi ástralskra vína – gæðin.
“Er ekki tími til kominn að taka áströlsk vín alvarlega?” er fyrirsögn greinarinnar.
Greinarhöfundur gengur nokkuð langt í þá átt að lýsa Ástralíu sem framleiðanda bestu vína á jörðu þegar hann ber vín álfurnnar saman við vín frá nýja eða gamla heiminum, og skýtur kannski aðeins yfir strikið með stórkostlegar yfirlýsingar. Það er samt full ástæða til þess að benda á gæði og margbreytileika ástralskrar vínframleiðslu og hvetja fólk til þess að sjá í gegnum vegg af ódýrum súpermarkaðsvínum sem þaðan streyma og prófa eitthvað sem sýnir betur hversu álfan er megnug þótt það kosti að jafnaði aðeins meira.
Hér eru þrjú vín sem ég legg til:
HIllside frá Kay Brothers
Juveniles frá Torbreck
The Laughing Magpie frá d’Arenberg
Allt er þá er þrennt er.
Castello di Querceto gerir það gott í ágúst-hefti Decanter.
Þrjú vín fá fullt hús stiga, 5 stjörnur.
Ég man ekki eftir því að svo mörg vín frá einum og sama framleiðandanum hafi náð hæstu einkunn í sama Decanter blaðinu.
Ég bíð nú spenntur eftir að fá blaðið sent í pósti. Kýldi á ársáskrift í leiðinni.
Vínin þrjú sem fengu fimmstyrnið eru Chianti Classico 2005 (fæst núna í Vínbúðunum), Chianti Classico Riserva 2003 (fæst aftur í haust) og Chianti Classico Il Picchio Riserva 2003.
Ég er forvitinn að lesa hversu mörg önnur vín frá Toskana fá hæstu einkunn því ég geri ráð fyrir að hlutur Castello di Querceto sé ansi feitur.
Smelltu hér til að lesa dómana í fullri lengd á vefsíðu Castello di Querceto.
Ef einhver getur látið okkur elska rottur þá er það Disney.
Nýja teiknimyndin þeirra í samvinnu við Pixar er myndin um rottukokkinn Ratatouille og af sýnishorninu að dæmi er þetta drepfyndin mynd, ekki síst fyrir matgæðinga. Kúnstin er jú að gera mynd sem höfðar jafnt til barna og foreldra.
Disney ætlaði að ganga svo langt til að ná eyrum, augum og bragðlaukum foreldranna að þeir voru tilbúnir með samnefnt rottuvín á markaðinn sem sýndi glaðbeitta rottu með glas í hendi.
En California Wine Institute sagði “no, no” við þessu og óttaðist hvaða áhrif þess konar auglýsingarherferð gæti haft á börn sem kynnu að falast eftir flöskunni góðu. Það yrði líklegast í fyrsta skipti sem vínstofnun tæki að sér svo siðferðilegt hlutverk.
Vínið var tekið af markaðinum.
Á Decanter blogginu veltir Adam Lechmere því hins vegar fyrir sér hvort þessi hörðu andmæli stofnunarinnar amerísku gætu stafað af því að vínið í flöskunni reyndist vera franskt en ekki amerískt.
Það væri þó ekki?
Nei, ég hef ekki útbúið svona leiðbeiningar heldur er það breska víntímaritið Decanter sem hefur gefið út þessar leiðbeiningar um það hvernig þú getur skipulagt vínsmökkun heima hjá þér.
Þarna er ýmis konar ágætur fróðleikur, t.d. góðar lýsingar á einkennum helstu þrúganna.
Ef þú nennir ekki að lesa bæklinginn þá má alltaf senda mér póst (vinogmatur@internet.is) og ég mæti bara heim til þín með vínsmakkið í farteskinu.
Í þessari frétt á Decanter er fjallað um breytingu á vínlögum í Rioja sem gerir framleiðendum þar kleyft að bæta m.a. þrúgunum Chardonnay og Sauvignon Blanc í hvítvínin.
Einhverjar deilur eru um lagabreytinguna þar sem togast á hugsjónir þeirra sem vilja umfram allt viðhalda hefðinni og þar með útiloka aljþóðaþrúgur eins og Chardonnay og Sauvignon Blanc úr framleiðslu Rioja hvítvína – og þeirra sem finnst hefðin þrengja að sér og vilja því aukið frelsi til að framleiða hvítvín að sínu skapi.
Athugasemdir við fréttina á Decanter eru á báða bóga eins og við mátti búast. Ég sendi sjálfur mína skoðun á þessari frétt og birtist hún vonandi á Decanter eftir helgi. Ég er meira sammála skoðunum frjálshyggjumanna í þessum efnum eins og hans Alders (sem heldur úti Vinography vínblogginu) sem kallar á þessa breytingu “progress” frekar en “evil globalization”.
Rauðvínin frá Rioja geta verið frábær en man einhver eftir eftiminnilegu hvítvíni frá Rioja sem hann hefur smakkað?
Svarið er örugglega nei. Ekki það að það sé ekki til einhvers staðar eitt og eitt gott hvítvín frá Rioja en líkurnar á að finna það eru hverfandi. Breytingin á lögunum verður líkleg til þess að bæta ímynd hvítvínanna. Hvort Chardonnay og Sauvignon Blanc séu endilega töfraþrúgurnar til að galdra fram góð Rioja hvítvín í framtíðinni skal látið ósagt (mér finnst reyndar Sauvignon Blanc meira spennandi kostur en Chardonnay í þessu sambandi) en aukiið svigrúm og skilningur fyrir viðleitni framleiðenda til þess að betrumbæta hefðina er skref í rétta átt. Verdejo, spánska þrúgan, er líka ný viðbót í þennan kokteil og lofar sú góðu þar sem hún er uppistaðan í prýðilegum hvítvínum frá Rueda.
Fram að þessu hefur Viura (einnig kölluð Macabeo) verið uppistaðan í Rioja hvítvínum, þrúga sem Oz Clarke kallað í bók sinni Grapes and Wines: “a grape which obstinately defies nearly all attempts to turn it into world-class wine.” Hann nefnir á endanum nokka framleiðendur sem gera bestu vínin úr þrúgunni og er okkar framleiðandi í Rioja, Artadi, þar á meðal.
Við smökkuðum þetta Rioja hvítvín frá Artadi víngerðinni sem ber sama nafn og rauðvínið sem nú fæst í Vínbúðunum, Orobio. Það var prýðilegt en ekki eftiminnilegt og miðað við frábæra flóru rauðvína frá framleiðandanum olli það vonbrigðum. Kannski að Artadi nýti sér nýjar reglur til að endurskoða þetta vín – ég þarf að spyrja hann.
Tvö af rauðvínunum okkar eru á lista Decanter tímaritsins yfir Bestu rauðvín ársins 2006: The Dead Arm 2004 frá d’Arenberg og Barolo Cannubi Boschis 2001 frá Luciano Sandrone.
“LUCIANO SANDRONE CANNUBI BOSCHIS 2001 – 5 stjörnur
Big, closed, earthy, with vein of rose petal aromatics. Youthful, modern, brightly fruity, oak still dominant. Great depth of flavour. Drink 2008-16.
D’ARENBERG THE DEAD ARM 2004 – 4 stjörnur
Intense black- and blueberry, creamy oak, attractive. Jammy, richly fruited, linen-textured tannins, nice freshness, long. Drink up to 2011.” (- Decanter)
Í nýlegri frétt á Decanter.com var þeirri spurningu varpað fram hvort IGT flokkun vína á Ítalíu ætti ennþá rétt á sér.
Ég varpaði stuttu kommenti á fréttina þar sem ég sagði “já”, og útskýrði það aðeins nánar.
Áður en IGT flokkunin (Indicazione Geografica Tipica) var sett á laggirnar neyddust framleiðendur er vildu gera vín utan hinna hefðbundnu DOC reglna að kalla vín sín einfaldleg “borðvín”, þ.e.a.s. VdT (Vino da Tavola). Borðvín höfðu engar nákvæmar gæða- eða svæðisskilgreiningar — þau voru bara “frá Ítalíu”. Þess vegna var IGT kærkomin, flokkunin staðsetur vínið á ákveðnu svæði á Ítalíu (t.d. IGT Colli Toscani) og setur því einhvers konar skilyrði en ekki nærri eins ströng og DOC reglurnar gera ráð fyrir, t.d. leyfir IGT oft erlendar þrúgur eins og Cabernet Sauvignon eða Chardonnay. (Skoðaðu nánari útskýringur á IGT, VdT og DOC)
Eins og ég segi í kommentinum mínum á Decanter finnst mér báðir flokkar eiga rétt á sér: DOC heldur í hefðina (t.d. Chianti Classico DOC) en IGT leyfir mönnum ákveðnar tilraunir og gerir þeim kleyft að finna réttu framleiðslulausnirnar fyrir sinn víngarð. Samt verður að koma því að að DOC þýðir ekki stöðnum heldur undirgangast DOC flokkar líka breytingar og þróun þótt hægfara sé.
Gagnrýnin sú að ítölskum upprunaeinkunnum “terroir” stafi hætta af IGT vínum þar sem þau leyfa meiri fjölbreyttni í t.d. þrúgnavali (sbr. erlendur þrúgur eins og Cabernet Sauvignon) er marklaus einfaldlega vegna þess að svo margir ítalskir framleiðendur kjósa fremur sjálfir að framleiða DOC vín eða þeir gera vín í báðum flokkum eins og algengt er í Toskana: Chianti Classico eru DOC vín en súpertoskanir eru oftast IGT (sumir eru ennþá VdT ef þeir falla í engan IGT flokk). IGT vín geta líka haft alveg jafn sterk upprunaeinkenni þótt ekki hafi þau endilega hinar dæmigerðu ítölsku þrúgur og eru kannski undir frönskum eikaráhrifum, gott dæmi er hið stórkostlega Il Sole di Alessandro frá Castello di Querceto sem skartar hússtílnum (þ.e. framleiðsluaðferðum og ekki síst jarðvegi og loftslagi landareignarinnar) þótt þrúgan sé 100% Cabernet Sauvignon.
Hér er ein dæmisaga:
Flaccianello er svokallaður Súpertoskani. Þegar Fontodi framleiddi hann fyrst fyrir einhverjum 30 árum eða svo neyddist hann til að kalla vínið VdT, þ.e. ”borðvín”, þar sem Flaccianello er 100% Sangiovese og gat því ekki kallast Chianti Classico sem mátti ekki á þeim tíma hafa eingöngu Sangiovese. Síðar þegar IGT tók við fluttist vínið úr Vdt og kallaðist ekki lengur bara borðvín heldur IGT Colli Toscana Centrale (þ.e. vín frá hæðum mið-Toskana). IGT Toscana heitir vínið ennþá í dag — en — nú mega Chianti Classico vín hafa 100% Sangiovese þannig að eftir þennan hring getur Giovanni Manetti, eigandi Fontodi, eftir allt ákveðið að kalla vínið Chianti Classico ef hann vill.
Robert Parker hefur verið iðinn við kolann undanfarið í mannaráðningum eins og ég minntist á í þessu bloggi fyrir skömmu.
Nú hefur hann bætt einum kraftinum enn í safnið og er sá sóttur úr heimi bloggsins. Bretinn Neil Martin byrjaði með wine-journal.com vefsíðuna í sama mánuði og Vín og matur hóf að selja vín sín í ÁTVR, júní 2003. Þá voru tvær heimsóknir eða svo á dag á vefsíðuna hans (önnur var mamma hans) en í október sl. voru heimsóknir alls 140.000 sem er álíka mikið og vefsíða eins áhrifamest víntímarits heims, Decanter, fær.
Þetta segir eitthvað um heim bloggsins.
Það að Neil skuli vera Breti er svo sem líklegast ekki tilviljun því það eru helst Bretarnir sem hafa gagnrýnt Parker undanfarið fyrir hans miklu áhrif og smekk.
Svo virðist sem að Parker ætli að leyfa Neil að leika svolítið lausum hala á vefsíðunni sinni eins og Neil segir sjálfur og að stemning og sjálfstæði Neils muni haldast. Þetta mun allt koma í ljós á nýuppfærðri síðu Parkers sem mun verða tilbúin innan skamms.
Um fjórðungur vínuppskeru Ástrala er í hættu, jafnvel meira, vegna þurrka og frosts skv. þessari grein í Decanter.
Ég þarf að spyrja d’Arenberg hvernig ástandið er hjá þeim í McLaren Vale dalnum.
Reyndar hefur helsta ógn ástralskrar vínframleiðslu undanfarið ekki verið rýrnun uppskeru heldur einmitt öfugt — offramleiðsla… 900 milljón lítrar eru á umframlager eins og staðan er í dag.
Ég gæti helgað bloggið alfarið d’Arenberg víngerðinni, svo mikið er að gerast hjá þeim. Viðurkenningar streyma inn um lúguna.
Nú síðast fékk hvítvínið þeirra The Money Spider 2005 úr þrúgunni Roussanne gullverðlaun í flokkinum ”Einnarþrúgu hvítvín undir 10 pundum” hjá Decanter.
Það er mjög gott því aðeins eitt vín fær gull í hverjum flokki.
Við höfum smakkað þetta hvítvín og finnst það skemmtilegt. Hóflegur en lúmskur ilmur með hunangs og peruvotti, þykkt í munni og eftirbragðið langt. Aldrei að vita nema það eigi eftir að gera strandhögg hér landi.
Tvö af okkar Chianti Classico vínum fengu mjög góða einkunn í breska víntímaritinu Decanter nýlega. Chianti Classico 2004 frá Fontodi fékk fullt hús stiga, 5 stjörnur, og Chianti Classico 2004 frá Castello di Querceto fékk 4 stjörnur. 2004 árgangur af hinu síðarnefnda fæst nú þegar en 2004 árgangur af Fontodi er ekki kominn til landsins þar sem enn er eitthvað eftir af 2003.
“* * * * * FONTODI CHIANTI CLASSICO 2004. This is packed with sumptuous ripe fruit, but the ripeness is balanced by refreshing acidity and firm tannins. Long and pure. Drink 2008-15-15.”
“* * * * CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO 2004. A wine of zest rather than weight, with fresh cherry aromas and flavours, reasonable concentration and good length. Drink 2008-12. ” ( www.decanter.com )
Ekki gengur nógu vel að finna 2005 Bordeaux en primeur, eða futures eins og það kallast á ensku. 2005 árgangur er einhver mest “hæpaði” árgangur í sögunni og nú eru verið að selja vínin fyrirfram. Ég hef ekki fundið ásættanleg verð.
Stóru slotin eru að skríða á markaðinn núna, t.d. bauðst mér Chateau Palmer 2005 á 150E og á vínið þá eftir að fara í gegnum íslenska skattaorgíu við komuna til landins sem yrði eftir tvö og hálft ár u.þ.b. Ég ætla að halda áfram að leita, best að hringja í einhverja tengiliði í Bordeaux.
Það er nefnilega ekki hægt að kaupa beint af Bordeaux framleiðendum heldur láta þeir vín sín í hendur umboðsmanna (sem leggja á) sem selja til negocianta (sem leggja á) sem loks geta selt mér (sem leggur á) sem þarf að lokum að selja í gegnum átvr (sem leggur á 19%) með vsk (24.5%).
Parker gagnrýnir frægu slotin, eins og fram kemur í þessari grein hjá Decanter, að draga lappirnar í því að koma þessum future-um á markað (vaninn er að gera það nokkuð fyrr) því með þeim hætti eru þau að hámarka verðin fyrir vínin sín sem voru á okurverði fyrir og misnota þá miklu eftirspurn sem hvílir á þessum 2005 árgangi. Hugsanlega verða þá 2005 future-in ekkert svo góð kaup eftir allt og alveg eins gott að kaupa vínin þegar þau koma sjálf á markaðinn eftir rúm tvö ár.
Það verður tíminn líklega að leiða í ljós.
Breska víntímaritið Decanter velur á hverju ári 50 bestu rauðvínskaupin að þeirra mati. Vínin sem verða fyrir valinu eru ekki vín sem slá í gegn það skiptið heldur þurfa þau að hafa sannað gæði sín og góð kaup í gegnum árin. Þetta eru vín til að stóla á.
Okkar vín, Casa de la Ermita, frá Spáni var valið á þennan lista fyrir þremur árum en nú er það The Footbolt frá d’Arenberg sem hlýtur þann heiður.
Það sem er merkilegt við þennan lista er að Decanter hefur valið 7 rauðvín frá S-Ástralíu sem er meira en frá nokkru öðru vínhéraði veraldar. Frakkar leiða listann á þjóðarvísu með 19 rauðvín af 50 og síðan Ítalir með 9.
The Footbolt fékk 19/20 í Morgunblaðinu síðastliðið haust. Það fæst í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni á 1.700 kr og á Business Class vínlistanum hjá Flugleiðum.
Nýlegt spjall