You are currently browsing the category archive for the 'fontodi' category.
Gleðilega páska!
Það er við hæfi að fjalla í dag um rauðvín sem eru svo góð með lambakjöti, páskalambinu.
Reyndar látum við sjálf það eiga sig (það eru nú páskar) en gefum í staðinn Tom Cannavan, breska vínspekúlantinum, orðið.
Bloggarinn skoðar reglulega vefinn hans Tom www.wine-pages.com og þar er ný umfjöllun um Chianti Classico framleiðendur.
Lestu greinina hans Tom Cannavan
Það er skemmtilegt að tveir fyrstu Chianti Classico framleiðendurnir í röðinni eru einmitt okkar menn, Fontodi og Castello di Querceto. Hægt er að lesa jafnframt dóma um nokkur vína þeirra og eru þeir góðir, á bilinu 88 til 95 stig fyrir Fontodi vínin og 86 til 92 fyrir Querceto.
Chianti Classico svæðið er endalaust fallegt eins og myndin hér fyrir ofan sýnir, ekki amalegt að búa í því miðju og framleiða vín sér og öðrum til ánægju.
Vín með lambalæri, vín með lambakótilettum, vín með lambalundum, vín með lambahrygg. Það skiptir ekki öllu máli hvaðan af lambinu kjötið er, vínið sem fer best með því er meira eða minna það sama.
Á þessu heimili er lambakjötið nefnilega alltaf meðhöndlað eins einfaldlega og mögulegt er, salt og pipar, í mesta lagi einhver fersk krydd til að nudda á kjötið, og nánast aldrei nein sósa. Íslenska lambakjötið er eiginlega of gott þegar það er upp á sitt besta til að vera að drekkja því í sósu. Maður vill að lambakjötið njóti sín, annars gæti maður alveg eins verið að nota soja”kjöt”. Þetta berum við svo gjarnan fram með fersku salati eða einhverju léttbrösuðu eins og pönnusteiktum gulrótum, sveppum og þess háttar. Það má alveg vera frumlegur í meðlætinu ef það skyggir ekki á aðalleikarann.
Lambakjötið er tiltölulega opið fyrir ýmsum gerðum vína, jafnvel sumum hvítvínum, en það er eitt svæði í veröldinni sem gerir rauðvín sem virðast fædd til þess að drekka með góðu lambakjöti.
Þessi vín heita einu nafni Chianti Classico eftir samnefndu svæði innan Toskana héraðsins á Ítalíu sem einu sinni hét bara Chianti en heitir í dag Chianti Classico, sem þýðir “hið upprunalega Chianti”. Hið upprunalega Chianti liggur á milli borganna Flórens og Siena. Aðeins rauðvín frá því svæði fá að kalla sig Chianti Classico en allt í kring fyrir utan það eru einnig framleidd Chianti vín ýmis konar sem þó fá ekki að kalla sig ”Classico”.
Fyrir okkur eru Chianti Classico vínin hin erkitýpísku ítölsku rauðvín sem við unnum svo mikið. Þar liggur ástríða okkar fyrir vínum einna dýpst. Þegar best lætur finnur maður í þeim ilminn af sveitinni í Toskana og þau verða aldrei of þung heldur eru sígild matarvín. Það er eitthvað sem gerist þegar þessi vín eru pöruð með lambakjöti sem eldað hefur verið á þennan einfalda hátt sem lýst er hér fyrir ofan. Bæði lambakjötið og rauðvínið eru í essinu sínu.
Við höfum sannreynt þetta á öllum okkar Chianti Classico vínum. Þau sem eru fáanleg í Vínbúðunum sem stendur eru frá tveimur framleiðendum sem eru í u.þ.b. 15 mínútna fjarlægð hver frá öðrum. Fontodi gerir eingöngu lífræn vín og stundar sjálfsþurftarbúskap, Fontodi Chianti Classico er fágunin ein með lifandi karakter sem flytur okkur í einni svipan til þessa hjarta Ítalíu. Eikarkastalinn, Castello di Querceto, framleiðir breiða línu vína með sínum einkennandi stílhreina hússtíl sem við erum svo heilluð af. Castello di Querceto Chianti Classico gengur jafnvel enn lengra en nafni þess frá Fontodi í að fanga anda sveitarinnar og hefur léttari áferð á meðan stóri bróðir Castello di Querceto Chianti Classico Riserva er öllu meira og þykkara með burði til að standa í hárinu á nautasteikum sem lambasteikum.
Niðurstaða: við mælum með Chianti Classico rauðvínum með íslensku lambakjöti
Lokaorð: allir segi “mmmmmmeeee……”
Lítil bylting í gangi hér.
Ekki á hverjum degi sem við sendum átta ný vín í Vínbúðirnar. Þessi hersing er afleiðing af heimsókn bloggarans á Vinitaly vínsýninguna í vor (lestu meira um heimsóknina).
Frá Arnaldo Caprai eru tvö ný vín með sama nafni, Anima Umbra rautt og Anima Umbra hvítt, sem ætlað er að fanga anda Úmbría héraðsins eins og nafnið “anima umbra” gefur til kynna. Þau eru með sniðugum flipa aftan á flöskunni með nafni vínsins sem hægt er að fjarlægja. Umani Ronchi er sömuleiðis að spreyta sig á nýju víni, Pecorino Vellodoro, sem kemur frá vínekrum framleiðandans í Abruzzo héraði. Hvítt og rautt frá Falesco eru með í för, Poggio dei Gelsi og Tellus, bæði frá Lazio héraði. Síðan er það alveg nýr framleiðandi, Lini í Emilia Romagna héraðinu, og koma frá honum tvö freyðandi vín, rautt Lambrusco og hvítt Moscato, en frá Lini höfum við einnig fengið Balsamik edik. Að lokum er það Chianti Classico frá Fontodi sem er nú tæplega alveg nýtt en það er að byrja aftur í vikunni eftir nokkurt hlé frá Vínbúðunum.
Fimm framleiðendur frá fimm mismunandi héruðum á Ítalíu. Tilviljun eiginlega að öll þessi héruð liggja gott sem upp að hvert öðru á miðju stígvélinu.
Vínin átta fást í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni frá og með morgundeginum.
Ég er svolítið hvumsa yfir Decanter þessa dagana.
Í nýjasta tímaritinu er 2004 árgangur frá Toskana tekinn fyrir, nánar tiltekið svokallaðir súpertoskanir. Jafnan eru það þau vín frá Toskana sem framleiðendur leggja mest í og upp úr.
2004 árgangur er afskaplega góður víða á Ítalíu, þá ríkti gott og jafnt verðurfar. En vínsmökkunarhópur blaðsins dissar þennan árgang verulega. Aðeins eitt vín fær fullt hús, 5 stjörnur, og ekkert vín fær 4 stjörnur. Þetta er vægast sagt óvenjulegt miðað við góðan árgang, gæði vínanna og þá staðreynd að sjaldan er svo illa gefið á heildina í dálkum blaðsins.
Okkar fulltrúi Flaccianello 2004 fær bara 2 stjörnur, rétt eins og hið fræga Tignanello og t.d. annað vín sem heitir Montevertine. Þessi má geta að Flaccianello 2004 fær 95 stig hjá bæði The Wine Advocate og Wine Spectator.
Annars staðar í blaðinu er svo grein um 50 bestu vín Ítalíu (vín sem hafa verið framúrskarandi í gegnum árin) og þar eru öll þessi þrjú vín í þeirra hópi og meira að segja stór mynd af Tignanello 2004 sem fær hálfgerða útreið (a.m.k. miðað við væntingar) síðar í blaðinu.
Þetta er í takt við þann helsta galla sem mér finnst um Decanter. Mismunandi fólk fjallar um sömu vín milli ára, jafnvel í sama blaði, og því skortir alveg viðmiðun sem hægt sé að túlka einkunnir blaðsins út frá, árgang eftir árgang.
Ef sami gagnrýnandi eða hópur gagnrýnenda fjallar um sömu vín ár frá ári, jafnvel þótt maður sé ekki alltaf sammála, verður til sú viðmiðun sem mér finnst vanta í Decanter. Einkunnir þess aðila má skilja út frá einkunnum hans frá fyrri árum og svo koll af kolli. Ekki þessi losaraháttur sem mér finnst oft ríkja hjá Decanter.
Annað sem ég set út á í þessari umfjöllun Decanter eru smakknótur sem fylgja hverju víni sem fær 3 stjörnur og yfir. Þær eru frekar ófókuseraðar og einfaldlega leiðinlegar og þrátt fyrir nokkurn mun á einkunnunum er ekki að finna mun í textanum. Þannig er sagt um vínið sem fær 5 stjörnur að það sé “Tight, concentrated, not giving much away. This one has middle and promise and is still very closed. Fruit will win. There is a great deal here.” á meðan að eitt af allra neðstu vínunum fær meðal annars umsögnina “Very good”.
Og besta dæmið um ósamræmi í Decanter.
Það varðar annað rauðvín sem kemur einmitt líka frá Fontodi, þ.e.a.s Chianti Classico. Sami árgangur af því, 2004, fær 3 stjörnur í einu hefti Decanter en í öðru hefti fær sama vín 5 stjörnur. Það er eitt misræmið milli árganga en hjá einu og sama víninu þá eru hlutirnir að verða verulega ruglandi.
Ítölsk vín eru í fyrirúmi í grein Steingríms í Morgunblaðinu í dag.
“Kraftaboltar”, nánar tiltekið.
Kannski á hann þó ekki við hvítvínið Vernaccia di San Gimignano 2006 sem verður seint talið meðal kraftabolta og líklegast heldur ekki freyðivínið Francois 1er sem bæði eru frá Castello di Querceto. Heldur er um að ræða enn eitt vínið frá framleiðandanum sem fjallað er um í þessari grein, Chianti Classico Riserva 2003, og sömuleiðis Chianti Classico 2005 frá Fontodi sem eru all vel vaxin vín — kröftug. Ánægðastur, af okkar vínum, er hann með Riservuna og gefur henni 92 stig sem er hörkufín einkunn.
“Querceto Vernaccia di San Gimignano 2006 er athyglisvert hvítvín frá Toskana. Querceto er þekktast fyrir hin dásamlegu Chianti-vín sín (ekki síst Casetello-vínin) en hér er á ferðinni einfalt, þurrt og þægilegt hvítvín. Peruávöxtur og hvít blóm í einfaldri, nokkuð sýruríkri uppbyggingu. 1.390 krónur. 84/100
Og fyrst minnst er á Castello-vínið er full ástæða til að kíkja á Riserva-útgáfuna af því: Castello di Querceto Riserva 2003. Flottur, karaktermikill og nær fullþroskaður Chianti Classico í hæsta gæðaflokki. hann er töluvert eikaður og reykur og sviðinn viður renna saman við þurran ávöxtinn, svört og rauð ber. Vínið er tannískt, þykkt og langt, og hefur þessa “aukavídd” sem bestu Chianti-vínin hafa stundum, þótt árgangurinn sé ekki sá mesti. 2.350 krónur. 92/100
Það er líka framleitt freyðivín í Querceto-kastala. Francoi 1er Brut er framleitt með kampavínsaðferðinni og slagar hátt í kampavín að gæðum. Það er ávaxtaríkt með geri og nýbökuðu brauðu í nefi. Freyðir vel og þægilega. 1.990 krónur. 88/100
Fontodi Chianti Classico 2005 opnar stíft, þurrt og tannískt með dökkum kirsuberjaávexti. Það opnar sig með svörtum trufflum, kaffi, púðursykri og kryddi, fantagott og drykkjarhæft nú þegar en ætti að ná hámarki eftir þrjú ár eða svo. 90/100” (Mbl. Steingímur, 7.12.2007)
Þá er það staðfest.
Vin santo (lestu meira um fyrirbærið á blogginu), hið þurrsæta hugleiðsluvín frá Toskana, er orðið hipp og kúl.
Vogue Men var nefnilega að fjalla um það.
Við höfum þrjú Vin santo en ekkert þeirra fæst sem stendur í Vínbújðunum. Það má hins vegar sérpanta þau með því að senda mér línu og arnar@vinogmatur.is. Þau eru Rietine, Fontodi og Castello di Querceto — hið fyrsta þurrast, það næsta sætast og það síðast í miðjunni.
Vin santo eru einhver sjaldgæfustu vín sem fyrirfinnast. Þú heyrðir það ekki frá mér.
Olio d’Oliva Extra Vergine. Ítölsk jómfrúarólífuolía.
Það eru ekki allir sem gera sér grein fyrir því að slík “ítölsk” ólífuolía er oftar en ekki alls ekki ítölsk yfir höfuð.
Það er nóg að ólífurnar komi frá einhverju Evrópusambandsríkjanna, aðallega Spáni og Grikklandi, og þá má kalla hana “ítalska”.
Gæðastimpillinn “made in Italy” fer að verða æði loðinn í þessu samhengi.
Evrópusambandið setur meira að segja ekkert út á þetta og styrkir allar ólífuolíur sem framleiddar eru undir ítölsku flaggi jafnt og greiðir fyrir hvern unnin líter. Það sem er þó ólöglegt er að flytja inn olíu frá öðrum löndum eins og þeim sem liggja hinu megin við Miðjarðarhafið í N-Afríku og reyna að svindla út styrki á hana.
Menn eru hins vegar grunaðir um slíkan innflutning til að verða sér úti um ódýra ólífuolíu og Evrópusambandsstyrkina í leiðinni.
Það er samt ekki nóg að “ítalska” ólífuolían í súpermarkaðinum sé kannski ekki ítölsk, og hugsanlega afrísk, heldur er möguleiki að hún sé bara alls ekki úr ólífum skv. frétt í The New Yorker í ágúst stl. (lestu fréttina). Slíkt brugg er náttúrulega bannað en sýnt hefur verið fram á stórfellt svindl á Ítalíu þar sem olía úr fræjum, heslihnetum og öðrum óæðri hráefnum hefur verið smyglað í ítalskar ólífuolíustöðvar og þar blandað við ólífuolíu eða jafnvel runnið óblönduð í flöskur risaólífuolífyrirtækjanna ítölsku sem “hrein”, “ítölsk”, “ólífuolía”.
Hvað er til ráða?
Kaupa ólífuolíu frá litlum gæðaframleiðanda sem hægt er að treysta eins og frá vínframleiðendunum Caprai og Fontodi. Caprai fæst í Kokku á Laugaveginum og Fontodi fæst í Fylgifiskum á Suðurlandsbraut. Þær eru bara ekki yndislega góðar heldur hreinar, ítalskar og örugglega ólífuolíur.
Kíktu á allan matseðilinn til að sjá allt góðgætið sem við flytjum inn
Við eigum ennþá fimm vín í kjarna Vínbúðanna sem þýðir að þau fást víðar heldur en bara í Heiðrúnu og Kringlunni.
Dreifingin er þó mis mikil. Ég myndi ekki treysta á að þú fyndir þau á Djúpavogi.
Chianti Classico frá Fontodi hefur selst best okkar vína undanfarið en Casal di Serra, eina hvítvínið af þessum fimm, á sér tryggan aðdáendahóp. Annað Chianti Classico frá öðrum framleiðanda, Castello di Querceto, hefur gengið nokkuð vel og síðan eru tvö rauðvín frá hinum stórskemmtilega d’Arenberg, The Footbolt og The Laughing Magpie.
Að öðru leyti fást vínin okkar eingöngu í Heiðrúnu og Kringlunni.
Undantekningin eru stöku sérlistavín (skoðaðu listann) og ákveðin vín sem fá tímabundið aukna dreifingu á þemadögum Vínbúðanna.
Ítalskar uppskriftabækur eru oft mis-”ítalskar” þegar rýnt er í kjölinn en bókin Florence frá Williams Sonoma fyrirtækinu í Bandaríkjunum er mjög ekta. Hún fjallar um matargerð í Flórens með tilheyrandi uppskriftum og flottum myndum.
Mælum með henni.
Elduðum hinn ítalska rétt sítrónukjúkling um helgina og bárum fram með kúrbítssalatinu hér fyrir neðan. Við höfum einhvern tímann eldað sítrónukjúlla áður en hann var frekar dauflegur. Þessi heppnaðist hins vegar vel og held ég að þetta sé einhver besti heimalagaði kjúlli sem við höfum eldað og því ástæða til að blása þessa uppskrift upp hér á netinu.
Sítrónukjúklingur – Pollo arrosto al limone:
1 heill kjúklingur
2 msk olífuolía
salt og pipar
2 sítrónur
Ferskur kjúlli er fylltur með tveimur heilum sítrónum (notuðum límónur), makaður með ólífuolíu og saltaður og pipraður. Settur í eldfast mót sem hefur verið létt ólífuolíuborið og inn í 170°C ofn í klukkutíma og korter. Þegar soðið fer að drjúpa má moka því yfir kjúllann til að fá fallegri áferð en við slepptum því svo sem. Kjúllinn síðan tekinn út og soðið sett í lítinn pott ásamt 3 matskeiðum af vatni. Sítrónur skornar í tvennt og kreistar út í (varúð! – þær eru sjóðandi heitar og springa auðveldlega). Soðið í 2 mínútur þar til sósan þykknar aðeins. Hellt yfir kjúllann eða hann fyrst skorinn niður og síðan hellt yfir og borinn fram.
Við bárum sítrónukjúklinginn fram með öðrum rétti sem finnst í þessari ágætu bók, pönnusteiktum kúrbít. Átti vel saman.
Pönnusteiktur kúrbítur – Zucchini trifolati
1 stór kúrbítur eða 2 litlir
1 desílíter olífuolía
2 söxuð hvítlauksrif
2 msk söxuð steinselja
salt og pipar
Ólífuolían hituð á pönnu við meðahita og hvítlaukurinn settur út í í svona 2 mínútur (gætið að brenna ekki). Kúrbítur skorinn í teninga og settur á pönnuna í 15-20 mínútur. Þegar hann er tilbúinn er steinselju bætt út í og rétturinn borinn fram. Létt saltað og piprað.
Drukkum með hvítvínið Grecante frá Arnaldo Caprai en rauðvín eins og Chianti Classico frá Castello di Querceto væri líka gott.
Notið eingöngu extra vergine ólífuolíu – t.d. Fontodi sem fæst í Fylgifiskum Suðurlandsbraut eða Caprai sem fæst í Kokku á Laugaveginum.
Dagur 4, 29. mars.
Vinitaly vínsýningin stendur í 5 daga, frá 9.00 til 19.00. Það þýðir 50 tíma af léttvínsþambi ef maður ætlar að nýta hverja mínútu. Ef einhver kynni að vera að velta því fyrir sér þá nennti ég nú ekki að hanga þarna allan tímann og … ég spýti hverjum dropa. Annars endist maður ekki mjög lengi.
Upp úr 9.00 var rölt af stað frá hóteli. Minni bloggarans var einhvern veginn á þá veg að það væri ekkert mál að rölta frá miðbænum yfir á sýningarsvæðið og skundaði af stað með ófríska eiginkonuna. Við rötuðum alveg en röltið var amk. 30 mínútur í gegnum svæði sem seint verður talið með hreinni og fallegri hlutum borgarinnar. Leigubílar notaðir hér eftir.
10.00 vorum við mætt á básinn hjá Chianti Classico framleiðandanum Castello di Querceto. Okkur eru minnistæðar þær hlýju móttökur sem við fengum hjá fjölskyldunni á heimili þeirra í Toskana fyrir tveimur árum (lestu bloggið um heimsóknina) og því var ráð að hefja sýninguna hjá þeim. Hjónin Alessandro og Antonietta voru í góðu formi og leyfðu okkur að smakka á nýju árgöngunum. Við fengum að heyra að 2006 árgangur væri einn sá besti fyrr og síðar, orð sem áttu eftir að enduróma á nánast öllum básum sem við heimsóttum þar eftir. 2006 rauðvínin eru reyndar yfirleitt ekki komin á markaðinn ennþá en þau hvítu eru það hins vegar í flestum tilfellum.
11.00 var skundað á splúnkunýjan bás Umani Ronchi víngerðarinnar en eins og hjá Castello di Querceto höfðum við átt ansi fína dvöl hjá Umani Ronchi á Ítalíuferðalagi okkar fyrir tveimur árum (lestu bloggið). Gianpiero og Laura tóku á móti okkur en þau sinna markaðsmálum fyrir fyrirtækið, Umani Ronchi er nefnilega stærra fyrirtæki en svo að fjölskyldan geti sinnt öllum helstu störfum. Við smökkuðum 2005 og 2006 af Casal di Serra og þótt mér ánægjulegt hvað 2006 lofar góðu, betri en 2005 sem nú fæst í Vínbúðunum. Nýi árgangurinn er framleiddur með aðeins öðrum áherslum en áður og verður því líst betur síðar. Við smökkuðum ýmis vín, m.a. nýja línu frá Abruzzo héraði sem koma frá nýrri landareign fyrirtækisins og einnig glæsilegt Cumaro sem mun snúa aftur í hillur Vínbúðanna innan skamms.
Gianpiero leyfði okkur líka að smakka af nýrri matarlínu sem unnin er í samvinnu við einhvern Michelin stjörnu kokk úr héraðinu. Þetta er niðursoðinn fiskur af ýmsu tagi og sultur. Mjög gott en flytur maður fisk inn til Íslands?
12.00 var síðasta stopp dagsins. Fontodi er einhver rómaðasti framleiðandi í Chianti Classico. Síðar á sýningunni þegar ég heimsótti einn rómaðasta Brunello di Montalcino framleiðandann þá lyftist á honum brúnin ég sagðist flytja inn Fontodi vín og hann sagði mér að það væru góð meðmæli fyrir Vín og mat þar sem sá taldi Fontodi þann besta í Chianti Classico og vildi líkja sjálfum sér við hann og hans aðferðir.
Við smökkuðum nýja árganga þar sem annars staðar en hér eru öll vín fyrsta flokks og það var sönn ánægja að velta þeim um munninn og … spýta! Giovanni Manetti, eigandi og víngerðarmaður hjá Fontodi (hann svarar líka öllum tölvupóstum, talandi um markaðsdeildir) settist aðeins niður með okkur. Vínin hans eru lífræn en hann segir að það sé ekki beinlínis þess vegna sem þau séu eins og þau eru, þau væru líklegast alveg jafn góð þótt ekki væru þau svo lífræn því það væri landið sjálft sem byggi yfir þessum einstökum gæðum. Þeir sem hafa staðið og horft yfir vínekrur Fontodi geta vel ímyndað sér kosti þessa lands, hinnar “Gullnu hlíðar” við bæinn Panzano (lestu bloggið um heimsókn okkar til Fontodi árið 2005).
13.00 yfirgáfum við svæðið. Rakel ætlaði heim morguninn eftir og því vildum við rölta meira um borgina og njóta hennar saman. Við kíktum á kirkjur, röltum um þröngar götur og enduðum á Teatro Romano þar sem útsýni yfir borgina var einstakt. Staðurinn er áhugaverð blanda af rómversku leikhúsi og klaustri sem var reist þar nokkru síðar. Í klaustrinu er safn með alls kyns rómverskum minjum.
Um kvöldið fórum við svo út að borða á Osteria La Fontanina með Alessandro og Antoniettu, eigendum Castello di Querceto, tengdasyni þeirra og heildsala frá Mexíkó sem var með móður sína með sér. 8 réttir takk fyrir, 6 skv. matseðli (sjá matseðil) og 2 auka. Úff! Á milli rétta, og með réttum reyndar líka, fengum við að heyra af kvennaáhuga Mexíkóbúans sem lýsti því reglulega yfir að hann væri mikið karlmenni (“macho”) sem væri nauðsynlegt að lifa sjálfstæðu og frjálsu lífi. Ég veit samt ekki alveg hvort móðir hans var sammála því.
Staðurinn er einstaklega skemmtilegur og svo þröngur að Alessandro gerði mikið grín að því að ameríkanar kæmust alls ekki þarna inn (og hló mikið af því sjálfur). Skraut og vínflöskur eru upp um alla veggi. Leifur á La Primavera hafði sérstaklega mælt með þessum stað og það var þess vegna skemmtileg tilviljun að okkur skildi einmitt hafa verið boðið þangað.
Fyrir utan mjög gott freyðivín, hvítvín og sætvín (I capitelli frá Anselmi) sem staðurinn mælti með þá voru dregnir fram tveir gamlir árgangar af vínum Castello di Querceto sem voru á vínlistanum, Cignale 1997 og La Corte 1997. Þau sýndu okkur hversu vel þau geta elst því þetta voru bara unglingar ennþá.
Smelltu hér til að sjá allar myndirnar úr ferðinni og hér til að lesa allt bloggið um hana
Jæja, þá er komið að því.
Vinitaly vínsýningin í Veróna hefst á fimmtudaginn.
Við Rakel leggjum reyndar í hann eldsnemma í fyrramálið, fljúgum til Frankfurt og þaðan samdægurs til Veróna. Lending í Veróna 18.00, bílaleigubíll sóttur með hraði og síðan brunað beint í norður þar til við komum ti San Michelel Appiano, framleiðandans okkar í Alto Adige héraði, sem býður okkar í 100 ára afmælisveislu.
Afmælisveislan stendur í tvo sólahringa, á þriðjudeginum er öllum boðið á skíði og mat um kvöldið. Á miðvikudeginum keyrum við aftur til Veróna þar sem við ætlum að vera mætt um hádegi, borða og njóta borgarinnar.
Þetta er nú einu sinni borg elskendanna.
Á fimmtudeginum opnar vínsýningin en við ætlum bara að eyða þar fyrri hluta dags og leyfa okkur að skoða borgina betur eftir hádegið. Þennan morgum hittum við Fontodi, Castello di Querceto og Umani Ronchi, höfum svona klukkutíma í hvert stopp. Rakel fer á föstudagsmorgun og þá tekur við þriggja daga stím hjá mér. Ég mun aðallega heimsækja þá framleiðendur sem við flytjum þegar inn og taka m.a. stöðuna á nýju árgöngunum en hef líka mælt mér mót við nokkra aðra spennandi framleiðendur.
Þetta verður smakk og meira smakk. Öllum vínum verður hins vegar spýtt í dall, annars brennur maður út mjög fljótt — ég lærði það af reynslunni.
Vonandi get ég eitthvað bloggað á meðan á ferðalaginu stendur en ég ætla síðan að fjalla betur ferðina þegar ég er kominn aftur heim.
Arrivederci!
Laugardaginn 10. mars kl. 14.00 ætlum við að hafa vínsmökkun á veitingastaðinum La Primavera.
Þemað eru 7 sem hafa breytt Ítalíu að mati Gambero Rosso.
Hérna er vínlistinn:
Appiano Sauvignon Blanc St. Valentin 2005
Montevetrano 2001
Falesco Montiano 2001
Foradori Granato 2001
Fontodi Flaccianello 2003
Arnaldo Caprai 25 Anni 2003
Luciano Sandrone Barolo Cannubi Boschis 2001
Létt snarl verður borið fram með vínunum. Auk þess verður smakkað sætvín frá Arnaldo Caprai með AMEDEI súkkulaðirétti sem Leifur ætlar að útbúa.
Verðið er 4.500 kr. fyrir hvert pláss. Sendu okkar tölvupóst á vinogmatur@internet.is til að láta taka frá sæti.
Steingrímur sendi mér póst eftir að ég setti umfjöllun hans í Morgunblaðinu á bloggið um 15 vín af þeim sem stóðu upp úr á síðasta ári.
Honum fannst fyndið að hann skuli hafa notað þetta “vín til að smjatta á” hjá báðum okkar vínum, eins og ég hafði bent á, og hafði í gamni sínu flett því upp hversu oft hann hefði notað þetta orðatiltæki í umfjöllun sinni um vín síðasta áratuginn.
Hversu oft?
7 eða 8 sinnum c.a.
Of við eigum tvö þeirra (kannski fleiri, kannski öll!, ég þarf að gá) og um þau bæði fjallaði hann á síðasta ári eins og kom fram í greininni. Þau eru Chateau de Flaugergues og Fontodi Chianti Classico.
Hvað er það við þessi vín okkar sem er svona gott að smjatta á?
Það er erfitt að útskýra. Þetta eru svona “yummy” vín eins og Steingrímur sagði mér í póstinum.
Safarík, er kannski rétta orðið.
En hvernig útskýrir maður safaríkt vín?
Það er eitthvað við þau sem tælir bragðlaukana, setur munnvatnskirtlana í viðbragðstöðu. Þau hafa ferskan ávöxt, heillandi angan af ferskum kryddum og ávexti, nokkuð þétt kannski en alls ekki of mikið, smá biturleika líklegast eins og súkkulaði, eru þægilega tannísk og sýrurík og aldrei of eikuð.
Einhvern veginn svoleiðis.
Steingrímur rifjaði upp í Morgunblaðinu 15 vín af þeim sem honum þótti standa upp úr á liðnu ári. Við eigum tvö þeirra, Fontodi Chianti Classico og Chateau de Flaugergues.
Steingrímur bregður út af vananum og notar 100 stiga skalann frekar en 20. Bæði vínin fengu 19/20 á sínum tíma og báðum gefur hann 90 stig af 100 í þessari grein.
Við bæði vínin nefnir hann sérstaklega að að þau séu “til að smjatta á”.
Dettur í hug nýtt slagorð: “Vín og matur – til að smjatta á”.
”Þetta eru vín sem að mínu mati auðguðu vínúrvalið í vínbúðunum og eru verðugir fulltrúar sinna heimasvæða. Hvert og eitt þeirra frábær kaup. [...]
Annar Suður-Frakki er Chateau de Flaugergues Coteaux de Languedoc 2003 [Cuvee Sommeliere]. Þetta vínhús er staðsett skammt frá Montpellier – einungis þrjá kílómetra frá miðbænum – og þrúgublandan er dæmigerð fyrir Miðjarðarhafssvæðið, Mourvédre og Syrah með 40% hvor og Grenache loks 20%. Dökk sæt ber, ilmolíur/reykelsi, lavender. Vín til að smjatta á, yndislegt frá fyrsta sopa, þykkt, mjúkt og djúpt með sætum og óneitanlega nokkuð áfengum ávexti. Vín til að bera fram með grilluðu nautakjöti, krydduðu með engu öðru en sjávarsalti og nýmuldum pipar eða grilluðu lambalæri. 1.750 krónur. 90/100
[...]
Fontodi Chianti Classico 2002 [held reyndar að hann eigi hér við 2003 árgang] er hreint Sangiovese-vín og koma þrúgurnar af nokkrum mismunandi ekrum á landareigninni. Vínið er látið liggja á frönskum eikartunnum í ár áður því er tappað á flöskur. Eikin er enn nokkuð áberandi í nefi með miklu dökku súkkulaði, vanillu og kaffi í nefi. Það hefur yfir sér þykkt og feitt yfirbragð jafnt í nefi sem munni með djúpum og góðum svörtum berjaávexti. Hefur allmassíva uppbyggingu og góða lengd. Vín til að smjatta á. 1.890 krónur. 90/100” (Morgunblaðið 26. janúar, Steingrímur)
Það er ekki mörg Pinot Noir, eða Pinot Nero eins og Ítalarnir kalla hana, framleidd á Ítalíu. Það er því all gott að þrjú þeirra skuld vera að þvælast hér á Íslandi, tvö frá Appiano og eitt frá Fontodi.
Það er næg ástæða til þess að blása til Smakkpakka.
Pinot Nero Riserva 2001 frá Appiano hefur siglt hér um strendur í rúmt ár en er nú ófáanlegt fyrir utan nokkrar flöskur sem lúra á lagernum. Litla systirin Pinot Nero 2004, einnig frá Appiano, rak hér á strendur í lok desember og mun fást í Vínbúðunum eftir mánuð auk þess að prýða vínlista Icelandair Business Class USA næsta árið. Pinot Nero Case Via 2001 frá Fontodi er drottning þessari þriggja og lætur þess vegna aðeins sjá sig í litlu upplagi á veitingastaðinum La Primavera.
Smelltu hér til að lesa meira um Pinot Nero (og hundruðir annarra þrúgna)
“It’s a hard grape to grow … it’s thin-skinned, temperamental, ripens early … it’s not a survivor like Cabernet, which can just grow anywhere and thrive even when it’s neglected. No, pinot needs constant care and attention … it can only grow in these really specific, little, tucked-away corners of the world. And only the most patient and nurturing of growers can do it, really. Only somebody who really takes the time to understand pinot’s potential can then coax it into its fullest expression. Then, oh, its flavors, they’re just the most haunting and brilliant and thrilling and subtle and ancient on the planet.” (Miles í Sideways)
Pinot Noir smakkpakkinn kostar 7.400 kr.
Sendu okkur tölvupóst á vinogmatur@internet.is til að panta.
Hér eru 11 söluhæstu vínin okkar í Vínbúðunum í jólamánuðinum:
1. Fontodi Chianti Classico
2. d’Arenberg The Laughing Magpie
3. Castello di Querceto Chianti Classico Riserva
4. Castello di Querceto Chianti Classico
5. Falesco Vitiano Rosso
6. Umani Ronchi Casal di Serra
7. Firriato Santagostino Rosso
8. d’Arenberg The Hermit Crab
9. d’Arenberg The Footbolt
10. Chateau de Flaugergues Cuvee Sommeliere
11. Chateau de Mourgues du Gres Terre d’Argence
1-4, 6 og 8 fást öll í Kjarna (flestar vínbúðir) en hin fimm eru aðeins fáanleg í Heiðrúnu og Kringlunni.
Undir fyrirsögninni “Ítölsk meistaravín um hátíðarnar” fjallaði Einar Logi um nokkur rauðvín af Toskana-kyni í Fréttablaðinu síðastliðinn fimmtudag. “Meistaravín” er að sjálfsögðu tilvísun í sigur þeirra bláklæddu á HM í sumar.
Við eigum tvö þarna á meðal. Chianti Classico 2004 frá Fontodi og Chianti Classico Riserva 2001 frá Castello di Querceto og að því er mér sýndist voru þau janframt þau ódýrustu.
Einar Logi er félagi í Vínþjónasamtökunum og hefur verið duglegur að fjalla um vín og bætta vínmenningu. Hann fékk til liðs við sig nokkra blaðamenn og vínáhugamenn til smakka vínin og byggðist umfjöllunin á viðbrögðum hópsins.
“FONTODI CHIANTI CLASSICO er afar góður kostur fyrir þá sem vilja hreint og beint chianti af betra taginu. Ferskt og ljúft og á erindi með léttari hátíðarréttum. Vel þroskað miðað við aldur, en árgangurinn er 2004. 1.890 kr.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO RISERVA er af hinum frábæra 2001 árgangi og hér höfum við fært okkur upp um þyngdarflokk. Orðið eins gott og hefðbundið chianti vín getur orðið áður en mikið er farið að “fikta í því” eins og stundum er sagt. 2.290 kr.” (Fréttablaðið 21. des. 2006, Einar Logi Vignisson)
Mér finnst þessar niðurstöðulýsingar Einars mjög góðar þar sem hann nær að fanga anda vínanna á stuttu og hnitmiðuðu máli. Sérstaklega finnst mér sniðug athugasemdin “að fikta í” síðarnefnda víninu. Hefðbundin Chianti Classico vín hafa nefnilega ákveðin heildareinkenni sem sameinar þau þótt margt ólíkt leynist með þeim líka. Þau endurspegla uppruna sinn, eru aldrei of þung, né of sæt, hafa mátulegan biturleika, ferska sýru og meðaltannín. Umfram allt eru þau aldrei of bragðmikil né of eikuð. Vín sem fara út af þessu spori eru, að undanskildum vínum sem eru einfaldlega bara óvönduð, yfirleitt vín sem búið er “að fikta í” með t.d. mikilli eik, tæknibrellum eða hugsanlega með háu hlutfalli af framandi þrúgum — ekki endilega vond vín heldur óvenjuleg fyrir Chianti Classico skilgreininguna. Til eru þau vín frá þessu sama svæði (Chianti Classico) sem kallast Súpertoskanir og í þeim leyfist framleiðendum nánast fullkomið frelsi til “að fikta” og prófa sig áfram (Bloggaði um Súpertoskani nýlega).
Í nýlegri frétt á Decanter.com var þeirri spurningu varpað fram hvort IGT flokkun vína á Ítalíu ætti ennþá rétt á sér.
Ég varpaði stuttu kommenti á fréttina þar sem ég sagði “já”, og útskýrði það aðeins nánar.
Áður en IGT flokkunin (Indicazione Geografica Tipica) var sett á laggirnar neyddust framleiðendur er vildu gera vín utan hinna hefðbundnu DOC reglna að kalla vín sín einfaldleg “borðvín”, þ.e.a.s. VdT (Vino da Tavola). Borðvín höfðu engar nákvæmar gæða- eða svæðisskilgreiningar — þau voru bara “frá Ítalíu”. Þess vegna var IGT kærkomin, flokkunin staðsetur vínið á ákveðnu svæði á Ítalíu (t.d. IGT Colli Toscani) og setur því einhvers konar skilyrði en ekki nærri eins ströng og DOC reglurnar gera ráð fyrir, t.d. leyfir IGT oft erlendar þrúgur eins og Cabernet Sauvignon eða Chardonnay. (Skoðaðu nánari útskýringur á IGT, VdT og DOC)
Eins og ég segi í kommentinum mínum á Decanter finnst mér báðir flokkar eiga rétt á sér: DOC heldur í hefðina (t.d. Chianti Classico DOC) en IGT leyfir mönnum ákveðnar tilraunir og gerir þeim kleyft að finna réttu framleiðslulausnirnar fyrir sinn víngarð. Samt verður að koma því að að DOC þýðir ekki stöðnum heldur undirgangast DOC flokkar líka breytingar og þróun þótt hægfara sé.
Gagnrýnin sú að ítölskum upprunaeinkunnum “terroir” stafi hætta af IGT vínum þar sem þau leyfa meiri fjölbreyttni í t.d. þrúgnavali (sbr. erlendur þrúgur eins og Cabernet Sauvignon) er marklaus einfaldlega vegna þess að svo margir ítalskir framleiðendur kjósa fremur sjálfir að framleiða DOC vín eða þeir gera vín í báðum flokkum eins og algengt er í Toskana: Chianti Classico eru DOC vín en súpertoskanir eru oftast IGT (sumir eru ennþá VdT ef þeir falla í engan IGT flokk). IGT vín geta líka haft alveg jafn sterk upprunaeinkenni þótt ekki hafi þau endilega hinar dæmigerðu ítölsku þrúgur og eru kannski undir frönskum eikaráhrifum, gott dæmi er hið stórkostlega Il Sole di Alessandro frá Castello di Querceto sem skartar hússtílnum (þ.e. framleiðsluaðferðum og ekki síst jarðvegi og loftslagi landareignarinnar) þótt þrúgan sé 100% Cabernet Sauvignon.
Hér er ein dæmisaga:
Flaccianello er svokallaður Súpertoskani. Þegar Fontodi framleiddi hann fyrst fyrir einhverjum 30 árum eða svo neyddist hann til að kalla vínið VdT, þ.e. ”borðvín”, þar sem Flaccianello er 100% Sangiovese og gat því ekki kallast Chianti Classico sem mátti ekki á þeim tíma hafa eingöngu Sangiovese. Síðar þegar IGT tók við fluttist vínið úr Vdt og kallaðist ekki lengur bara borðvín heldur IGT Colli Toscana Centrale (þ.e. vín frá hæðum mið-Toskana). IGT Toscana heitir vínið ennþá í dag — en — nú mega Chianti Classico vín hafa 100% Sangiovese þannig að eftir þennan hring getur Giovanni Manetti, eigandi Fontodi, eftir allt ákveðið að kalla vínið Chianti Classico ef hann vill.
Spagettí Carbonara er einn af fyrstu pastaréttunum sem við Rakel elduðum. Hann var einfaldur: steikja beikon og setja út á spagettí ásamt sósunni (rjómi, egg, parmeggiano, salt og pipar) sem léttsteiktist á heitu pastanu. Og svo gott, kalt og þurrt ítalskt hvítvín af einfaldari gerðinni með, t.d. Frascati.
Útgáfuna hér fyrir neðan fann ég hins vegar í bandaríska vín- og matartímaritinu Food and Wine og fannst okkur Rakel hún betri. Það er Cristopher Russel, veitingastjóri á Union Square Cafe í New York sem gefur hana. Hann mælir með rauðvíni úr Sangiovese þrúgunni, helst Chianti Classico. Chianti Classico frá Castello di Querceto, Fontodi eða Rietine væru prýðileg en að jafnaði myndi ég frekar velja svalt og brakandi ferskt hvítvín þar sem rétturinn er í þyngri kantinum á pastavísu, t.d. Vitiano hvítvínið frá Falesco (systurvín samnefnds rauðvíns frá framleiðandanum).
Og þá að uppskriftinni:
Beikon (1 bréf) er skorið niður í litla bita og steikt í matskeið af ólífuolíu á meðalhita í 7-8 mínútur. Fitunni er síðan hellt af og hún geymd.
2 1/2 desilíter af rjóma hellt á sömu pönnu við vægan hita og pipar bætt útí þegar rjóminn er aðeins farinn að sjóða og síðan strax sett útí á eftir 2 1/2 desilíter af rifnum, ferskum parmeggiano og pecorino osti (við notuðum eingöngu parmeggiano). Hrært í þar til allt hefur blandast vel saman, svona 2 mínútur. Blöndunni hellt í skál og látið aðeins kólna.
Út í blönduna er síðan hrærð 1 stór eggjarauða, steikta beikonið og 2 matskeiðar af fitunni sem var geymd. Látið kólna í ísskáp (hægt að gera sósuna daginn áður).
Síðar, á meðan spagettíið er að sjóða er sósan tekin úr ísskápinum og hituð við vægan hita. Spagettíið er látið þorna þegar það er tilbúið og hellt út í sósuna á pönnunni. Hrært og síðana borið fram t.d. með því að setja í skál eða beint á diska.
Jólasending ársins kemur frá Ítalíu um mánaðarmótin. Ég kalla hana svo þar sem í henni verður Amedei-súkkulaðið sem við höfum verið að bíða eftir enda ekki stök stöng eftir á heimilinu.
TVG sér um að sækja þetta og koma því til landsins. Trukkur á þeirra vegum sækir 5 bretti af víni til Castello di Querceto í Toskana þar sem við höfum safnað saman nokkrum framleiðendum: Castello di Querceto sjálfum á tveimur brettum og nágranna hans Fontodi á öðrum tveimur brettum og síðan grappa frá öðrum nágranna Rietine og ofurvíninu Montevetrano saman á einu bretti geri ég ráð fyrir. Montevetrano er sá eini sem kemur frá öðru svæði en Toskana, alla leið frá Campania héraði syðst á Ítalíu.
Trukkurinn kemur líka við hjá Amedei súkkulaðigerðinni í nágrenni við borgina Pisa, einnig í Toskana áður en hann brælir upp eftir álfunni til Hollands þar sem sendingin fer í skip. Sendingin átti að fara í skip næsta miðvikudag og þá hefði hún komið til landsins 5 dögum síðar en því miður klikkaði það og henni seinkar um viku.
Þetta verður svona jólasending okkar í ár en við munum setja aðrar af stað í desember sem koma á næsta ári t.d. frá Ástralíu en þær eru heila tvo mánuði að berast á landsteinana.
Steingrímur Sigurgeirsson skrifaði um fjögur vín frá Toskana í Morgunblaðið síðustu helgi og voru tvö vín frá okkur þar á meðal, bæði frá Chianti Classico svæðinu.
Chianti Classico er hjartað í Toskana héraðinu (jafnvel í allri Ítalíu?) og liggur á milli borgríkjanna Flórens og Siena sem fyrr um aldir háðu blóðuga bardaga um yfirráðin á svæðinu sem Flórens á endanum vann.
Það er eitthvað magnað við þetta svæði sem orð ná ekki yfir. Andrúmsloftið er mett af þessari sögu sem hefur oltið yfir hæðirnar í gegnum aldirnar. Dante í lok 13. aldar, Botticelli, Michelangelo, Medici, Vasari og fleiri. Síðari heimstyrjöldin setti líka sitt mark á hæðirnar þegar Bandamenn hröktu Nasista norður eftir skaganum og má finna leifar af skotgröfum víða. Í umhverfinu ríkir jafnvægi manns og náttúru sem á sömu stöðum virðist nánast fullkomið.
En svo maður snúi sér að greininni hans Steingríms:
“Góðir dropar frá Toscana
Það er fátt betra en góður Chianti Classico frá Toscana með mat og það er ágætis úrval af þeim til í vínbúðunum. Hér eru tvö fantagóð – en mjög ólík Chianti-vín – sem hafa áður komið við sögu hér en nú er 2003 árgangurinn kominn í hillurnar. Kannski ekki toppárgangur (við verðum að bíða enn eftir 2004) en þó ágætur og mun betri en 2002 sem var fremur slappur í Chianti (NB. 2002 árgangur af Fontodi fékk líka 19/20 í Mbl, hvað mun 2004 þá fá?).
Fontodi er víngarður í hjarta Chianti Classico-svæðisins, nánar tiltekið í Panzano. Vínekrurnar þekja eina 67 hektara og árið 1998 var nýtt og tæknilega fullkomið víngerðarhús tekið í notkun.
FONTODI CHIANTI CLASSICO 2003 er hreint Sangiovese-vín og koma þrúgurnar af nokkrum mismunandi eikrum á landareigninni. Vínið er látið liggja á frönskum eikartunnum í ár áður en því er tappað á flöskur. Eikin er enn nokkuð áberandi í nefi með miklu dökku súkkulaði, vanillu og kaffi í nefi. Það hefur yfir sér þykkt og feitt yfirbragð jafnt í nefi sem munni með djúpum og góðum svörtum berjaávexti. Hefur all-massíva uppbyggingu og góða lengd. Vín til að smjatta á. Mjög góð kaup á 1.890 krónur. 19/20
Rietine er lítið fjölskyldufyrirtæki í Gaiole í Chianti sem býr til stór og góð vín á ágætu verði. Það er stofnað af hjónunum Mario og Galinu Gaffuri-Lazarides en þau eru upprunalega frá Sviss og ráku þar Michelin-stjörnu veitingahús sem þau seldu til að geta fjárfest í vínrækt á Ítalíu.
RIETINE CHIANTI CLASSICO 2003 er að mörgu leyti andstaða í stílnum við Fontodi. Vínið er dökkt á lit með fallegum fjólubláum hjúp, sýrumikill berjasafi, skarpur, beittur og með vott af lakrís og ferskum kryddjurtum. Breiðir vel úr sér í munni, ferskt og tannískt. Góð kaup á 1.800 krónur. 18/20
Bæði vínin eru flott nú en munu batna næstu 203 árin hið minnsta.” (Mbl. 10.11.2006, Steingrímu)
Ég bloggaði stuttlega fyrr á þessu ári um bíódýnamísk vín.
Mér var hugsað til þeirra aftur eftir að lesa góða grein í Wine Spectator “Why I Buy Bio” eftir Matt Kramer. Kramer segir frá því í greininni að í staðinn fyrir að vísa á ákveðna heildsala eða vínbúðir þegar fólk biður hann um góð ráð um vínkaup þá segir hann því einfaldlega að kaupa bíódýnamísk vín.
Bíódýnamísk víngerð byggir á kenningum Rudolphs nokkurs Steiners (1861-1925). Hún er ekki sama og lífræn víngerð en byggir á sömu virðingu fyrir náttúrunni. Á meðan sú lífræna gengur út á náttúrulegar ræktunaraðgerðir gengur sú bíódýnamíska t.d. út á það hvenær ársins eða dagsins á að framkvæma slíkar aðgerðir (t.d. út frá stöðu tunglsins). Bíódýnamísk víngerð tekur mið af jafnvægi náttúrunnar allt frá lífríki til himintungla og er sveipuð ákveðinni dulúð. Hún er sömuleiðis nátengd sjálfsþurftarbúskap.
Hvernig þessi hugsjón skilar sér síðan í glasinu er erfitt að útskýra. Kramer dregur skemmtilega líkingu við jazz píanistann Bill Evans sem lét fingur víbra á ákveðnum nótum jafnvel þótt allir vita sem þekkja að á píanói er ekki hægt að framkvæma vibrató (amk. ekki með þessari aðferð). Við þessu átti Bill Evans svar: “…but trying for it affects what comes before it in the phrase.”. Það getur verið ómögulegt að mæla áhrif bíódýnamískrar víngerðar á vínið sjálft en viðleitnin hefur áhrif á heildarútkomuna.
Eða eins og Matt Kramer orðar það: “You could do a lot worse choosing such wines.”
Við höfum tvo framleiðendur sem, að því er best verður komist, eru bíódýnamískir: Foradori á Ítalíu og Domaine d’Aupilhac í S-Frakklandi. Þótt að í þeirra tilfellum sé bíódýnamíkin vitnisburður um metnað þeirra og virðingu fyrir náttúrunni þá má ekki taka það svo að bíódýnamík sé sjálfgefinn gæðastimpill, það eru alltaf svartir sauðir. Sömuleiðis má ekki taka það sem svo að þeir framleiðendur sem ekki gefa sig út fyrir að vera bíódýnamískir séu þar af leiðandi síðri. Margir framleiðendur ganga ekki alla leið og sumir nálgast náttúruna af álíka virðingu þótt ekki stundi þeir kenningar Steiners. T.d. er Fontodi í Chianti Classico afskaplega náttúruvænn (stundar bæði lífrænan búskap og sjálfsþurftarbúskap ásamt þyngdarlögmálsvíngerð). Kíktu á þetta blogg til að lesa viðtal þar sem viðhorf hans til bíódýnamískrar víngerðar kemur fram.
Emily hjá d’Arenberg var að svara fyrirspurn minni hvort þurrkarnir í Ástralíu næðu til þeirra (sbr. eldra blogg).
Svarið var á þá leið að þótt þurrkarnir væru á þeirra slóðum liðu þeir ekki vatnsskort ennþá. Frostið hefur heldur ekki náð í McLaren dalinn en hefur ollið miklum skaða annars staðar í S-Ástalía. Væntanlega halda hitar frá hafinu frostinu frá. Hún sagði að smávegis skúrir hefðu borist undanfarna daga og þakkaði fyrir að fá ekki úrhelli með hvelli því slíkt myndi þýða skyndilegt flóð. Hún sagði minni uppskeru að vænta þetta árið (snemma árs 2007) vegna álags á vínviðinn á veraison skeiðinu (um það leyti sem berin taka út lit).
Svo hringdi Giovanni Manetti, eigandi Fontodi í Chianti Classico, í morgun þegar ég var að keyra Rakel í vinnuna. Hann var að athuga hvenær ég ætlað að panta þar sem lítið er eftir af sumum vínum. Ég sagðist gera það í byrjun næstu viku. 2006 uppskeran lofar góðu sagði Giovanni mér. Vínin hafa öll lokið áfengisgerjun en eru stödd í þessum skrifuðu orðum í malólaktísku gerjuninni (sem breytir eplasýrum í mjólkursýru og mýkir þannig vínið) áður en þau eru sett í eikartunnurnar.
Toskana fær sérstaka umfjöllun í októberhefti bandaríska víntímaritsins Wine Spectator, með áherslu á Chianti Classico svæðið.
Okkar framleiðendur, Fontodi og Castello di Querceto, fá mjög góðar einkunnir fyrir sín Chianti Classico vín.
Ekki eru allir árgangarnir af þessum vínum komnir ennþá til Íslands fyrir utan 2004 árganginn af Querceto Chianti Classico og 2004 árgangurinn af Fontodi kemur í hillurnar í desember. Það breytir ekki öllu því þessi vín eru alltaf góð, þessar nýjustu einkunnir eru bara frekari staðfesting á því
“FONTODI CHIANTI CLASSICO 2004 – 88/100
Juicy black currant, floral and light oak character. Medium- to full-bodied, with sturdy tannins. Ripe, meaty and almost earthy.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO 2004 – 88/100
Intense, with lovely ripe blackberry and oak that run through the full-bodied palate, picking up the firm, young tannins and providing a clean fruit and mineral finish. Nicely done. big improvement. Great price.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO RISERVA 2003 – 90/100
Wonderful perfumes of chocolate, berry and raspberry follow through to a full-bodied palate, with firm tannins and a long, refreshing aftertaste.
CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO RISERVA IL PICCHIO 2003 – 91/100
Classy aromas of blackberry, mineral and licorice follow through to a full-bodied palate, with fine tannins and lots of berry and vanilla on the finish. ” (Wine Spectator)
Riservað frá Castello di Querceto fékk jafnframt heiðursnafnbótina “Smart Buy”.
Á www.wine-journal.com, vínbloggsíðunni hans Neil Martin, birtist þetta skemmtilega viðtal við Giovanni Manetti, eiganda Fontodi víngerðarinnar í Chianti Classico. Það var tekið fyrir um ári síðan, í miðri 2005 uppskerunni (ath. viðtalið og víngagnrýnin er á þremur síðum).
Viðtalið var liður í stærri umfjöllun um framleiðendur í Chianti Classico með tilheyrandi vínsmakki og einkunnum. Þessi inngangur að umfjölluninni er líka fróðlegur.
Fontodi kemur best út, eini framleiðandinn af 9 sem nær því að fá 23 stig af 25 fyrir eitthvert vína sinna og það gerir hann meira að segja tvisvar (Vigna del Sorbo 2001 og Flaccianello 2000).
Öll vín hefja feril sinn í aðeins tveimur vínbúðum, Heiðrúnu og Kringlunni. Þá kallast þau óbreytt reynsluvín en eiga möguleika á stöðuhækkun í kjarnaflokkinn ef þau seljast nógu mikið. Kjarnavín fá dreifingu í fleiri vínbúðir en formúla ræður því í hvaða og hversu margar búðir þau fara. Formúlan tekur flestar ákvarðanir en verslunarstjórar hafa líka eilítið svigrúm til að velja hvaða kjarnavín þeir vilja bjóða viðskiptavinum sínum upp á.
Við eigum 5 kjarnavín sem stendur. Hin fimm fræknu fást í þessum vínbúðum:
Casal di Serra (18 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Hafnarfirði, Akureyri, Egilsstöðum, Dalvík, Hveragerði, Austurstræti, Holtagörðum, Stekkjarbakka, Spöngin, Dalvegi, Garðabæ, Keflavík, Mosfellsbæ, Selfossi.
Fontodi Chianti Classico (12 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Hafnarfirði, Akureyri, Austurstræti, Holtagörðum, Dalvegi, Garðabæ, Mosfellsbæ, Sauðurkróki.
Castello di Querceto Chianti Classico Riserva (5 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Akureyri.
The Laughing Magpie (13 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Hafnarfirði, Akureyri, Austurstræti, Garðabæ, Mosfellsbæ, Sauðurkróki, Keflavík, Ísafirði, Hvolsvelli.
Vitiano Bianco (5 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Akureyri.
Tvö af okkar Chianti Classico vínum fengu mjög góða einkunn í breska víntímaritinu Decanter nýlega. Chianti Classico 2004 frá Fontodi fékk fullt hús stiga, 5 stjörnur, og Chianti Classico 2004 frá Castello di Querceto fékk 4 stjörnur. 2004 árgangur af hinu síðarnefnda fæst nú þegar en 2004 árgangur af Fontodi er ekki kominn til landsins þar sem enn er eitthvað eftir af 2003.
“* * * * * FONTODI CHIANTI CLASSICO 2004. This is packed with sumptuous ripe fruit, but the ripeness is balanced by refreshing acidity and firm tannins. Long and pure. Drink 2008-15-15.”
“* * * * CASTELLO DI QUERCETO CHIANTI CLASSICO 2004. A wine of zest rather than weight, with fresh cherry aromas and flavours, reasonable concentration and good length. Drink 2008-12. ” ( www.decanter.com )
Við Einar Logi Vignisson hjá Fréttablaðinu eigum tvö sameiginleg áhugamál, a.m.k., vín og ítalskan fótbolta. Einar Logi skrifar dálk á fimmtudögum í Fréttablaðinu undir fyrirsögninni “Þrúgur gleðinnar” þar sem hann fjallar um þau vín er fást í Vínbúðunum. Nú síðast fjallaði hann um þemadagana í Vínbúðunum og er ég sammála skoðun hans um það 1) að það sé fúlt að birgjar skuli alltaf tefla fram sömu vínunum á þemadögum til að halda þeim í kjarna frekar en bjóða upp á nýbreytni, 2) að þemadagar ættu alltaf að hafa fókuserað “þema” og láta afslátt á sumar- og jólavínum eiga sig og 3) að ÁTVR ætti að koma til móts við birgja með því að lækka álagningu sína á þemadagsvínum (birgjar sjá nefnilega alfarið um afslátt þemadagsvína).
Heyr, heyr.
Varðandi lið 1 — þá kýs ég alltaf að tefla fram reynsluvínum á þemadögum því ættu slíkir dagar ekki einmitt að kynna fyrir og hvetja fólk til þess að kaupa eitthvað annað en þau eru alltaf vön að kaupa? Andstætt þessu gerir ÁTVR tilkall til að sem flest kjarnavín séu tilnefnd á þemadögum því þá er öruggt framboð af þemadagsvínum um allt land. COME ON GUYS!…öryggi er BORING. notið þemadaga frekar til þess að hvetja til aukinnar dreifingu reynsluvína og skapa reglulega, tímabundna fjölbreytni í þeim búðum sem annars hafa mjög fábrotið úrval. Er ekki einhver úti á landi, t.d., sem þætti ágætt að fá þessa nýbreytni í Vínbúðina öðru hverju? Ég hef bent ÁTVR mönnum á þetta en svarið er dæmigert fyrir opinbera stofnun — lögin leyfa það ekki. Annað svar sem ég hef fengið er að ef sumum reynsluvínum væri gert hærra undir höfði en öðrum með því að dreifa í hinar og þessar Vínbúðir væri verið að mismuna. Ég hef bent á tvo galla í þessu svari: i) “mismununin” er þegar til staðar því tilnefnd kjarnavín á þemadögum fá sum aukna dreifingu umfram önnu kjarnavín; ii) Takið öryggið af oddinum… og leyfið birgjum að “mismuna” sumum reynsluvínum á kostnað annarra með því að tilnefna þau umfram önnur á þemadögum og leyfið verslunarstjórum ykkar að “mismuna” þeim enn frekar með því að velja þau umfram önnur í verslanir sínar. Hvenær er frjálst val mismunun?
Eitthvað virðast hlutirnir vera að þokast í rétta átt því að á núverandi sumardögum í Vínbúðunum var reynsluvínum gert kleyft að fá aukna dreifingu en aðeins í stærstu Vínbúðirnar. Hnífurinn stendur þó enn í kúnni þar sem af 9 mögulegum tilnefningum hvers birgja máttu reynsluvín vera að hámarki 3 (í fyrri þemadögum voru heildartilnefningar að hámarki 6 og var óskað sterklega eftir því að hálfu ÁTVR að þau væru sem flest kjarnavín þótt reynsluvín væru ekki bönnuð).
Annars ætlaði ég ekki að þusa í þessu bloggi heldur benda á þá góðu umfjöllun sem Vín og matur fékk hjá Einar Loga í greininni Einar fjallar um núverandi þemadaga í Vínbúðunum, “sumarvín”, og bendir sérstaklega á ítölsku vínin í tilefni glæsilegs sigurs Ítala á HM. ÁFRAM ÍTALÍA!
… ansi mörg af vínum [sem í boði eru á sumardögunum] sem vekja sérstakan áhuga eru ítölsk. Mörg eru frá eldhuganum Arnari Bjarnasyni sem rekur innflutningsfyrirtækið Vín og matur. Arnar bjó um nokkurt skeið á Ítalíu og breiðir fagnaðarboðskap ítalskrar matar- og víngerðar út af miklum móð eins og lesa má á síðu hans, vinogmatur.is. Frá honum er t.d. hið prýðilega hvítvín Casal di Serra (1.390 kr.) úr verdicchio þrúgunni skemmtilegu. Einnig tvö fyrirtaks chianti-vín, Fontodi (1.690 kr.) og Castello di Querceto (1.590 kr.).
- Fréttablaðið 13.júlí 2006, Einar Logi Vignisson
Þá eru byrjaðir nýir þemadagar í Vínbúðunum, sumardagar. Við tilnefndum þessi vín og fást tvö efstu í kjarna en hin eingöngu í reynslu (Heiðrún og Kringlan). Á sumardögum er reynsluvínum þó hugsanlega dreift eitthvað víðar.
Umani Ronchi Casal di Serra, 1.390 kr í stað 1.490
Fontodi Chianti Classico, 1.690 kr í stað 1.790
Castello di Querceto Chianti Classico, 1.590 kr í stað 1.690
Artazuri rósavín, 1.190 kr í stað 1.300
d’Arenberg The Footbolt, 1.590 kr í stað 1.700
Við gefum afslátt af þessum vínum, ekki ÁTVR.
Nýlegt spjall