You are currently browsing the category archive for the 'frakkland' category.
Frú Lauga ætlar að bjóða upp á Amedei súkkulaði fyrir jólin.
Líklegast eru um 2 ár síðan við fluttum síðast inn Amedei en vegna gengismála slepptum við því alveg fyrir síðustu jól.
Við ætlum að láta nægja þessi jól að selja Amedei í Frú Laugu svo við getum haldið verðinu niðri og temprað aðeins áhrif gengishrunsins.
Pöntun er lögð af stað og vonandi berst súkkulaði í hús um miðjan næsta mánuð. Þarna verða góðkunningjar, sumir í nýjum umbúðum, í bland við nokkrar skemmtilegar nýjungar. Konfekt látum við alveg eiga sig þótt það sé hrikalega gott og girnilegt – okkur finnst einfaldlega verðið of hátt eins og sakir standa og setjum kraftinn í hreina súkkulaðið í staðinn. Þó verða þarna einhverjar girnilegar fyllingar, súkkulaðikrem, hvítt súkkulaði með pistasíum … …
Frú Lauga elskar súkkulaði.
Það hefur ekiki heyrst mikið í okkur undanfarið hérna á blogginu þar sem kraftarnir okkar beinast svolítið að Frú Laugu þessa dagana og svo verður eitthvað áfram.
Frúin er annars við góða heilsu!
Sprúttsalan hefur þó ekki legið niðri á meðan. Við höfum t.d. boðið upp á vínsmökkun á hverjum föstudegi í Frú Laugu kl. 16.00 fyrir gesti og gangandi.
Og það eru mörg ný vín væntanleg þrátt fyrir Kreppu Gömlu en þannig var það á sumardögum að ÁTVR blés til samkeppni um vín á svokallaðan sérlista (sérstakur listi til að þétta úrval Vínbúðanna þar sem upp á skortir) og sendum við inn slatta af vínum frá okkar framleiðendum.
Fyrir valinu urðu all mörg vín af þeim sem við sendum inn en ekki er víst að öll rati endanlega í hillurnar þar sem við þurfum að hugsa um að flutningar og annað borgi sig þegar stærri myndin er skoðuð. Þau vín sem birtast hér þó örugglega, eru reyndar lögð af stað til landsins, eru ein fjögur ný vín frá hinum suður-ítalska Bisceglia, þrjú ný frá Lambrusco-framleiðandanum Lini, þrír rauðvínsboltar frá Saint Cosme í S-Frakklandi (þ.á.m. Chateauneuf-du-Pape) og tvö freyðivín frá nýjum Prosecco framleiðanda Val d’Oca. Þar fyrir utan hafa flust á sérlistann vín sem þegar voru til í Vínbúðunum frá t.d. Hubert Sandhofer, d’Arenberg og fleirum.
Við segjum frá þessu öllu betur þegar veigarnar berast til landsins.
Klukkan 18.00 í dag starði ég svangur en andlaus inn í ísskápinn.
Hvað í ósköpunum var hægt að gera í matinn?
Í ísskápinum voru rauðrófur og fennel frá Móðir Jörð og það rifjaðist upp fyrir mér að við áttum frosna lerkisveppi, sömuleiðis frá Móðir Jörð. Þá datt mér í hug að að prófa rísottó úr þessum afurðum en svepparísótto hefur löngum verið þjóðarréttur á N-Ítalíu þótt ekki sé ég viss um að rauðrófur hafi oft slysast þar með.
Ég skar rauðrófuna (1 stk) mjög smátt og lét malla ásamt brytjuðu fenneli (smá stubbur og “hár”) í slatta af ólífuolíu og smá rauðvíni í 10 mínútur. Þá fór einn bolli af arborio grjónum út í ásamt bolla af vatni. Soðið á vægum hita í opnum potti í 20 mínútur eða svo og vatni sífellt bætt við til að halda raka í grjónunum og svo þau brenni ekki (örugglega fara 6-8 bollar af vatni þegar upp er staðið). Þá fóru brytjaðir lerkisveppir út í (frosnir). Soðið í svona 10 mínútur í viðbót og vatni bætt á eins og þarf ásamt grænmetiskrafti frá Sollu (2-3 matskeiðar) og pipar. Þegar grjónin voru tilbúin (mjúk undir tönn en ekki ofsoðin heldur mátulega stinn) tók ég pottinn af pönnunni og bætti út í fullt af ferskri steinselju (gróft skorinni) og slatta af rifnum parmeggiano osti og smá smjörklípu.
Sniðugt að bera fram með því að dreifa vel úr á diskinum, fletja út.
Með þessu var sopið á restum gærdagsins, Bandol rauðvíni frá Tempier, en gott hvítvín frá S-Ítalíu eins og Falanghina frá Bisceglia eða rauðvín frá Piemonte héraði í N-Ítalíu eins og Dolcetto d’Alba frá Luciano Sandrone væri eðalgott.
Endurvöktum sunnudagsmatinn í gær með góðri hádegissteik, kartöflum, sultu og grænmeti og ís á eftir.
Svolítið léttvín flaut með svo ekkert minna þurfti en léttan blund til að núllstill kerfið á eftir.
Steikin var svokölluð síðusteik af Korngrís frá Laxárdal en korngrísirnir þar á bæ borða ekki bara nánast eingöngu íslenskt fóður heldur er fóðrið af hollustu sort. Bændurnir rækta bygg og kaupa af bændum í nágrenninu og gefa síðan grísunum sínum það að borða.
Heilbrigður lífsstíll svínanna skillar sér greinilega í gæðakjöti því síðusteikin sem við elduðum í gær var afar góð.
Kryddblandan er búin til svona:
Blönduð piparkorn léttristuð á pönnu og mulin. Bætt út í salti, sykri og fersku, fínskornu rósmarín. Kryddblöndunni nuddað á steikina og mikið af henni, kjötmegin (þ.e.a.s. ekki fitumegin þótt það væri eflaust í lagi) og meðfram hliðunum.
Ofninn hitaður í 250°C eða svo. Steikin sett í eldfast mót eða á litla plötu með fituhliðina upp og undir er sett skúffa með vatni. Þannig ristast hliðin sem snýr upp og verður brún og falleg en kjötið fyrir neðan verður mjúklega soðið og safaríkt. Líklegast dugir um klukkutími í steikingu.
Þegar steikin er tilbúin er hún látin bíða svolitla stund og allur safinn sem af henni lekur settur í skál og notaður sem sósa því ljúffeng kryddblandan er mestöll þar.
Steikingin heppnaðist mjög vel og kjötið hitti í mark meðal viðstaddra. Bárum fram með soðnum, lífrænum kartöflum frá Engi og grænkáli frá Engi sömuleiðis sem og frá Vallanesi (Móðir Jörð) sem við gufusuðum. Smjör og salt fór yfir kartöflurnar, salt, edik og ólífuolía (hóflega) yfir salatið. Rabarbíu-sultur frá Löngumýri.
Bingó!
Opnuðum lífrænt, hvítvín frá Provence í S-Frakklandi, Mas de Gourgonnier, sem passaði vel með enda steikin með sínum pipar og rósmarín í nokkuð s-frönskum anda.
Bloggarinn sat í morgun með espressó bolla og fartölvu, svaraði tölvupósti og hlustaði lauslega á Sky fréttastöðina. Eins og alltaf þegar minnst er á mat sperrti hann eyrun þegar fjallað var um matvælaframleiðslu í Bretlandi og áskorun um að auka þyrfti þar í landi framleiðsluna, bæta gæðin og um leið minnka skaðlega áhrif hennar á umhverfið.
Áhyggjurnar stafa af því að eftir 40 ár mun eftirspurn eftir mat um heim allan hafa aukist um 70% að sögn fréttamanns.
Og þótt nægar birgðir séu í landinu tæki það ekki nema 20 daga fyrir eyjaskeggja að borða sig til síðasta brauðmola.
Fæðuöryggi er því áhyggjuefni þar í landi og efling nauðsynleg.
Matur, okkur nauðsynlegasta efni á eftir súrefni ætti að vera meira í forgrunni umræðu hér á Íslandi en hann gerir, í stjórnmálum, fjölmiðlum og meðal almennings.
Vonandi getum við séð Frú Laugu sem virkan þátttakanda í framtíðinni í að stuðla að og bæta gæði og framleiðslu íslensks hráefnis, aðgengi og eftirspurn. Það geta allir Íslendingar með því að velja gott, íslenskt hráefni.
Fyrsti maturinn sem við elduðum úr hráefni úr matarkistu Frú Laugu var framreiddur í gærkvöldi.
Jöklableikjurnar frá Hala í Suðursveit eru eðal hráefni, mátulega stórar og þykkar og alls ekki eins feitar eins og eldisfiskur er gjarn á að verða því Fjölnir og Þorbjörg á Hala sjá til þess að bleikjurnar haldi línunum með kraftmiklu sundi á meðan á ræktun stendur.
Það er varla hægt að kalla matreiðsluna okkar þetta kvöldið sem formlega “uppskrift” því hún var svo einföld en við tókum fjögur Jöklableikjuflök og grilluðum með roðhliðina niður þar til fiskurinn var orðinn ljósbleikur í gegn með smávegis maldon salti. Þegar hann var tilbúinn settum við hann á disk og helltum bræddu smjöri með hvítlauk og fersku rósmarín sem við sóttum út á svalir.
Þessi matreiðsla hentar bleikjunni vel, ekki of mikið smjör, ekki of mikill hvítlaukur og hóflegt rósmarín. Við viljum að bragðið af bleikjunni njóti sín.
Bárum fram með sítrónu sem hver og einn kreisti yfir að vild.
Tíndum salat og kartöflur í garðinum. Salatið var borið fram grænt með eingöngu balsamik ediki og virkaði ótrúlega vel svona ferskt. Kartöflurnar voru skornar í báta beint úr moldinni og inn í ofn með ólífuolíu hellt yfir og slatta af maldon salti. Pössuðum að hafa ekki kartöflurnar of lengi inni í ofni svo ferskleikinn myndi ekki glatast.
Mikið var þetta gott! Ekki spillti fyrir að nánast allt hráefni var sótt í forðabúr fjölskyldunnar.
Drukkum með nýtt hvítvín frá d’Arenberg sem gjörsamlega smellpassaði með, Stump Jump Chardonnay. Það verður kynnt síðar í Vínpóstinum en það hóf sölu 1. ágúst í Vínbúðunum.
Þegar við fórum til Frakklands síðasta haust tókum við stutta kvikmynd af heimsóknum okkar til vínframleiðenda allt frá suðri (Languedoc, Rhone og Provence) norður til Búrgúndarhéraðs.
Uppskeran var í fullum gangi, veður var gott og við náðum nokkrum ágætum augnablikum úr lífi franskra víngerðarmanna.
C’est la vie.
Ykkar undirritaður fer með aðalhlutverk í myndinni auk þess að leikstýra og klippa en naut góðrar aðstoðar Rakelar. Nú þarf bara að semja tónlistina.
Við blogguðum ekkert um þetta ferðalag á sínum tíma, kvikmyndin kemur í staðinn fyrir það, en við tókum fullt af ljósmyndum.
Sannsöguleg mynd. Fæst á öllum betri myndbandaleigum.
Við Rakel og yngsta afkvæmið Áslaug Birna skruppum til Frakklands í lok september.
Ferðalaginu verður betur líst hér innan skamms en myndirnar eru komnar á flickr.
Myndasýningin hefst í París þar sem við kíktum í óperuna, röltum um og borðuðum góðan mat.
Þaðan tókum við lest til Montpellier og heimsóttum síðan á fjórum dögum vínframleiðendur allt frá S-Frakklandi og norður eftir til Búrgúndarhéraðs, smökkuðum vín og fylgdumst með uppskerunni sem var víðast hvar í fullum gangi.
Innan skamms rennum við Rakel til Búrgúndar að kíkja á framleiðendur. Ætlum líka sunnar á bóginn til Provance og Languedoc. Hektísk ferð en spennandi sem verður útlistuð nánar hér síðar.
Til að koma okkur í stemninguna fengu tveir tappar að fjúka í kvöld, báðir af flöskum frá Vincent Girardin.
Chassagne Montrachet 1er Cru Le Cailleret 2005 er dásamlegt hvítvín, meira verður ekki um það sagt. Nema kannski eitthvað almennt eins og að vínið er fágað umfram allt, þétt fyrir í kjarnanum – ekki ilmsprengja en því mun flóknara og heillandi á yfirborðinu. Eigum ennþá 12 flöskur af því held ég en mér muni ekkert leiðast að eiga þær út af fyrir okkur. Einfaldur humar var borðaður með víninu og er eiginlega ekkert betra en humar eða annar feitur, hvítur fiskur með svona góðu Chardonnay.
Í rauðu deildinni var lítið eftir en fyrri árgangar 2004 og 2005 voru uppseldir fyrir utan stakt gler hér og þar. Ætlaði varla að tíma því en kippti upp einni 2005 Corton Bressandes.
Maður verður nú að skoða þessi vín öðru hvoru (í þágu vísinda)!
Erfitt samt þegar það eru bara eftir tvær rauðar af 2005 árgangi frá Girardin, tvær frá Grivot og eitthvað svipað frá Le Moine.
Corton Bressandes 2005 frá Girardin er þétt fyrir með krydduðum keimi enda snúast vínin frá þessu svæði ekki um elegans heldur frekar dýrsleg, ef hægt er að alhæfa (sem er aldrei hægt). Mjög ilmríkt, ilmurinn beinn heldur en breiður, sýruríkt og flott. Þetta er mjög matarvænt vín.
“Var” matarvænt vín er réttara að segja því þetta er síðasta flaskan af þessu ágæta mjöð – amk. hérna megin (norðan) við Suðurlandsbrautina.
Talsvert af Búrgúndarvínum koma til landsins í byrjun október.
Hér má sjá verðlistann í heild sinni
Framleiðendurnir eru fjórir sem fyrr; Lucien Le Moine, Jean Grivot, Vincent Girardin og Christian Moreau.
Vínin sem við höfum áður fengið frá Búrgúnd hafa flest pantast upp á skömmum tíma, jafnvel áður en þau hafa komið til landsins og því ástæða til þess að hvetja áhugasama um að senda okkur strax fyrirspurn.
2006 árgangur er þrælgóður. Ég smakkaði talsvert af honum þegar ég heimsótti svæðið síðasta haust (lestu um ferðina og skoðaðu myndir) og var yfir mig hrifinn af þeim rauðu sem voru svo opin og aðgengileg en um leið fáguð og flott. 2005 er almennt talið betra en þau vín munu frekar vilja láta bíða eftir sér til að sýna sínar bestu hliðar á meðan að 2006 vínin eru heillandi nú þegar en geta jafnframt geymst. Hvítvín af 2006 árgangi eru almennt talin gefa 2005 lítið eða ekkert eftir, stundum jafnvel betri.
Við Rakel sækjum Búrgúnd heim á næstu vikum til þess að smakka 2007 árganginn hjá framleiðendunum okkar og kíkjum jafnvel eitthvað sunnar á bóginn. Það verður forvitnilegt að sjá hvernig 2007 kemur til með að verða.
Búrgúnd segja sumir að sé endastöðin, lengra verði ekki komist í upplifun á góðum vínum. Við látum það ósagt, það er svo margt gott, en vissulega bjóða vínin frá Búrgúnd upp á upplifun sem á sér enga líka.
Til að taka frá vín má senda okkur tölvupóst á vinogmatur@vinogmatur.is
Bandaríska víntímaritið Wine and Spirits hefur valið Lucien Le Moine sem “2008 Winery of the Year”.
Þetta er í annað sinn sem framleiðandinn hlýtur þessa viðurkenningu.
Tilkynningin mun þó ekki birtast lesendum tímaritsins fyrr en í tölublaðinu sem kemur út um miðjan október og samhliða því verður formleg afhending á viðurkenningunni afhent 14. október í San Fransisco. Þar mun Lucien Le Moine vera fremstur í fylkingu 100 framleiðenda sem tímaritið hefur valið þá bestu þetta árið.
Bestur af þeim bestu.
Nýr sending af Lucien Le Moine vínum kemur um svipað leyti til Íslands ásamt öðrum vínum frá Búrgúndarhéraði.
Fyrir 10 árum síðan gaf Búrgúndar-sérfræðingurinn Clive Coates út lista af framleiðendum sem hann taldi þá bestu í Búrgúnd. Af urmul framleiðenda voru aðeins fimm á listanum. Nú eru þeir orðnir 17.
Þökk sé framförum í víngerð í héraðinu undanfarin ár að vínin eru almennt orðin betri, segir Clive. Honum finnst menn sýna náttúrunni meiri virðingu (margir á svæðinu eru lífrænir eða bíódínamískir) fyrir utan að vanda sig betur og skilar það sér í hreinni og beinni umbreytingu frá vínvið í flösku.
Okkar maður Jean Grivot er einn af nýju súperstjörnunum í Búrgúnd að mati Clive Coates eða eins og Clive segir: “Etienne Grivot is one of my favourite winemakers in Burgundy, and one of the most thoughtful. [...] [T]he star of the cave is the Richebourg, a wine of remarkable beauty, intensity, and ravishing fruit. There is nothing obvious or clumsy here, just sheer breed.”
Eins og sjá má á myndinni þá elskar Grivot berin sín.
Fyrir utan Grivot eru hinir 16 (fyrstu fimm eru þeir upprunalegu): Comtes Lafon, Leroy, Romanée-Conti, Armand Rousseau, De Vogüé, Denis Bachelet, Sylvain Cathiard, Anne Gros, Michel Gros, Bonneau du Martray, Michel Lafarge, D’Auvenay, Guy Roulot, Louis Carillon, Leflaive og Ramonet.
Nánari upplýsingar um þessa framleiðendur og aðra er að finna í bók Clive Coates, The Wines of Burgundy, sem er nýkomin út.
Gioachino Rossini hætti að semja óperur á miðjum aldri. Það gaf honum nægan tíma til að sinni hinni ástríðunni sinni sem var matur. Frægar veislur fóru fram í húsakynnum hans í París og voru þar m.a. bornir fram turnbautar sem Rossini bjó til. Turnbautarnir eru frönsk uppskrift frekar en nokkurn tímann ítölsk.
Við gætum líka kallað þetta gourmet hamborgara.
Ég hef aldrei eldað þessa uppskrift. Hún er ekki flókin svo sem en Rossini ræðst ekki á garðinn þar sem hann er lægstur hvað hráefnið varðar því í uppskriftina notaði hann bæði fois gras og trufflusveppi. Það má reyndar finna fois gras á Íslandi og skipta út trufflunum fyrir góða villisveppi (og ef til vill smávegis af truffluolíu).
Þrír staðir á netinu hafa þessi uppskrift, með smávægilegum breytingum sín á milli. Þessi uppskrift á Foodnetwork kemur frá Emile Lagasse. Hún er fyrir 6 manns en í hana fara lifandi ósköp af fois gras, trufflum og madeira víni, ekki fyrir viðkvæma sem sagt. Uppskriftin á UKTV-Food er fyrir tvo og skiptir út trufflum og madeira fyrir sveppi og rauðvín. Útgáfan á FrenchFoodFreaks gefur hins vegar kost á annað hvort trufflum eða öðrum sveppum en gengur lengra í víninu og vill ekki bara madeira heldur líka portvín og brandý. Sú síðasta er fyrir fjóra og gerir ráð fyrir að skammturinn fyrir hvern og einn innihaldi m.a. 200g kjöt fyrir utan 80g af fois gras, brauð og sveppi.
Það er því best að vera svangur þegar maður ræðst í Rossini turnbautana.
Ég myndi drekka með þessu Chateau de Flaugergues. Það er nægilega kröftugt fyrir bragðmikinn matinn og hefur snerpu til að taka á allri fitunni.
Það virðist undarlegt að á meðan sífellt fleiri rannsóknir benda til góðra áhrifa léttvínsneyslu í hófi, bæði á sál og líkama, þá eru viðurlög gegn vínneyslu víða að herðast.
Frakkar af öllum þjóðum ákváðu ekki fyrir löngu að banna áfengisauglýsingar í sjónvarpi. Þegar bannið var lagt fram lögðust franskir víngerðarmenn ekki nægilega vel gegn því þar sem að þeir töldu sig of litla yfir höfuð til að stunda slíka auglýsingamennsku og að bannið myndi hins vegar gera erlendum risakeppinautum þeirra erfiðara fyrir að herja á þeirra heimamarkað með auglýsingarherferðum í sjónvarpi. M.ö.o. þeir töldu sig vera að vernda sinn hag.
Áfengisauglýsingar í dagblöðum og tímaritum eru hins vegar leyfðar svo framarlega sem þeim fylgi texti um skaðsemi áfengis.
Nú renna hins vegar á þá tvær grímur í kjölfar dómsúrskurðar þar sem ANPAA (Franska áfengis- og vímuefnaforvarna-ráðið) hefur sigrað í máli sem það höfðaði á hendur dagblaðsins Le Parisien þar sem fjallað var um kampavín í blaðinu og birtur listi í því sambandi yfir ákveðin vín, verð og hvar þau væru fáanleg. Le Parisien var sektað um 5.000 Evrur.
Dómurinn mun hugsanlega hafa fordæmisgildi þannig að allar víntengdar skriftir í frönskum dagblöðum þurfa að hafa viðvörunartexta um skaðsemi áfengis.
Þverstæðurnar birtast svo best í því að frönsk yfirvöld eru á einn veginn að hamla útbreiðslu franskrar vínframleiðslu í sínu landi í gegnum ANPAA en breiða hana út til annarra landa í gegnum hin ýmsu samtök sem vinna að markaðssetningu franskar vínmenningar.
Denis Saverot, ritstjóri franska víntímaritsins La Revue du Vin de France, skrifar í nýjasta Decanter að þarna sé vegið að franskri vínmeningu og snúið baki við yfir 1000 ára sögu. Hann bendir líka á áhugaverða staðreynd að á meðan neysla hins náttúrulega hamingjudrykks, léttvíns, í Frakklandi hefur hrunið eru Frakkar í dag orðnir að þeirri þjóð sem neytir mest af þunglyndislyfjum. Hann bendir líka á að í þeim tveimur héruðum Frakklands þar sem áfengisvandi er mestur, Pas de Calais og Bretagne, eigi sér stað engin vínrækt.
1.11.2007
Það var frídagur.
Öll franska þjóðin í fríi og þar af leiðandi ég líka.
Kærkomið tækifæri til þess að kanna betur þorp og vínekrur á rólegu tempói.
Það var því ekið af stað, suður af Beaune í þetta skiptið, þar sem hvert vínþorpið tók við af öðru með stuttu millibili við undirleik Mugison. Flottur diskur hjá kallinum sem afmeyjaði svolítið virðuleika þessara heimsþekktu vínþorpa.
Smeltu hér til að skoða gervihnattarmynd af þorpunum
Fyrsta þorpið var Pommard. Ég lét mér nægja að aka þar í gegn en stoppaði í því næsta og rölti um þröngar götur smábæjarins Volnay sem þekktur er fyrir sín fínlegu og kvenlegu rauðvín. Það var fallegt veður, logn, sól og ekkert of svalt. Kirkjuklukkur hljómuðu, kona gekk hjá með baguette og ég settist á bekk þar sem ég gat horft yfir sléttuna fyrir neðan bæinn. Skv. skilti sem stóð þar hjá yfir víngerðarmenn bæjarins viðast þeir flestir heita Rossignol (skoðaðu stækkaða mynd af þessu skilti í Volnay).
Ég beið eftir tækifæri til þess að segja “Góðan daginn herra Rossignol” við næsta mann sem ég myndi hitta en það var ekki nokkur hræða. Bærinn var að slappa af.
Eftir það renndi ég í gegnum Monthélie og þaðan til Meursault.
Þegar hér var komið við sögu var Mugison kominn í þungarokksgírinn og ég bað hann um taka sér pásu.
Ég lagði bílnum og gekk upp og niður þröngar götur Meursault þar til ég rataði á stíg sem leiddi mig út á vínekrurnar. Þar tók við meira labb, myndatökur, þukl á steinum og vínvið en ég lét vera að bragða á jarðveginum – læt nægja að smakka hann óbeint í gegnum vínið sem þaðan kemur.
Svangur ók ég af stað til þorpanna Puligny Montrachet og Chassagne Montrachet þar sem meiningin var að snæða á veitingastaðinum Le Chassagne. Glætan. Ekki séns að fá þar borð svo nú voru góð ráð dýr enda hafði ég ekki tekið eftir mörgum veitingastöðum á leið minni um þorpin. Ég ákvað því að aka ekki lengra heldur rölta aðeins um vínekrurnar í Montrachet þaðan sem dýrustu hvítvín í heimi koma frá og skella mér síðan aftur til Beaune og finna mér bita þar.
Í kringum hótelið í Beaune var ekki að finna sjoppu sem var opin til að selja mér svo mikið sem baguette og salami þannig að ég endaði sársvangur inni á hóteli og þáði það eina æta sem þau gátu boðið mér sem var kaldur bjór.Takk, hann var góður.
Það var því með mikilli tilhlökkun sem ég hélt á veitingastaðinn Le Gourmandin í miðbæ Beaune. Ég fór um leið og hann opnaði 19.00, fyrstur á staðinn. Svangari ferðalang höfðu þeir aldrei séð. Hér var ráðist í fjölbreyttan matseðil en sem fyrr lét ég vera að panta vín af stórglæsilegum vínseðli því það er takmarkað hvað einn maður getur drukkið. Ég tók mér því tvö glös af hvítu og tvö af rauðu af sæmilegu úrvali glasavína. Le Gourmandin valdi ég eftir meðmæli Lucien Le Moine sem á mörg vín á vínlistanum þar en fleiri höfðu mælt með honum og ég bætist hér með í þann hóp. Stemningin er svona “bistro” og andrúmsloftið þægilega afslappað eftir því, maturinn til fyrirmyndar og úrval vína í fyrirrúmi. Ég táraðist næstum við að sjá flösku af Luciano Sandrone í einni hillunni.
Daginn eftir skyldi haldið til Champagne.
31.10.2007
Reis upp á þriðja degi.
Morgunmatur.
Stephan Brocard kom að sækja mig kl. 10.00. Hann er af Brocard fjölskyldunni sem framleiðir vín í Chablis en hefur ákveðið að fara eigin leiðir og stofna negociant fyrirtæki í Búrgúnd. Engin 1er Cru eða Grand Cru ennþá en mjög góð vín af lægri stigum og nokkuð góð kaup. Stephan er ungur og metnaðarfullur og af vínunum sem við smökkuðum að dæma er hann greinilega hæfileikaríkur. Breytir engu þótt hann eigi ekki vínekrurnar sjálfur því það er sterk hefð fyrir því í Búrgúnd að kaupa þrúgur af bændum sem ræktaðar hafa verið eftir tilmælum þess er kaupir (svokallaður negociant business) og stígur Stephan sterkur inn í þessa hefð. Kannski með smá forskot enda með reynslu úr fjölskyldufyrirtækinu. Enduðum á nýjum fúsjón/vínbar í Beaune og Stephan fræddi mig betur um stefnu sína í víngerð sem er mjög í takt við aðra metnaðarfulla framleiðendur sem ég hitti í þessari ferð.
Gott mál.
Síðla dags mælti ég mér mót við sjálfan Mounir, eiganda Lucien Le Moine. Víngerð hans er óvenjuleg. Hann er ekki staðsettur í einhverju þorpanna eins og flestir framleiðendur heldur í miðri Beaune. Lucien Le Moine er negociant fyrirtæki eins og fyrirtæki Brocards. Mounir kaupir tunnurnar fullar af víni af völdum framleiðendum en elur þær síðan sjálfur og setur á flöskur. Magnið er lítið, ein tunna eða tvær af hverri sort og er það í raun smæðin sem hefur gert Mounir kleyft að kaupa yfir höfuð vín af helstu vínekrum svæðisins – og það eingöngu 1er og Grand Cru.
Takk fyrir.
Í einni tunnu eru um 300 vínflöskur sem er ekki mikið fyrir eina tegund af víni. Og Mounir gerir 52 tegundir héðan og þaðan af Cote d’Or svæðinu, allar í svona litlum magni fyrir utan Bourgogne rautt og Bourgogne hvítt sem hann framleiðir aðeins meira af en þau tvö vín eru mun betri en óbreytt “bourgogne” eru almennt því megnið sem fer í þessi vín er raun village og 1er cru.
Þá hófst hin ógleymanlega vínsmökkun.
Mounir leiddi mig í gegnum hverja tunnuna af fætur annarri, allt frá Chassagne Montrachet Les Grandes Ruchottes til Corton Charlemange og frá Pommard Les Grands Epenots til Richebourg. Allt saman 2006 árgangur. Tók ekki nema um hálftíma að snarast í gegnum 20 vín með tilheyrandi, lifandi lýsingum Mounirs sem voru ýmist “dýrslegt”, “kvenlegt” og allt þar á milli og tilheyrandi misgáfulegum kommentum og hummi frá bloggaraanum sem aldrei hefur fengið eins ítarlega og skemmtilega yfirferð á eins mörgum, góðum vínum – fyrr eða síðar.
Og hananú.
Það sem gerði þessa vínsmökkun enn áhugaverðari er að ég vissi ekki hvar ég hafði vínin frá Lucien Le Moine fullkomnlega þótt tilfinning og fyrri smakkanir lofuðu góðu. Hann hefur verið að fá frábæra dóma í pressunni, ekki síst þeirri bandarísku en líka þeirri bresku þótt einn krítíker hafði lýst frati á hann og það enginn annar en Búrgúndarsérfræðingurinn Clive Coates (sem, merkilegt nokk, lýsir tvo aðra framleiðendur - Grivot og Moreau – sem við flytjum líka inn, sem tvo af 10 bestu í héraðinu). Clive hefr örugglega ekki kíkt á nýjstu árganga Lucien le Moine. Hér eru engir eikaðir kraftaboltar á ferðinni eða nútímaleg tískuvín heldur einstaklega fáguð og týpísk vín eins og þau sem bloggarinn sækist eftir frá hinu eina og sanna Búrgúndarhéraði. Mounir lýsti sjálfur yfir ánægju með 2006 árganginn því hann er aðgengilegur ungur en er jafnframt til geymslu sem að hans mati eru fýsilegri árgangar heldur en þeir sem vilja láta bíða, og bíða eftir sér.
Mounir á skemmtilegan feril að baki. Starfaði hjá munkum í Beaune við vínrækt áður en hann stofnaði fyrirtækið og notfærði sér síðan þau góðu sambönd til þess að vingast við og kaupa vín, til eigin framleiðslu, af framleiðendum í héraðinu. Hann aðhyllist náttúrulega víngerð, þyngdarlögmálsvíngerð, í raun gerir vínin eins og þau voru gerð fyrir 50 árum. Hann vill enga öfga á neinu sviði, uppskeran er t.d. ekki öfga-lág heldur í kringum 40hl per hektara. Eikartunnur eru sérsmíðaðar og framleiddar í eikarlundi sem hann á sjálfur.
Kvöldmatur.
Ég var svo upprifinn af þessari reynslu hjá Lucien Le Moine að ég ákvað að hálda áfram á sömu braut á einhverju af betri veitingahúsum Beaune og fyrir valinu varð Bernard-Loiseau sem er nýr staður í eigu samnefnds Michelin staðar (3 stjörnur) ekki langt frá borginni. Svona hálfgert Michelin útíbú og nokkuð ódýrara en frumgerðin. Það sem er merkilegt við þennað stað er að allur vínlistinn er til í glasi, nánar tiltekið er búið að setja allar tegundir af vínlistanum í Enomatic vélar sem spýta svo út úr sér tilheyrandi skammti eða hálfskammti. Og þetta voru bara ansi hreint góð vín. Þarna sá bloggarinn sér leik á borði og pantaði Vosne-Romanée 1er Cru 2004 frá Romanée Conti en svo dýrt glas hafði hann aldrei verslað áður – 45 evrur fyrir glasið – aðallega til að geta sagst hafað drukkið Romanee Conte, og jú – vínið var ansi hreint gott. Frekar aumt samt að sötra drykkinn úr of litlu glasi (það er bara ein stærð af glösum á staðnum). Maturinn var til mikilliar fyrirmyndar á þessum stað en bloggarinn fékk samt næstum hjartaáfall af risastórum skammti af fois gras og svo sterkum ostum að á tímabili vissi hann ekki hver hann var eða hvað hann hét. Tomatsúpan í forrétt var ljómandi og dúfan var virkilega góð. Í lokin eitt stk. risavaxið soufflé og bloggarinn rúllaði saddur heim á hótel.
Fabien Moreau hefur verið valinn Bjartasta vonin í Búrgúnd af víntímaritinu Bourgogne Aujourd’Hui.
Fabien er sonur Christian Moreau og reka þeir feðgar víngerðina Domaine Christian Moreau í Chablis.
Hér má skoða forsíðu blaðsins og lesa greinina
Ég er slappur í frönsku en Ritstjórinn gaf mér úrdrátt (í stuttu máli): “Þeir segja að hann sé alveg með þetta”.
30.10.2007
Vaknað snemma til að hitta Moreau feðga kl. 8.00 því þeir áttu báðir erindi annars staðar þennan sama morgun. Sem reyndar hentaði mér vel því ég átti langa keyrslu fyrir höndum.
En fyrst… morgunmatur.
Morgunmatur á svona ferðalögum er kapítuli út af fyrir sig. Þótt bloggarinn gefi sér sjaldnast tíma fyrir svoleiðis lúxus hér heima þá er góður rólegheitamorgunmatur nauðsynlegur í byrjun góðs dags á flakkinu. Það þarf ekki að vera flókið en baguette, croissant, sultur, smjör, hunang, kaffi og safi eða vatn eru vanalega á matseðlinum (bloggarinn lætur kjöt, egg, grauta og slíkt yfirleitt eiga sig). Og aðeins meira kaffi.
Morgunmaturinn á Hostellerie des Clos þennan morgun samanstóð einmitt af þessum elementum en þau voru bara SVO góð. Allt saman einfalt en það var heimalögunin sem gerði hann svo ómótstæðilega góðan. Enda kannski ekki við öðru að búast þar sem er Michelin stjörnu veitingastaður. Sultur og hunang af bestu sort, greip- og appelsínusafarnir nýkreistir og svo framvegis. Bloggarinn var næstum búinn að framlengja dvöl sína á hótelinu bara til þess að geta borðað þar meiri morgunmat.
En þá var rúllað út á götu og inn í bíl og ekið stað til Domaine Christian Moreau við Framleiðendagötuna í Chablis sem vísar manni út úr bænum, beint inn í Grand Cru vínekrurnar sem gnæfa í breiðri hlíð yfir bænum. Þar tóku á móti mér Moreau-feðgarnir, Christian og Fabien, og kom það í hlut þess síðarnefnda að sýna mér víngerðina og fara yfir framleiðsluferlið enda stýrir hann því dag en ekki faðir hans.
Í Chablis eru eikartunnur rökræddar. Þ.e.a..s hvort nota eigi þær yfir höfuð við gerð Chablis hvítvínanna og þá hversu mikið. Fabien fer hinn gullna meðalveg, notað eikartunnur að hluta en setur meirihluta vínsins í tanka. Áhugavert þótti mér þegar hann lýsti eikartunnunum sínum (þeir kaupa 10 nýjar á ári fyrir um 500E stykkið) eftir að ég hafði spurt hvers vegna eikin væri lítið áberandi í vínunum. Hann sagði að þér létu rista eikartunnurnar lengi en á vægum hita sem gæfi þeim þessar eftirsóknarverðu niðurstöður. Við viljum nefnilega ekki “eikuð” Chablis vín, það er nóg af þeim annars staðar.
Eftir að hafa kvatt feðgana rölti ég um Grand Cru vínekrurnar, tók myndir og spókaði mig um í haustblíðunni. Fátt getur gefið manni betri tilfinningu fyrir svæði og víni þess eins og að standa í miðjum vínekrum og horfa yfir bæinn. Nema þá kannski að hafa glass í annarri hönd og flösku í hinni, en það var óviðeigandi á þessari stundu.
Brunað til Beaune.
Hótelið í Beaune var bókað með aðgengi í huga, þ.e.a.s. að hægt væri að leggja bílnum án þess að stofna mannslífum í hættu og þar á meðal mínu eigin en samt þannig að hægt væri að labba í miðbæinn. Hótelið sem uppfyllti þessi skilyrði og á fínu verði var Hotel Grillon í um 1km göngufjarlægð frá miðbæ Beaune, þungamiðju helsta vínræktarsvæðis Búrgúndar, Cote d’Or. Prýðilegt fjölskylduhótel. 
Næsta vínfund átti ég við Étienne Grivot, eiganda og víngerðarmann Domaine Jean Grivot. Vínframleiðandi sá á það sameiginlegt með Domaine Christian Moreau að vera á lista Búrgúndarsérfræðingsins Clive Coates yfir 10 bestu vínframleiðendur héraðsins. Domaine Jean Grivot er í bænum Vosne-Romanée sem er í svona 20 mínútna keyrslu norður af Beaune, í áttina til og aðeins spölkorn frá sinnepsborginni Dijon.
Ég var á undan áætlun og naut þess að rölta um Vosne-Romanée þorpið og ekki síst vínekrurnar. Domaine Jean Grivot fann ég síðan fljótlega á einni af aðalgötum gamla þorpsins, við rætur vínekranna, með tvo þekkta vínframleiðendur sér við hlið, Anne Gros og Henri Jayer. Hér búa stórlaxarnir, m.a. Leroy og Romanée Conte.
Þegar ég mætti var einu smakkinu að ljúka. Þessi tími í Búrgúnd er tími heimsókn
anna þar sem vínkaupmenn og blaðamenn koma til að smakka, m.a. höfðu Clive Coates og Allan Meadows stoppað við nýlega. Síðan fékk ég rúnt með hinum viðkunnalega Étienne um kjallarann. Étienne gaf mér að smakka 6 rauðvín af 2006 árgangi úr tunnu og 6 rauðvín af 2005 úr flösku, allt frá Nuits-St-Georges til hins magnaða Richebourg. Hann var sammála þeim almenna rómi að 2005 væri framúrskarandi ár og betra en 2006. 2006 fannst mér hins vegar gefa 2005 vínunum lítið eftir, sérstaklega Richebourg 2006. Sterkan hússtíl má finna í öllum vínunum frá Grivot, fallegur litur mikil jörð koma upp í hugann. 
Áður en ég kvaddi svo hjónin Etienne og Marielle og þakkaði fyrir heimsóknina og fallega bók sem þau gáfu mér, ræddum við um að auka skammtinn fyrir Vín og mat þegar 2006 árgangurinn verður settur á markað. Við fáum nefnilega bara tvo kassa af 2005, takk fyrir.
Brunað til Beaune II.
Þá var ekið niður á hótel og rölt á vínbarinn Bistrot Bourguignon. Mér var bent á hann til að smakka góð vín en svo reyndist úrvalið í glasi ekki svo gott og glösin tíkaleg þótt vínlistinn í heild sinni hafi verið flottur. Ég sé mig þó ekki spandera í dýrt vín á stað sem þessum, frekar panta ég bjór. Ég smakkaði þó eitt glas af hvítu og eitt af rauðu með og var hvítvínið ágætt en rauðvínið slappt. Matur sæmilegur. Ég velti því samt fyrir mér af hverju það séu ekki fleiri vínbarir í svona mekka vínsins sem Beaune er, þar sem hægt er að panta toppvín í glasi í notalegu umhverfi. Það verður þó að segjast að þótt bloggarinn sé ágætur skal ég glaður endurmeta kosti Bistrot Bourguignon í góðum félagsskap.
Smelltu hér til að skoða myndir úr Frakklandsferðinni á flickr
29.10.2007
Aldís fékk flensu og fluginu seinkaði um 6 tíma þar til Bryndís kom og bjargaði málunum og skilaði okkur á París Charles de Gaulle 18.00. Þá var náð í Hertz bílinn og skundað út í myrkrið og rigninguna. Of seinn, lélegt skyggni og hraðbrautarflækja Parísar ekki til að einfalda málin. Þá var bara að draga djúpt andann og treysta á örlögin.
Allt er gott sem endar vel.
Christian Moreau beið eftir mér á hótelinu í Chablis. Við ætluðum fyrst að hittast 17.00, svo 20.00 og síðan hringdi ég klökkur til að gera honum grein fyrir því að ég næði aldrei fyrr en 21.30. Við ætluðum nefnilega að borða saman – skilurðu? Hann reyndist hins vegar hinn rólegasti. Ég henti töskum upp á herbergi og kastaðist aftur niður í lobbí á mettíma en svo heppilega vildi til að veitingastaður kvöldsins var einmitt á hótelinu. Hótel Hostellierie des Clos er dæmigert sveitahótel og kostar ekki mikið en fyrirtak, það litla sem ég sá af því, og Michelin veitingastaðurinn var mjög notalegur, óþvingaður en elegant.
Christian er hress karl, kominn langleiðina að sjötugu myndi ég giska, og talar góða ensku. Hann sagði mér frá sögu fyrirtækisins, hvernig fjölskylda hans væri aftur búin að ná stjórn á vínekrum sínum eftir að hafa leigt þær stóru fyrirtæki (sem kallaðist einfaldlega Moreau en tilheyrði utanaðkomandi risafyrirtæki) og hefði síðan 2002 framleitt vín undir eigin merki, Domaine Christian Moreau Pere et Fils. Faðir og sonur (sjá mynd).
Við supum á Chablis vínum hans, spjölluðum og snörluðum okkar á dásamlegum mat — hiklaust þeim besta sem ég fékk í þessari ferð, m.a. fois gras, humar og ekki síðri ferskum hörpuskelfiski (hrár sýndist mér) með nýtíndum Búrgúndar-trufflum. Trufflað!
Christian gerði mér grein fyrir því að nú væru vín hans seld til um 30 landa (fyrirtækið flytur nánast 100% framleiðslunnar út fyrir Frakkland sem er sjaldgæft) og hefði Ísland verið númer 28 í röðinni, og að nú væri bókinni lokað þar sem ekki væri til meira vín fyrir fleiri. Aumingja Eistar.
En við rétt sluppum — guði sé lof.
Jæja, þá var kúrt sig og dreymt um vínlendur morgundagsins.
Smelltu til að skoða allar myndirnar úr ferðinni á flickr.com
Við fengum skammt af Lucien Le Moine í vor. Það var 2004 árgangur og eigum við svolítið eftir.
2005 árgangurinn kemur eftir svona mánuð og er hann skorinn við nögl enda eftirspurnin eftir þeim árgangi svo langt umfram framboð að ég tel okkur heppin að fá eitthvað yfir höfuð.
Nú eru 4 vikur þar til ég hitti Mounir, eiganda Lucien Le Moine, á heimili hans í Búrgúnd og ætli ég freist þess ekki í síðasta sinn að fá meira af 2005 vínum. Er samt ekki vongóður en þó vonbetri um að auka eitthvað við skammtinn þegar 2006 kemur á markaðinn.
Lucien Le Moine vínin eru að gera það svo gott hjá gagnrýnendum að það hálfa væri nóg. Í júní fengu t.d. 2005 rauðvínin stórkostlega útkomu hjá Robert Parker útgáfunni (skoðaðu dómana) og 2005 hvítvínin fengu mjög góða dóma hjá Burghound í sumar (skoðaðu dómana) og 2005 rauðvínin líka (skoðaðu dómana).
Einkunnir Stephan Tanzers um 2006 árganginn af hvítvínum Lucien Le Moine eru ekki síðri og bíð ég því líka spenntur eftir að fá 2006 skammtinn (haust 2008), ekkert síður en 2005 skammtinn góða sem senn leggur af stað frá Búrgúnd.
Svalt loft. Rigning, sól, regnbogar. Gustur. Fullur strætó, fullar bókabúðir. Eftirvænting.
Það er komið haust.
Eins og víða fylgja árstíðaskiptinum breytingar hér hjá Víni og mat. Fyrir rúmi ári síðan fluttum við inn helling af vínum frá Languedoc héraði S-Frakklands og er það í fyrsta sinn sem við lögðum til atlögu við aðeins eitt hérað af svo miklum krafti. Þetta var tilraun m.a. til að sjá hver þessara vína myndu plumma sig í Vínbúðunum og hver ekki og nota þannig markaðinn til að ákveða hvaða framleiðendum við myndum sinna áfram og hverfjir myndu taka pokann sinn. Ég las mér til, fór til S-Frakklands og sigtaði út framleiðendur, allir í fremsta flokki síns svæðis innan Languedoc héraðsins.
Nú er reynsluárið í Vínbúðunum liðið og niðurstaðan liggur fyrir. Margir hafa verið mjög ánægðir með þessa miklu flóru vína frá Languedoc héraðinu enda einstaklega karaktermkil og fjörleg vín. Við höfum selt um 2.500 flöskur frá héraðinu á rúmu ári. Það er all gott held ég en þar sem salan dreifist á svo margar tegundir þá þýðir það að engin þeirra nær að halda velli í Vínbúðunum og hér með fást þær ekki lengur þar. Næstu misserin kembi ég kollinn hvern þessari framleiðanda ég haldi í því ekki er unnt að hafa svo marga af sama svæði og var það kannski aldrei meiningin að það yrði gert til lengri tíma.
Góðu fréttirnar eru þær að restina seljum við með góðum afslætti á útsölunni sem hefst bráðlega. En það er slatti eftir þannig að vonandi fáum við góð viðbrögð við útsölunni. 700 flöskur af Languedoc vínum verða í boði á útsölunni og eitthvað af öðrum vínum sem eru að hætta í Vínbúðunum.
Það er ein undantekning. Af þeim 12 vínum frá Languedoc sem byrjuðu fyrir ári síðan er eitt sem stendur eftir sem seldist lang mest. Chateau de Flaugergues hefur selst í um 1.000 flöskum af þessum 2.500 og stendur því óhaggað í hillum vínbúðanna og gerir svo vonandi um ókomna tíð. Ég vænti þess líka að þar sem það verður eitt eftir þá beinist áhuga fólks á héraðinu af enn meiri krafti að því víni. Vonandi kemst það í kjarna Vínbúðanna.
Búrgúnd.
Við höfum undanfarið verið að horfa norðar á Frakklandi, til Búrgundarhéraðs. Í sumar komu þaðan tveir glæsilegir framleiðendur, Lucien Le Moine og Domaine Jean Grivot, og innan tíðar bætist Chablis framleiðandi í hópinn. Meira er í vinnslu. Þetta ferli vinn ég allt öðruvísi heldur en Languedoc pakkann enda vín í allt öðrum verðflokki og af einu þekktasta vínsvæði veraldar – og eftirsóttasta því það er hægara sagt en gert að snapa upp flöskur í þeirri miklu eftirspurn sem ríkir eftir vínum héraðsins. Þessi vín verða líka að nokkru leyti ekki í hillum Vínbúðanna heldur auglýst eingöngu á póstlistanum því magnið af hverri sort er svo lítið. Við stefnum þó að því að finna líka vín á góðu verði frá héraðinu en í raun má segja að allt undir 2.000 kr. u.þ.b. sé tiltölulega “ódýrt” frá Búrgúnd ef gæðin eru í lagi að sjálfsögðu.
Í október fer ég til Búrgundar og skoða málin frekar, hitti framleiðendur og smakka vín.
Lengra fram í tímann.
Plön fyrir árið 2008 eru komin af stað og stefnir í að tveir af mestu “cult” framleiðendum sinna landa, Ítalíu og Bandaríkjanna, fljóti hingað á strendur. Það verður tilkynnt nánar síðar. Þar verða engin fínleg og rígmontin Búrgúndarvín á ferðinni heldur stór og mikil kraftavín, ef svo mætti að orða komast.
Þá er í farveginum að flytja inn framleiðanda frá Bordeaux sem framleiðir kostakaup að mínu mati og gæti það verið væntanlegt í Vínbúðirnar 1. desember á þessu ári ef allt gengur eftir.
Það þurfa aðeins að seljast nokkrir tugir flaska í Vínbúðunum af rauðvíninu Chateau de Flaugergues frá S-Frakklandi til þess að það komist í kjarna Vínbúðanna.
Ef það nær þeim áfanga er vera þessa í Vínbúðunum a.m.k. ár héðan í frá tryggð auk þess sem vínið fær dreyfingu í fleiri Vínbúðir.
Við getum það með þinni hjálp.
Ég get ekki drukkið svona mikið óstuddur.
Það væri gaman ef þeir sem hafa unað þessu víni fram að þessu og þeir sem vilja prófa eitt af skemmtilegri vínum sem hafa rekið hingað frá ströndum S-Frakklands hjálpi því að ná áfanganum góða með því að skunda í Vínbúðina í Kringlunni eða Heiðrúnu og kaupa flösku(r).
Chateau de Flaugergues [sjató dö flausjarg] kostar 1.750 kr.
Takk fyrir hjálpina.
Tvær bandarískar bíómyndir eru í bígerð þar sem byggt er á sama efni, nefnilega Paríssmökkuninni 1976 þar sem vín frá Kalíforníu höfðu betur í blindsmakki gegn vínum frá Frakklandi (lestu þetta blogg þar sem ég fjalla um endurtekningu smökkunarinnar 2006).
Þetta kemur fram á vef Dr. Vino
Önnur, The Judgment of Paris, er svokölluð “official” útgáfa í samræmi við óskir breska smakkarans Steven Spurrier sem tók þátt í 1976 atburðinum. Þar hafa verið nefndir ekki síðri leikarar en Hugh Grant eða Jude Law í hlutverk Spurriers.
Hin er sett þessari til höfuðs (eða öfugt) og heitir Bottle Shock. Þar mun hinn stórgóði Alan Rickman fara með hlutverk Spurriers.
Það verður fróðlegt að sjá hvernig þessar myndir ætla að ná dramatískri spennu út úr vínsmakki en samkvæmt San Francisco Chronicle er að finna m.a. þessa mögnuðu setningu í handriti síðari myndarinnar:
“I’d leave my wife in the gutter for another taste of that voluptuous noble fluid with subtle hints of magnificent licorice and cooked ripe black currant.”
Þarna er alvörukrítík á ferðinni, ekkert létt hjal.
Þá er maður búinn að bæta þeim félögum Domaine Jean Grivot og Lucien Le Moine á vefsíðuna.
Ég setti bara inn þau vín sem flutt voru í einhverju magni – þ.e.a.s. fleiri en 12 flöskum! – og lét vera öll hin því ég bara hreinlega nennti ekki að setja inn vín á vefsíðuna sem voru flutt inn í þremur, 6 eða 12 flöskum og jafnvel lítið eða ekkert til af þeim ennþá.
Hef líka fitnað um 5 kíló og öll vinna orðin erfiðari en áður.
Þá er bara að hringja eða senda tölvupóst á vinogmatur@vinogmatur.is og spyrja manninn um stöðu framboðs.
Loksins!
Loksins, loksins, loksins.
Nú er sendingin góða frá Búrgúnd komin til landsins. Í gær. Lucien Le Moine og Domaine Jean Grivot.
Hún kom með hitastýrðum flutningum við 15°C til að öfgahitastig á flutningsleiðinni myndu ekki skaða þessar viðkvæmu sálir.
Ég gekk samt úr skugga um að allt væri í lagi með því að opna nokkra kassa og þukla á fáeinum glerjum.
En til að vera alveg viss þá opnaði ég eina og þar sem að hún var nú opin ákvað ég bara að drekka hana í kvöld með tengdamömmu sem mætti í grillaðan kjúlla og bakaðar kartöflur. Salat úr garðinum.
Það var Bourgogne 2004 frá Lucien Le Moine sem er inngangsrauðvínið í hans seríu. Ég var svo afskaplega sæll með þetta vín og lofar það góðu með framhaldið. Það hefur ferskan og mjög svo heillandi ilm með tónum af berjum, rauðu greipi, jörð, mosa og pínulítilli eik, sýran nokkur og smávegis biturleiki (minnti mig aðeins á Barbera þrúguna frá Ítalíu hvað þetta varðar) sem gerir það að betra matarvíni.
Búrgúndarvínin frá þessum tveimur framleiðendum munu ekki fást í Vínbúðunum heldur einungis með sérpöntun og ganga þeir fyrir sem eru á póstlista Víns og matar. Stór hluti er þegar frátekinn.
Í viðtali hjá Berry Brothers vínbúðinni í London lýsir Jancis Robinson frati á Bordeaux sölukerfið.
Hún hefur líka ákveðnar efasemdir um 2006 árganginn og finnst hann fyrir það fyrsta allt of dýr og óskar þess að gráðugir umboðsmenn í Frakklandi sitji í súpinni.
Sölukerfið virkar þannir að umboðsmennirnir frönsku hafa einkumboð á vínunum og selja kaupréttinn meira en ári áður en vínið sjálft kemur á markaðinn — svokallað “en primeur” kerfi. Ef enginn kaupir þennan rétt þá sitja þeir uppi með lager þegar vínið kemur á markað og eru þá væntanlega knúnir til að lækka verðið.
Smelltu hér til að fara á bbr.com þar sem má hlaða niður viðtalinu.
Bordeaux Report er frábær síða fyrir þá sem vilja bera saman einkunnir helstu vína frá Bordeaux.
Henni er haldið úti af Gavin Quinney, eiganda Chateau Bauduc.
Gavin fjallar um sérhvert vín af 2006 árganginum, gefur því einkunn og birtir til samanburðar einkunnir frá Robert Parker og Jancis Robinson.
2006 Bordeaux árgangurinn er ekki kominn á markaðinn ennþá. Þessa dagana er hins vegar verið að bjóða hann til sölu en það tíðkast í Bordeaux að selja flest vínin um tæplega eitt ár fram í tímann.
Ég er á póstlistum þar sem ég fæ daglega tilboð til að kaupa fyrirfram vínin af 2006 árganginum. Ég kaupi jafnvel eitthvað ef mér býðst eitthvert toppvínanna á skynsömu verði. 2006 er amk. nokkuð ódýrari en 2005 sem var reyndar alveg út úr kortunum hvað verð varðar.
Við erum að fá fyrstu sendinguna okkar af vínum frá Búrgúnd.
Lestu þetta fréttabréf til að fá að vita meira.
Hér er vínlistinn (allt rauðvín nema annað sé tekið fram):
Lucien Le Moine
Saint Aubine En Remilly 1er CRU — 5.200 kr. [hvítvín]
Pernand Vergelesses Sous Fretille 1er CRU — 5.200 kr. [hvítvín]
Pommard “Rugiens” 1er CRU — 6.100 kr.
Pommard “Les Epenots” 1er CRU — 6.200 kr.
Nuits St. Georges “Les Vaucrains” 1er CRU — 6.200 kr.
Gevrey-Chambertin “Cazetiers” 1er CRU — 6.100 kr.
Chambolle-Musigny “Les Charmes” 1er CRU — 6.400 kr.
Chambolle-Musigny “Les Amoreuses” 1er CRU — 9.000 kr.
Corton “Bressandes” GRAND CRU — 6.900 kr.
Clos de Vougeot GRAND CRU — 10.500 kr.
Mazis Chambertin GRAND CRU — 10.800 kr.
Domain Jean Grivot
Vosne-Romanée “Les Bossières” — 4.800 kr.
Vosne-Romanée “Les Rouges” 1er CRU — 5.200 kr.
Nuits-Saint-Georges “Les Charmois” — 4.200 kr.
Nuits-Saint-Georges “Les Roncières” 1er CRU — 6.700
Clos de Vougeot GRAND CRU — 8.500 kr.
Sendur okkur tölvupóst á vinogmatur@internet.is til að láta taka frá
Pierre nokkur frá Bordeaux sendi mér tölvupóst í gær þar sem hann var svo vænn að bjóða mér nokkur fágæt Bordeaux vín sem Robert Parker hafði gefið á bilinu 97 til 100 stig.
Frábært. Takk fyrir það Pierre.
Dýrasta vínið í þessum föngulega hópi var Chateau Lafite Rothschild 2000. Það kostaði ekki nema 953 Evrur, flaskan.
Nei, þetta er ekki 7500ml flaska ef þú kynnir að vera að velta þessu fyrir þér heldur óbreytt 750ml.
Þá á eftir að leggja á hana 19% álagningu Vínbúðanna og 24.5% VSK. Eftir það myndi hún kosta um 130.000 kr. — fyrir utan álagninu Víns og matar. Í þessu sambandi verður að segjast að 450 kr. í áfengisgjald fyrir flöskuna er ekki neitt.
Jæja Pierre minn, viltu ekki bara fara að slá grasið eða eitthvað?
Nýlegt spjall