You are currently browsing the category archive for the 'ítalía' category.
Gestgjafinn hefur tekið til umfjöllunar nokkur af nýju vínunum okkar í síðustu tveimur tölublöðum og ekki annað að segja að útkoman sé góð.
Áströlsku stubbavínin The Stump Jump GSM og The Stump Jump Chardonnay fá bæði 4 glös og sömu sögu er að segja af Aglianico del Vulture frá Bisceglia. Hvítvínið Falanghina frá sama framleiðanda fær 3 1/2 glas.
Bestu dómana í þessum glaða hópi fær þó líklegast Vinho Verde Terra Antiga, 4 glös og nafnbótina “Bestu kaupin”.
Svona lítur þetta út:
“Vinho Verde Terra Antiga 2008 – 4 glös BESTU KAUPIN
Loksins, loksins fáum við til okkar á smakkborðið Vinho Verde og það líka almennilegt eintak. Vinho Verde er merkilegt fyrirbæri sem væri hægt að gera góða grein um en í stuttu máli þá er þetta vín sem kemur frá norvesturhluta Portúgals og eru hvítvínin gerð úr þrúgunni albarino, eða alvarinho eins og hún kallast á portúgölsku. Vínið er brakandi ferskt og eru svo mikið sumar í því að liggur við að sólin fari að skína þegar maður opnar flöskuna. Ilmurinn er opinn og eins og áður sagði afar ferskur og er þar að finna græn epli peru, sítrus, vínber, greip og melónu. Einstaklega aðlaðandi ilmur svo ekki meira sé sagt. Í munni er það léttfreyðandi og ofboðslega ferskt. Létt fylling og sömu þættir og í nefi, jafnvægi er gott þó svo að ferskleikinn sé allsráðandi og einfaldleikinn er í fyrirrúmi. Drekkið með sjávarréttasalati eða með íslenskum kræklingi.
Verð: 1.789 kr.
Okkar álit: Brakandi ferskt, einfalt og algjör gullmoli. Synd að sumarið sé að enda því hér er á ferðinni 100% sumarvín.
Loksins, loksins fáum við til okkar á smakkborðið Vinho Verde og það líka almennilegt eintak. Vinho Verde er merkilegt fyrirbæri sem væri hægt að gera góða grein um en í stuttu máli þá er þetta vín sem kemur frá norvesturhluta Portúgals og eru hvítvínin gerð úr þrúgunni albarino, eða alvarinho eins og hún kallast á portúgölsku. Vínið er brakandi ferskt og eru svo mikið sumar í því að liggur við að sólin fari að skína þegar maður opnar flöskuna. Ilmurinn er opinn og eins og áður sagði afar ferskur og er þar að finna græn epli peru, sítrus, vínber, greip og melónu. Einstaklega aðlaðandi ilmur svo ekki meira sé sagt. Í munni er það léttfreyðandi og ofboðslega ferskt. Létt fylling og sömu þættir og í nefi, jafnvægi er gott þó svo að ferskleikinn sé allsráðandi og einfaldleikinn er í fyrirrúmi. Drekkið með sjávarréttasalati eða með íslenskum kræklingi.
Verð: 1.789 kr.
Okkar álit: Brakandi ferskt, einfalt og algjör gullmoli. Synd að sumarið sé að enda því hér er á ferðinni 100% sumarvín.
D’Arenberg Stump Jump Chardonay 2008 – 4 glös
Vínin frá d’Arenberg hafa alltaf vakið hrifningu hjá okkur sökum góðra vína og frumlegheita í víngerð og hugunarhætti og er þetta vín engin undantekning þar. Það ber nafnið á gamalli uppfinningu sem var notuð til að ryðja landið í kringum McLaren-dalinn og gat vélin “stokkið” yfir trjástubbana á eucalyptus-trjánum sem krökkt var af á svæðinu. Vínið er létteikað og með því er átt við að um fjórðungur af safanum er geymdur í notuðum eikartunnum í einhvern tíma. Opinn, óvenju ferskur og nett-ristaður ilmur af vanillu og kryddi en eftir stutta öndun ryðst suðrænn og ljúffengur ávöxtur fram og tekur völdin. Í munni er það skemmtilega frísklegt, miðað við Chardonnay frá Nýja heiminum, með þéttan ávöxt og góða fyllingu. Jafnvægið er til fyrirmyndar og endingin sömuleiðis. Pottþétt í alla staði enda frábær framleiðandi á ferð. Drekkið með grilluðum fiski ásamt blaðlauks- og sítrónurjómasósu.
Verð: 2.120 kr.
Okkar álit: Hér blandast saman örlæti ástralskra vína við fágun Chardonnay og er útkoman stórskemmtilegt vín, laust við dæmigerðar ástralskar ýkjur.
Bisceglia Falanghina 2008 - 3 1/2 glas
Hér er á ferðinni enn ein ítalska þrúgan sem fáir, ef einhverjir, hafa heyrt um – falanghina. Það er kannski ekki furða að hún sé lítið þekkt hér á landi þar sem hana er aðallega að finna á vínekrum Suður-Ítalíu og hafa vínumboðin ekki verið að sækja vín þangað í miklum mæli. En það virðist vera að breytast. Vínið er opið og tekur þétt ávaxtaveisla á móti manni í fyrstu með melónu, ferskju, apríkósu, banana og mangó. Unaðslegur kokteill og hægt er að staldra lengi við með nefið í glasinu. Í munni er vínið milt og ferskt með góða fyllingu og með allt annan karakter en í nefi. Ávpxturinn er miklu minni og er ákveðinn biturleiki sem fylgir víninu alla leið. Krefst matar og þá helst grillaðs fiskspjóts.
Verð: 2.120 kr.
Okkar álit: Ljúft í nefi og athyglisvert í munni. Afar vel gert en með klofinn “persónuleika” og er vínið sér á báti.
Bisceglia Aglianico del Vulture 2006 – 4 glös
Aglianico er lítt þekkt þrúga hérlendis og er svo víðar. Þessi þrúga hefur það sem þarf til að framleiða gæðavín og koma bestu dæmin frá ekrum sem liggja í kringum fjallið Vulture, þ.e.a.s. DOC Aglianico del Vulture. Vínið er pínu feimið í byrjun en mildur piparilmur er það fyrsta sem tekur á móti manni. Fljótlega koma blómlegir tónar í ljós ásamt mildum ávexti. Við þyrlun sprettur upp margslunginn blómailmur og ávöxturinn fer að njóta sín betur með kirsuber í aðalhlutverki. Skemmtilega öðruvísi ilmur. Vínið er ávataríkt í munni með kryddaða áferð, fínleg tannín og góðan ferskleika. Pipar, kirsuber, blóm, kryddjurtir og eiginlega allt sem var að finna í nefi. Flott fylling. Langt eftirbragð sem hangir á þessum milda og kryddaða karakter. Matarvín sem væri skemmtilegt með réttum í anda osso bucco.
Verð: 2.189 kr.
Okkar álit: Sérstaklega vandað vín sem dregur fram það besta hjá þrúgunni, margslungið og matarvænt.
d’Arenberg Stump Jump GSM 2007 – 4 glös
The Stump Jump GSM (Rhone-blandan) er okkur ekki ókunnugt og höfum við smakkað nokkra árganga í gegnum tíðina. Hér erum við með nýjan árgang og er blandan 50% grenache, 29% shiraz og 21% mourvedre og kemur ávöxturinn frá McLaren-dalnum í Suður-Ástralíu. Vínið er opið og gjafmilt með þéttan en ferskan ávöxt, blóm, eucalyptus og piparinn er á sínum stað en þó fínlegri en vill oft gerast í svipuðum vínum. Við öndum verður ávöxturinn þykkari og bakaðri. Einfaldur en aðlaðandi ilmur. Mild og ávaxtarík áferð með nægan ferskleika til að viðhalda jafnvægi. Flott fylling og virkilega djúsí ávöxtur í bland við blómlega tóna og nettan pipar sem heldur sig í bakgrunninum. Nokkuð langt eftirbragð sem hangir á ávextinum. Drekkið með léttri villibráð og þá helst fuglakjöti.
Verð: 2.189 kr.
Okkar álit: Skemmtilegt vín í alla staði. Vel gert með flotta byggingu og skemmtilegan karakter.”
Steingrímur Sigurgeirsson — blaðamaður, Harvard maður, stjórnamálaspekúlant, matgormur og vínkall með meiru, hefur opnað nýjan vef sem fjallar um vín og meðlæti.
Þetta er fagnaðarefni því fáir eru jafn vel að sér í þessum fræðum enda hefur Steingrímur drukkið, borðað og skrifað fyrir Morgunblaðið í 20 ár.
Nýja vefsíðan ber nafnið Vínótek og er jafnframt hægt að gerast vinur á facebook eða skrifast á póstlista til að fá nýjustu fréttir, uppskriftir og víndóma.
Vefsíðan var ekki búin að vera lengi í sambandi þegar einn af okkar dátum datt inn á radarinn, Lambrusco frá Lini.
Steingrímur gefur því 4 stjörnur af 5 og kallar það m.a. “allt að því unaðslegt”.
Lestu umfjöllun um Lambrusco frá Lini á Vínótekinu
Það verður spennandi að fylgjast með þessari nýju og skemmtilegu síðu í framtíðinni.
Vín frá tveimur nýjum framleiðendum eru nýkomin í Vínbúðirnar.
Fyrst ber að nefna Bisceglia sem hefur aðsetur í Basilicata-héraði á S-Ítalíu og gerir vín þaðan en einnig frá nágrannahéruðum. Þannig er Primitivo 2007 rauðvínið frá Puglia og Falanghina 2008 hvítvínið frá Campania á meðan rauðvínið Aglianico del Vulture 2006 kemur frá heimahögunum Basilicata.
Þessi vín eru tvímælalaust góð kaup og framleidd með lífrænum ræktunaraðferðum.
Þau fást í Vínbúðunum Heiðrúnu, Kringlunni og Skútuvogi.
Hinn framleiðandinn Quintas de Melgaço er staðsettur í Portúgal, okkar fyrsti þar í landi. Frá honum kemur Vinho Verde Terra Antiga hvítvín. Þetta frísklega hvítvín fæst í 10 stærstu Vínbúðunum á Reykjavíkursvæðinu.
Heilmikið af nýjum vínum hafa verið og munu bætast í sarpinn næstu vikur.
Þessa dagana erum við með ermar uppbrettar að leggja lokahönd á fyrsta kassavínið sem við flytjum inn.
Vanalega leggjum við ekki okkar hendur eða lokahendur á hönnun eða útlit vöru sem við flytjum inn ef endanskilið er samvinnuverkefnið með austurríska vínframleiðandanum Hubert Sandhofer og myndlistarmanninum Kristínu Gunnlaugsdóttur sem lánaði myndefni á vínflöskurnar hans Huberts.
Kassavínshugmyndinni laust niður einhvern tímann á síðasta ári og með hjálp góðra vina var henni hrint í framkvæmd og hún fullmótuð. Vínið fundum við síðan hjá vinum okkar í Toscana, Alessandro og Antoniettu, eftir að hafa smakkað okkur í gegnum nokkra mögulega kandídata.
Ferlið var ekki alveg áfallalaust, fyrsta útgáfan hlaut ekki náð hjá yfirmönnum ÁTVR og var hafnað en það var kannski bara allt í lagi því við höldum að endurbætt útgáfa hafi jafnvel heppnast betur. Um ævintýri beljunnar verður fjallað meira síðar.
Á mánudaginn fer lokahönnun til vina okkar í Toskana sem prenta fyrir okkur og tappa víninu sínu á. Ef allt gengur upp verður beljan mætt í Vínbúðirnar 1. júlí.
Þær verða reyndar tvær þessar elskur, rauð og hvít.
Að sjálfsögðu komnar á Facebook eins og allar beljur sem vilja vera smart.
Hliðarnar á kassanum verða sýndar hér innan skamms þegar algjörlega, 100%, ekki nokkur vafi leikur á að hún sé fullkláruð og helst komin út úr prentsmiðjunni.
En svona lítur toppurinn og botninn á rauðvínsbeljunni út:
Bloggarinn hefur heiðrað “Konunginn af Amarone” tvisvar sinnum með nærveru sinni.
Bæði skiptin voru í kringum vínsýninguna stóru í Veróna, Vinitaly, en það liggur beinast við að kíkja á kallinn í leiðinni því hann býr í nágrenni borgarinnar.
Við fórum ekki á Vinitaly þetta árið en fundum áhugaverða bloggfærslu sem lýsir heimsókn í kjallara konungsins fyrir nokkrum vikum síðan. Gestirnir að þessu sinni eru frá Bandaríkjunum og bloggfærslan birtist á vef vínsala í Texas.
Lestu um heimsóknina í kjallara Romano Dal Forno
Það er greinilegt að sá sem greinina skrifar hefur orðið fyrir sams konar “vá”-faktor og þegar við kíktum í heimsókn — annað er ekki hægt þegar konungar eru annars vegar.
Ef við tökum saman öll ítölsku vínin (sjö talsins) sem byrjuðu í Vínbúðunum sumarið 2008 (lestu meira) og leggjum þau í mat sem byggist á praktískum viðmiðunum, eins og fágæti víns miðað við flóru Vínbúðanna, auk slatta af eigin væntumþykju — stendur eitt vín upp úr sem við viljum sérstaklega halda inni og koma í kjarna.
Lambrusco frá Lini er nefnilega afar skemmtilegt vín sem má ekki dæma út frá slælegu orðspori “lambrusco” vína. Það býr nefnilega yfir miklum karakter, er þurrt matarvín og freyðandi að hætti kampavína sem færir okkur birtu og gleði.
Því efnum við til áskorunar.
Keyptu 3 flöskur af Lambrusco frá Lini og sendu okkur myndskilaboð (6937165) eða fax (5347175) af kassakvittun. Hún þarf að vera læsileg og nafn og heimilisfang þarf að fylgja með.
Í staðinn sendum við þér flösku (250ml) af ekta, eðal Modena balsamik ediki frá sama framleiðanda, Lini, en eins og kannski sumir hafa áttað sig á þá koma Lambrusco vín og balsamik edik frá sama svæði Ítalíu.
Til að koma Lambrusco frá Lini í kjarna þurfum við að selja 30 flöskur á viku næstu þrjá mánuði. Það hljómar kannski ekki svo ýkja mikið en er reyndar slatti því það fóru bara 7 flöskur í síðustu viku.
Flaskan kostar 1.980 kr. og einhver gæti sagt “Bíddu nú við… á lambrusco ekki að vera ódýrt?”. Svarið er einfalt, þetta er bara gott VÍN! Það eru einmitt svona vín sem við föllum svo oft fyrir, vín sem eru ekki alltaf augljós eða í miðju massasölunnar, vín sem eru einstök út fyrir sig.
Svo minnum við á að vínið var valið Bestu Kaupin í Gestgjafanum (lestu meira) og fékk 91 stig af 100 í Morgunblaðinu (lestu meira) sem kallaði það “lítið djásn”.
Fæst í Vínbúðunum Heiðrúnu, Kringlunni og Skútuvogi.
Gleðilega páska!
Það er við hæfi að fjalla í dag um rauðvín sem eru svo góð með lambakjöti, páskalambinu.
Reyndar látum við sjálf það eiga sig (það eru nú páskar) en gefum í staðinn Tom Cannavan, breska vínspekúlantinum, orðið.
Bloggarinn skoðar reglulega vefinn hans Tom www.wine-pages.com og þar er ný umfjöllun um Chianti Classico framleiðendur.
Lestu greinina hans Tom Cannavan
Það er skemmtilegt að tveir fyrstu Chianti Classico framleiðendurnir í röðinni eru einmitt okkar menn, Fontodi og Castello di Querceto. Hægt er að lesa jafnframt dóma um nokkur vína þeirra og eru þeir góðir, á bilinu 88 til 95 stig fyrir Fontodi vínin og 86 til 92 fyrir Querceto.
Chianti Classico svæðið er endalaust fallegt eins og myndin hér fyrir ofan sýnir, ekki amalegt að búa í því miðju og framleiða vín sér og öðrum til ánægju.
Við vorum að fá nýjan árgang af Chianti frá Castello di Querceto.
Það er liður í yfirstandandi átaki að flytja inn meira af kostakaupum.
Okkur fannst þetta vín alltaf skrambi gott en 2007 árgangur en án nokkurs vafa sá besti sem við höfum smakkað af víninu. Þetta er ljúft og löðurmannlegt vín en með snerpu og kraft fyrir gott lamb eða naut.
Var einhver að tala um páskalamb?
Vínið birtist víða á síðum nýjasta Gestgjafans sem var að koma út, fjórum sinnum að því er okkur sýnist. Á bls. 31 er stungið upp á því með lambaskönkum í tómatkjötsósu, á bls. 58 er mælt með því sem mjúku og “alhliða” matarvíni í útskriftaveisluna og á bls. 107 fær það mjög góð ummæli sem hentugt rauðvín með lambalæri.
En það er á bls. 104 sem það slær í gegn. Á vínsíðum Dominique og Eymars fær það titilinn BESTU KAUPIN og 4 glös þar að auki.
Það er bara gott.
“Chianti Castello di Querceto 2007 – 4 glös BESTU KAUPIN
Þessi litli en frábæri framleiðandi er einn af okkar uppáhaldsframleiðendum í Chianti sökum gestrisni, yndislegheita og að sjálfsögðu góðra vína. Hér erum við með “grunn” Chianti-vínið þeirra sem er blanda af sangiovese, cannaiolo og trebbiano – sígilda blandan. Opinn og dæmigerður chianti-ilmur með kirsuberjum, leðri, sveitasælu og tóbaki. Einfaldur en hreinn og afar góður ilmur. Í munni er vínið milt með góðan ferskleika og fínlega tannín. Mikill og góður ávöxtur í munni með sömu þáttum og var að finna í nefi. Fínlegt og fágað vín með því besta sem einföld chianti-vín hafa upp á að bjóða. Drekkið með nautakjöti í fínlegri sveppasósu en má einnig njóta með lambakjöti.
Verð: 1.790 kr.
Okkar álit: Vín í góðu jafnvægi með flottan karakter. Fínlegt vín og frábær kaup.” (- Gestgjafinn 4. tbl. 2009 )
Þessi litli en frábæri framleiðandi er einn af okkar uppáhaldsframleiðendum í Chianti sökum gestrisni, yndislegheita og að sjálfsögðu góðra vína. Hér erum við með “grunn” Chianti-vínið þeirra sem er blanda af sangiovese, cannaiolo og trebbiano – sígilda blandan. Opinn og dæmigerður chianti-ilmur með kirsuberjum, leðri, sveitasælu og tóbaki. Einfaldur en hreinn og afar góður ilmur. Í munni er vínið milt með góðan ferskleika og fínlega tannín. Mikill og góður ávöxtur í munni með sömu þáttum og var að finna í nefi. Fínlegt og fágað vín með því besta sem einföld chianti-vín hafa upp á að bjóða. Drekkið með nautakjöti í fínlegri sveppasósu en má einnig njóta með lambakjöti.
Verð: 1.790 kr.
Okkar álit: Vín í góðu jafnvægi með flottan karakter. Fínlegt vín og frábær kaup.” (- Gestgjafinn 4. tbl. 2009 )
Það sér ekki bilbug á Vínkeðjunni enda sterkari en stál.
Hlekk eftir hlekk, blogg eftir blogg.
Keðjan hlekkjaðist á dögunum til Kristjáns Jónssonar lífskúnstners og bloggara sem drakk rauðvínið Anima Umbra alveg eins og á að gera það, í góðra vina hópi. Tilefnið hjá Kristjáni og félögum var að þessu sinni jafnframt að prófa hið nýja útvegsspil Vestfirzka kvótasvindlið.
Stórskemmtilega bloggfærslu Kristjáns um spilamennsku og vínsmökkun má lesa hér
Kristján segir þá félaga hafa klárað vínið á nýju brautarmeti og verður því haldið fram þar til annað kemur í ljós.
Hann skorar á Sigurð Elvar Þórólfsson sem hefur tekið áskoruninni og bíður eftir að fá sama vín í hendur.
Vín með lambalæri, vín með lambakótilettum, vín með lambalundum, vín með lambahrygg. Það skiptir ekki öllu máli hvaðan af lambinu kjötið er, vínið sem fer best með því er meira eða minna það sama.
Á þessu heimili er lambakjötið nefnilega alltaf meðhöndlað eins einfaldlega og mögulegt er, salt og pipar, í mesta lagi einhver fersk krydd til að nudda á kjötið, og nánast aldrei nein sósa. Íslenska lambakjötið er eiginlega of gott þegar það er upp á sitt besta til að vera að drekkja því í sósu. Maður vill að lambakjötið njóti sín, annars gæti maður alveg eins verið að nota soja”kjöt”. Þetta berum við svo gjarnan fram með fersku salati eða einhverju léttbrösuðu eins og pönnusteiktum gulrótum, sveppum og þess háttar. Það má alveg vera frumlegur í meðlætinu ef það skyggir ekki á aðalleikarann.
Lambakjötið er tiltölulega opið fyrir ýmsum gerðum vína, jafnvel sumum hvítvínum, en það er eitt svæði í veröldinni sem gerir rauðvín sem virðast fædd til þess að drekka með góðu lambakjöti.
Þessi vín heita einu nafni Chianti Classico eftir samnefndu svæði innan Toskana héraðsins á Ítalíu sem einu sinni hét bara Chianti en heitir í dag Chianti Classico, sem þýðir “hið upprunalega Chianti”. Hið upprunalega Chianti liggur á milli borganna Flórens og Siena. Aðeins rauðvín frá því svæði fá að kalla sig Chianti Classico en allt í kring fyrir utan það eru einnig framleidd Chianti vín ýmis konar sem þó fá ekki að kalla sig ”Classico”.
Fyrir okkur eru Chianti Classico vínin hin erkitýpísku ítölsku rauðvín sem við unnum svo mikið. Þar liggur ástríða okkar fyrir vínum einna dýpst. Þegar best lætur finnur maður í þeim ilminn af sveitinni í Toskana og þau verða aldrei of þung heldur eru sígild matarvín. Það er eitthvað sem gerist þegar þessi vín eru pöruð með lambakjöti sem eldað hefur verið á þennan einfalda hátt sem lýst er hér fyrir ofan. Bæði lambakjötið og rauðvínið eru í essinu sínu.
Við höfum sannreynt þetta á öllum okkar Chianti Classico vínum. Þau sem eru fáanleg í Vínbúðunum sem stendur eru frá tveimur framleiðendum sem eru í u.þ.b. 15 mínútna fjarlægð hver frá öðrum. Fontodi gerir eingöngu lífræn vín og stundar sjálfsþurftarbúskap, Fontodi Chianti Classico er fágunin ein með lifandi karakter sem flytur okkur í einni svipan til þessa hjarta Ítalíu. Eikarkastalinn, Castello di Querceto, framleiðir breiða línu vína með sínum einkennandi stílhreina hússtíl sem við erum svo heilluð af. Castello di Querceto Chianti Classico gengur jafnvel enn lengra en nafni þess frá Fontodi í að fanga anda sveitarinnar og hefur léttari áferð á meðan stóri bróðir Castello di Querceto Chianti Classico Riserva er öllu meira og þykkara með burði til að standa í hárinu á nautasteikum sem lambasteikum.
Niðurstaða: við mælum með Chianti Classico rauðvínum með íslensku lambakjöti
Lokaorð: allir segi “mmmmmmeeee……”
Það er nokkuð síðan að vínin okkar fengu umfjöllun í Morgunblaðinu. Það var því sérstaklega ánægjulegt að opna sunnudagsmogga einn fyrir jól og lesa þesa fínu umfjöllun sem þar birtist um hvítvínin Pecorino 2007 frá Umani Ronchi (88 stig) og Grecante 2007 frá Arnaldo Caprai (91 stig) en þó sérstaklega um hið skemmtilega Lambrusco Scuro frá Lini (91 stig).
Steingrímur fangar mjög vel karakter þessara þriggja vína í lýsingum sínum á þeim.
Þannig finnst honum Pecorino anga m.a. af “fersku grasi” og “steinefnum” og Grecante einkennast af dæmigerðri ítalskri “lífsgleði”.
En Lambrusco Scuro virðist alveg hafa slegið í gegn hjá honum því ekki man ég eftir umfjöllun hér á landi um lambrusco vín sem fjallað er um svo lofsamlega — nema ef vera skyldi umfjöllun Gestgjafans um sama vín fyrir skömmu (lestu dóminn í Gestgjafanum sem velur vínið Bestu kaupin).
Honum finnst Lambrusco Scuro vera “lítið djásn” og mælir með því “fyrir þá sem vilja koma nýjungagjörnum gestum á óvart og vera svolítið „molto chic” eða þá einfaldlega bara njóta af einstaklega góðu víni.”
Og ekki spillir fyrir hvað flaskan er flott.
Svona lítur öllu umfjöllun Steingríms um okkar vín út, eins og hún birtist undir fyrirsögninni “Getur vín verið sauðslegt?”:
“Ég myndi ekki halda því fram að það væri sauðslegt en Pecorino 2007 er engu að síður vín – eða öllu heldur þrúga – sem dregur nafn sitt af rollum. Á þessu eins og öllu öðru eru til skýringar, eftir að vínviðurinn og búsmalinn höfðu deilt rými um alda skeið ætti engum að koma á óvart að þau dragi dám hvort af öðru. Hagar Pecorino hafa verið við Adríahafsströnd Ítalíu en hún hefur löngum fyrst og fremst verið notuð til blöndunar, þ.e. að veita öðrum þrúgum smásýruskot þegar þurft hefur á að halda.
Vínhúsið Umani-Ronchi (sem íslenskir vínunnendur þekkja flestir í gegnum hvítvínið Casal di Serra) setti fyrir nokkrum árum í gang athyglisvert verkefni er miðar að því að endurvekja margar af óþekktari þrúgum austurstrandar Ítalíu. Kannski ekki ósvipað og Torres hefur gert með þrúgur Katalóníu.
Pecorino 2007 er ferskt í nefi með fersku grasi, hveiti og geri, gulum perum og steinefnum (hveravatni). Sýran gerir vínið létt og lipurt og það ætti að vera ágætis fylgifiskur með t.d. salati og bleikju. 88/100
Annað hvítvín frá Ítalíu er Grecante úr smiðju Arnaldo-Caprai, eins besta framleiðanda Úmbríu. Ef maður vill alhæfa má segja að gott franskt vín einkennist gjarnan af mikilli fágun. Gott ítalskt vín hins vegar af lífsgleði. Það á við hér. Aðlaðandi og ferskur, sætur ávöxtur. Granny Smith-epli og perur, ferskar fíkjur og blóm. Það hefur þægilegt og ferskt bit og góða lengd. Tilvalið með flestu. 1.889 krónur. 91/100
Lambrusco-vín þykir ekki fínn pappír hjá mörgum vínunnendum sem gretta sig og fetta þegar þeir heyra þetta orð nefnt. Ég skal fyrstur játa að Lambrusco-nafnið er ekki gæðastimpill í sjálfu sér en rétt eins og með t.d. Soave og Valpolicella er hættulegt að alhæfa. Lambrusco getur nefnilega verið afbragð. Ólíkt því sem flestir halda er Lambrusco ekki samheiti yfir lélegt, sætt rautt freyðivín heldur þrúga en vissulega er framleitt úr henni lélegt, sætt rautt freyðivín. Það er líka framleitt úr henni þurrt rautt freyðivín sem er allt að því unaðslegt, ekki síst með góðum hádegisverði einhvers staðar í sveitum Ítalíu.
Lini-fjölskyldan er ein þeirra sem framleiða Lambrusco samkvæmt gömlum hefðbundnum aðferðum, ekki ósvipuðum þeim sem notaðar eru við framleiðslu á kampavíni. Þetta er alvöru vín og valkostur fyrir þá sem vilja koma nýjungagjörnum gestum á óvart og vera svolítið „molto chic“ eða þá einfaldlega bara njóta af einstaklega góðu víni.
Lini 910 Lambrusco Scuro er lítið djásn, berjaríkt og ferskt með ferskri sýru og allt að því tannískt. Það vinnur á við hvern sopa. Ég myndi jafnvel reyna það með hangikjöti. 1.695 krónur. 91/100“. (Mbl. Steingrímur)
Það er ekki hægt að kvarta yfir því að íslenskir bloggarar hafi ekki tekið vínkeðjunni vel.
Hver hlekkurinn í keðjunni á eftir öðrum er persónulegur, fyndinn og vel skrifaður.
Oft eru meðhjálparar kvaddir til og í þetta sinn var það fjölskyldan með sjálfa ættmóðurina í fararbroddi sem aðstoðaði bloggarann Guffa við smakkið. Sjaldan hefur vínkeðjan verið heiðruð með jafn góðum aðila eins og sjálfri ömmu.
Setning ömmu um vínið á þessa leið; “Passar vel með öllu þó kannski ekki ýsu”, hlýtur að teljast eitthvert besta komment sem okkur hefur borist. Þyrfti helst eiginlega að gera það að einhvers konar slagorði.
Vínkeðjan er á spretti þessa dagana.
Nú síðast lenti hún í svartholi Trausta Þorgeirssonar þar sem hvorki fleiri né færri en sjö “rýnar” skoðuðu vínið en keðjan slapp þaðan aftur óslitin.
Önundur hefur tekið áskorun Trausta um að taka við keðjunni.
Gaman að því að sjá breiða skoðun á Anima Umbra í einu og sama blogginu en dómar Trausta og hinna rýnanna voru frá tveimur stjörnum (Rýnir #4: “Hef smakkað verra vín”) í fjórar stjörnur (Rýnir 6#: “Virkilega gott vín, siðmenning”) og var heildarniðurstaðan aðeins vitlausu megin við þrjár stjörnur en úttektinni var klikkt út með tölfræðilegu yfirliti yfir einkunnagjöf.
Lestu meira um ferðalag vínkeðjunnar í svartholið
Okkur þykir hins vegar mest vænt um sjálfa lokaniðurstöðuna sem byggðist ekki á tölum né stjörnum heldur einföldum hvatningarorðum:
“Niðurstaða: Áfram Vínkeðja, áfram UMBRIA, áfram vín og matur, áfram rauðvín, áfram vínsmökkun.”
Áfram Ísland!
Helga Þórey fékk nýja rauðvínið frá Arnaldo Caprai, Anima Umra, og hefur nýlokið að fjalla um það á blogginu sínu.
Smakkfélaginn var enginn annar en móðir hennar, Anna Rós, og saman hafa þær varpað fram skemmtilegri lýsingu á víninu.
Eiginlega mun betri en mér hefði getað dottið í hug. Þær mæðgur finna þarna m.a. myntu, lakkrís og leður og finnst vínið bragðmikið.
Lestu hvað Helga Þórey og Anna Rós segja um rauðvínið Anima Umbra
Helga Þórey skorar á vin sinn Trausta til að taka við keflinu.
Lítil bylting í gangi hér.
Ekki á hverjum degi sem við sendum átta ný vín í Vínbúðirnar. Þessi hersing er afleiðing af heimsókn bloggarans á Vinitaly vínsýninguna í vor (lestu meira um heimsóknina).
Frá Arnaldo Caprai eru tvö ný vín með sama nafni, Anima Umbra rautt og Anima Umbra hvítt, sem ætlað er að fanga anda Úmbría héraðsins eins og nafnið “anima umbra” gefur til kynna. Þau eru með sniðugum flipa aftan á flöskunni með nafni vínsins sem hægt er að fjarlægja. Umani Ronchi er sömuleiðis að spreyta sig á nýju víni, Pecorino Vellodoro, sem kemur frá vínekrum framleiðandans í Abruzzo héraði. Hvítt og rautt frá Falesco eru með í för, Poggio dei Gelsi og Tellus, bæði frá Lazio héraði. Síðan er það alveg nýr framleiðandi, Lini í Emilia Romagna héraðinu, og koma frá honum tvö freyðandi vín, rautt Lambrusco og hvítt Moscato, en frá Lini höfum við einnig fengið Balsamik edik. Að lokum er það Chianti Classico frá Fontodi sem er nú tæplega alveg nýtt en það er að byrja aftur í vikunni eftir nokkurt hlé frá Vínbúðunum.
Fimm framleiðendur frá fimm mismunandi héruðum á Ítalíu. Tilviljun eiginlega að öll þessi héruð liggja gott sem upp að hvert öðru á miðju stígvélinu.
Vínin átta fást í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni frá og með morgundeginum.
Í lok maí fóru blaðamenn og vínspekúlantar Gestgjafans, mæðginin Dominique og Eymar, í heimsókn til Arnaldo Caprai sem er staðsettur í Úmbría-héraði Ítalíu.
Í nýjasta Gestgjafanum er blaðsíðu-grein um framleiðandann (“Arnaldo Caprai – frumkvöðull og hugsjónamaður’” bls. 75, 9. tbl. 2008) og í blaðinu þar á undan fjallaði Dominique um matar-markað í Perugia, höfuðborg Úmbría héraðsins.
Frekar verður fjallað um heimsóknina í næsta tölublaði Gestgjafans en ég ætla að taka mér það bessaleyfi og hafa það eftir blaðamönnum að þeir voru alsælir með móttökur framleiðandans, vín, mat og menningu héraðsins.
Ævintýri líkast heyrðist mér.
Þetta er í fyrsta sinn sem íslenskir blaðamenn heimsækja einn af okkar framleiðendum með svo markvissum hætti síðan við stofnuðum fyrirtækið og er það ekki síst að þakka metnaði framleiðandans til að bjóða blaðamenn svo velkomna og miklum áhuga þeirra mæðgina til þess að kynna sér nýja og spennandi hluti sem eru ekki á allra vörum hér á Íslandi.
Ekki ennþá.
Þá er næsti hlekkur kominn í vínkeðjuna.
Unnur María var ánægð með Montefalco og ekki spillti fyrir að framleiðandinn Arnaldo Caprai hafði hlotið viðurkenningu frá Slow Food samtökunum á Ítalíu fyrir gæði vínanna því Unnur hefur “snobbað alveg agalega fyrir öllu því sem fær samþykkisstimpil Slow Food samtakanna” eins og hún segir sjálf frá.
Lestu bloggið hennar Unnar Maríu um Montefalco
Hér má reyndar bæta við að Caprai er ekki bara með viðurkenningu frá samtökunum fyrir vínin sín heldur er hann sjálfur mjög Slow Food sinnaður og notar hvert tækifæri til þess að koma á framfæri matargerð og menningu Úmbría héraðsins og dró með sér eitt stykki kokk hingað til Íslands ekki alls fyrir löngu (sjá myndir).
Hún skorar á Helgu Þóreyju til þess að taka við keflinu og hefur hún tekið áskoruninni.
Það er ekki oft sem hér fjúka tappar af vínum eins og Barolo Cannubi Boschis frá Luciano Sandrone. Í fyrsta lagi er það dýrt og í öðru lagi er upplagið svo lítið að maður hugsar sig tvisvar um áður en ákvörðun er tekin um að rannsaka eina flösku aðeins nánar. Svo er ekki alltaf tilefni eða stemning fyrir slíkum ofurvínum og ódýrari kostur og léttari meira viðeigandi. En, það er einmitt tækifærið til að njóta slíkra gæðavína öðru hvoru sem gerir vínreksturinn skemmtilegri og meira gefandi. Svona vín er tilefni út af fyrir sig.
Í gær hringdi ég í Rakel og spurði hvort hún væri ekki til í eitthvað virkilega gott vín, rautt eða hvítt, og var svarið eitthvað á þessa leið: “rautt og bragðmikið”. Fyrir valinu varð Barolo Cannubi Boschis 2003.
Aðeins 18 flöskur af 2003 árgangi komu til landsins og er helmingur farinn á 7.900 kr. per flösku. Við Rakel smökkuðum 2003 árganginn síðast fyrir rúmu ári siðan, þegar við heimsóttum framleiðandann á Vinitaly vínsýningunni. Það sem er skemmtilegt við vín frá svæðinu (Barolo er í Piemonte) er hversu mikill munur getur verið á milli árganga. 2003 var mjög heitt ár og þurrt. Að jafnaði eru slík skilyrði all góð en í þetta sinn voru aðstæður óvenju ýktar og þar af leiðandi mjög erfiðar. Mörg vínanna urðu of þroskuð, sæt, jafnvel væmin og skortir sýru og ferskleika sem er nauðsynlegur hverju góðu víni. Í slíkum árgangi skiptir meira máli en venjulega að kaupa vín frá framleiðanda sem maður þekkir eða er þekktur af sínu góða orðspori.
Luciano Sandrone er einmitt slíkur framleiðandi.
2003 Barolo Cannubi Boschis er glæsilegt Barolo. Hiti árgangsins er vart finnanlegur fyrir utan sæta en daufa tóna í bakgrunni af sveskjum og apríkósum og því að vínið er óvenju bragðmikið og öflugt í þessum árgangi. Ilmurinn er sláandi og breiðir úr sér eins og persneskt teppi. Þar fundum við dæmigerða Barolo-angan af rósum, trufflum, massífum steinefnum, sætri myntu og grænni papriku og þennan ágenga en undarlega heillandi ilm sem við vitum ekki hvað við eigum að kalla en gengur þangað til undir nafninu “lím-ilmur” (Uhu sagði Rakel). Allt vínið er mikið og stórt um sig, fyllir vitinn frá ilmi til bragðs og eftirbragðið langt.
Með betri vínum sem hafa farið inn fyrir þessar varir.
Árið 2002 var ekkert Cannubi Boschis framleitt, þá voru skilyrðin enn erfiðari – ekki vegna hita heldur rigningar og kulda. 2004 smökkuðum við í vor og kemur það til landsins í haust. Þar er á ferðinni einhver besti árgangur á þessu svæði þar sem fágun er áberandi.
Eftir góðan hádegisverð, til dæmis í Ostabúðinni, eiga bloggarinn og ritstjórinn það til að kíkja í kaffi hjá Tinnu í Kaffifélaginu á Skólavörðustíg. Við römbuðum þar inn fyrir nokkrum vikum og þá var Tinna einmitt nýkomin úr myndatöku fyrir viðtal í Frjálsri verslun. Bloggið er kannski ekki með víðlíka deifingu, en bloggarinn ákvað að hamra járnið meðan það var heitt og taka Tinnu smá tali meðan hún hellti upp á kaffið. Smelltu til að skoða myndir úr viðtalinu.
* *
* Hvað segirðu Tinna, hvað er Kaffifélagið búið að vera opið lengi?*
Kaffihúsið hefur verið opið frá 1. júní í fyrra, en við hjónin erum búin að vera viðriðin kaffibransann í nokkur ár; maðurinn minn, Einar Guðjónsson í Kaffiboði, er forfallinn kaffiaðdáandi og hóf innflutning á ítölskum heimilisespressovélum frá La Pavoni árið 1986. Svo smám saman vatt þetta upp á sig hjá honum og hann smitaði mig.
*Og hvað kom til?*
Ja, nokkur atriði. Okkur fannst við hvergi fá kaffi að okkar smekk nema heima hjá okkur, mig langaði að skipta um starfsvettvang og Einar langaði að minnka búðarviðveruna í Kaffiboði. Og mig langaði að vinna í göngufæri frá heimilinu.
*Er einhver munur á kaffinu hjá þér og annars staðar?*
Við höfum staðla Ítölsku espressostofnunarinnar sem viðmið í lögun á kaffinu okkar. Ég veit ekki hvort fleiri fylgja þeim.
*Espressostofnunin? Er hún til í alvöru?*
Já, það er stofnun á Ítalíu sem upphaflega var stofnuð til að vernda hinn upprunalega ítalska 2,5 cl espresso. Hún skilgreinir nákvæmlega hvaða skilyrði espressobollinn þarf að uppfylla til að geta talist löggiltur. Hann skal lagaður undir 9 kg þrýstingi, úr 7 gr af möluðu kaffi frá viðurkenndum kaffiframleiðanda
og lögunin á að taka 25 sekúndur! Stofnunin hefur einnig skilgreint hvernig laga skal cappuccino; hlutföll mjólkur og kaffis, hitastig, áferð, fitu- og próótíninnihald mjólkurinnar, útlit og gerð bollans og svo framvegis. Mjög skemmtilegar spekúlasjónir og afskaplega gagnlegar fyrir þann sem langar að laga kaffi samkvæmt ítölsku hefðinni!
*Ja hérna. [Smakkar kaffið.] Mjög sérstakt.*
Fólk notar ýmis orð til að lýsa kaffi. Sjálf nota ég nú “gott” eiginlega mest … en svo nota ég líka oft orð sem ekki endilega eru notuð til að lýsa bragði, s.s. holt, matt, rúnnað… Þetta kaffi sem þú ert að drekka núna er svolítið dökkt og þurrt, jafnvel reykt – ég get sjálf eiginlega ekki drukkið það fyrir hádegi.
*Soldið taðbragð af því?*
Tja, þú segir nokkuð. Það skyldi þó aldrei vera.
*Er eitthvað sameiginlegt með kaffismökkun og vínsmökkun? *
Eflaust. Eins og vín er búið til úr mörgum mismunandi þrúgum þá er kaffi búið til úr mismunandi baunategundum. Svo skiptir jarðvegurinn og staðsetningin líka miklu máli, alveg eins og í víninu. Og svo auðvitað úrvinnsla hráefnisins; blöndur og brennsla.
*Svo haldið þið skrá yfir viðskiptavini. *
Já, við höldum smá skrá yfir fólk sem kemur og kaupir kaffibaunir eða malað kaffi. Það er t.d. mikilvægt að kaffi sé rétt malað, mismunandi kaffivélar kalla
á mismunandi lögun, heimilisespressovélarnar taka til dæmis ekki næstum því allar sömu mölun, það er mjög mismunandi eftir framleiðendum hvaða mölun hentar. Þeir sem biðja okkur að mala fyrir sig muna svo ekki endilega stillingarnar á milli heimsókna og eru jafnvel að prófa sig áfram. Stundum man fólk jafnvel ekki hvaða tegund það fékk síðast, við bjóðum yfir 20 tegundir svo það er ekkert skrítið. Þá kemur sér vel að eiga glósur. Og ef fólk var ekki að fíla kaffið sem það keypti síðast getum við séð hvaða tegund það var og fundið aðra tegund næst. Við fáum líka oft áhugaverðar upplýsingar frá fólki um hvaða kaffi gengur í hvaða kaffivél.
*Hverjir kaupa kaffi hjá þér, svona fyrir utan okkur?
Einstaklingar og fyrirtæki; bara allir sem fíla gott, ítalskt kaffi. Fólk dettur auðvitað mikið inn af götunni en við eigum líka tryggan kjarna sem kemur reglulega. Og mér finnst ég líka oft taka eftir því að sami hópur fólks kemur samtímis – samt ekkert endilega á sama tíma dagsins. Þetta er svolítið eins og sjávarföllinn – það er eins og það sé hópur fólks sem er allt á sömu öldunni.
Kaffifélagið, Skólavörðustíg 10, opið mán.-fös. frá 7:30 til 18:30, lau. 10:00-16:00. www.kaffifelagid.is
Hún er stór.
Vínsýningin sem skiptir mestu máli á Ítalíu fyrir seljendur og kaupendur er án efa hin árlega Vinitaly í Veróna, í byrjun apríl. Bloggarinn var einn af 45.000 erlendum gestum þetta árið en alls mættu 150.000 gestir á sýninguna fyrir utan vínframleiðendurna sjálfa.
Þetta er mikið af fólki. Þótt fjöldinn dreifist á þá 5 daga sem sýningin stendur yfir eru margir gestir sem mæta dag eftir dag og því ekki ólíklegt að giska að um 100.000 gestir hafi verið þarna saman komnir þegar mest lét. Bloggaranum fannst vægi sitt í þessari mannmergð full lítið en 185cm dugðu samt til að fölt andlit hans gægðist öðru hverju upp úr svartkollóttu mannhafinu.
Það var sól og hlýtt í Veróna, svona 17°C. Bloggarinn asnaðist út á skyrtunni fyrsta morguninn til að kaupa tannbursta og leið vel í loftslagi sem teldist jafnvel betra en íslenskt sumar en varð strax mjög vandræðalegur þegar hann uppgötvaði að hann var á þeirri stundu hugsanlega léttklæddasti maðurinn í allri Veróna, innan um kappklædda Ítalí, og lét vera að framkvæma þá tilhugsun sem hafði læðst að honum fyrr um morguninn að baða sig í gosbrunnum borgarinar.
En þetta hófst allt kvöldið áður. Þá var kvöldverður á Pompieri í boði Caprai þangað sem bloggarinn mætti seint og fékk í staðinn express útgáfu af herlegheitunum því ekki skyldi hann sleppa við neinn rétt. Hann var því ennþá að tyggja pylsur þegar settur var diskur af pasta fyrir framan hann og hálfnaður með pastað þegar kjötrétturinn kom en þar náði hann hinum gestunum og fylgdi þar á eftir í gegnum osta og síðan súkkulaðiköku. Var gerður góður rómur að matarlyst bloggarans. Öllu skolað niður með vínunum frá Arnaldo Caprai.
Þetta var ekki í síðasta skipti sem bloggarinn snæddi með Caprai og kompaníi því í hádeginu daginn eftir var boðið upp á margrétta fiskmáltíð inni á sýningarsvæðinu þar sem Caprai vínin voru smökkuð enn frekar. Saddur og glaður bloggari gekk út í sólina með fullan maga af kolkrabba, smokkfisk, skelfisk og ýmsum öðrum sjávardýrum ásamt einu stykki af Michelin stjörnu en bloggaranum er næstum sama hvað hann fær að borða ef það er Michelin stjarna í boði og þessi kom frá veitingastað í hafnarbænum Livorno í Toskana.
Ekki verður tíundað ítarlegar hvað bar á fund bloggarans á sjálfri sýningunni sem var svona “business as usual”. Nýir árgangar af öllum vínum sem Vín og matur flytur inn voru smakkaðir og er óhætt að segja að bloggarinn hafi verið ánægður með sína menn, “Complimenti!” hrópaði bloggarinn hvað eftir annað. Sömuleiðis var leitað á ný mið eins og tími gafst og ekki ólíklegt að einhverjar nýjungar skili sér á næstunni.
Helst ber að nefna tvennt sem gerðist hins vegar utan sýningarsvæðisins. Annað var heimsókn í óperuhúsið sem var steinsnar frá hóteli bloggarans, 25 skref nánar tiltekið. Ein af fyrstu óperum Verdis var í boði, Attila, sem fjallar um Atla Húnakonung. Fín ópera sem ber þess merki að vera samin snemma á ferli tónskáldsins, nokkru áður en stórvirki eins og Rigoletto komu til sögunnar. Í sumar verður óperuhúsinu lokað og óperuflutningurinn færist út undir beran himinn, inn í rómverska hringleikahúsið Arena eins og frægt er orðið.
Hinn hápunkturinn í utandagskránni var heimsókn til Dal Forno Romano. Bloggarinn kom þangað fyrst fyrir nákvæmlega ári síðan og er árangurinn þeirrar ferðar þegar búinn að skila sér eins og auglýst var í Vínpóstinum ekki fyrir löngu. Hér voru kynnin endurnýjuð, smakkað úr tunnum, en eftirminnilegust er skoðunarferð um splúnkunýja víngerðina sem er reyndar enn í smiðum. Ef það er til nokkuð sem heitir hápunktur í víngerð þá er ekki ólíklegt að hann náist hér í húsakynnum Dal Forno fjölskyldunnar.
Smelltu til að skoða fleiri myndir frá heimsókninni á Vinitaly
Antonio Galloni fjallar um Barolo 2004 árganginn í nýjasta Robert Parker The Wine Advocate.
Hann er í skýjunum með þennan nýja árgang sem kemur reyndar ekki á markað fyrr en í vor/haust.
136 Barolo vín af 2004 árgangi eru til umfjöllunar í greininni og eru okkar þrjú frá Luciano Sandrone og La Spinetta þar á meðal. Þau fá hörku fína einkunn, ekki síst Barolo-in frá Sandrone en Barolo Cannubi Boschis fær 98 stig og Barolo Le Vigne 96 stig á meðan að La Spinetta Barolo Campe fær 91-94 stig.
Aðeins eitt vín fær hærri einkunn (99 stig og kostar tvöfalt meira) en Cannubi Boschis í greininni. 98 stig eru hæsta einkunn sem tímaritið hefur gefið þessu rómaða víni fyrir utan 1990 árganginn sem fékk sömu einkunn. 96 stig er hins vegar hæsta einkunn sem Le Vigne hefur nokkru sinni fengið hjá Parker.
2004 árgangurinn ætti því að vera góður.
Galloni viðrar reyndar áhyggjur að verðin eigi eftir að hækka en ég hef ekki ennþá séð verðskrár framleiðandanna. Vonandi standa okkar vín í stað. Þau hafa kostað um 8.000 kr. hingað til sem þó verður að teljast prýðileg kaup miðað við allt, ekki síst þegar árgangurinn er framúrskarandi.
2003 árgangur af þessum vínum er til í svolitlu magni hjá okkur ennþá. Þau fást með sérpöntun fyrir utan Le Vigne sem fæst í Vínbúðunum.
Hér er svo öll umfjöllunin um vínin þrjú:
“Luciano Sandrone Barolo Cannubi Boschis 2004 – 98
I was blown away by the breathtaking purity and definition of Sandrone’s 2004 Barolo Cannubi Boschis. A translucent dark ruby, this weightless yet sumptuous Barolo bursts from the glass with layers of dark ripe fruit that coat the palate with stunning grace and elegance. As it sits in the glass notes of licorice, tar and sweet toasted oak gradually emerge to complete this magnificent wine. I tasted this along with the 2001, which has shut down considerably since I last tasted it earlier this year. Today the 2004 is the more elegant wine although the 2001 looks to be more powerful and perhaps longer-lived. My rating of the 2001 (95) appears to have been conservative by about 2 points. One of the highlights of the vintage, Sandrone’s 2004 Barolo Cannubi Boschis is not to be missed. Anticipated maturity: 2012-2024
Luciano Sandrone Barolo Le Vigne 2004 – 96
The 2004 Barolo Le Vigne is a phenomenal effort. Sweet, long and pure, it reveals an expansive core of perfumed ripe red fruit, flowers and spices. Despite its notable concentration it is made in a restrained style, showing remarkable elegance as well as harmony, with superb length and finessed tannins on the close. Le Vigne is made from the Ceretta, Vignane, Merli and Conterni vineyards. I have tasted the wines from these plots separately on many occasions. Curiously, I have never been particularly impressed by any of the wines on their own, yet when they are blended the results can be extraordinary, as is the case with the sublime 2004 Le Vigne. Anticipated maturity: 2008-2019
La Spinetta Barolo Campe 2004 – (91-94) – The 2004 Barolo Campe possesses a sweet core of opulent fruit along with notes of spices, leather and menthol that develop in the glass. It is a big, opulent Barolo yet it comes across as less fresh than the vintage-s top wines. An earlier than normal Moscato harvest forced Rivetti to delay the bottling of his Barolo, which I tasted from tank. I also tasted the Riserva version of this wine which was noticeably more vibrant and layered, reinforcing my view that the bottling of Riservas is reducing the quality of the normal wines. I will have a better idea of the potential of both 2004 Barolos once they are bottled this fall. ” (- Robert Parker The Wine Advocate (erobertparker.com))
Eins og alltaf er eitthvað í deiglunni á nýju ári.
Ef árið sem er nú senn að líða er skoðað fyrst mætti segja að þar standi upp úr landtaka í Búrgúnd. Vínin þaðan eru fremur fínleg og fáguð ef hægt er að alhæfa eitthvað, framleidd í svo litlu magni að okkur eru skammtaðar flöskurnar – allt niður í 6 flöskur per tegund fyrir sjaldgæfustu og jafnframt dýrustu vínin.
Sjaldgæf vín frá nýjum framleiðendum munu líka eitthvað setja mark sitt á næsta ár en af allt öðrum toga. Það verður kannski seint sagt að vínin þeirra séu fínleg en fáguð eru þau vissulega. Blessunarlega fáguð mætti kannski segja því án fágunar væru vínin villtar ótemjur, heillandi í fjarska en ógnandi í nálægð.
(Arnar, róa sig - kv. ritstj.)
Framleiðendurnir tveir eru líkir að mörgu leyti. Ekki bara framleiða þeir öflug vín heldur eru þeir viðurkenndir sem fulltrúar þess besta frá sínu svæði, metnaðarfullir svo vart verður lengra komist, fágætir og eftirsóttir. Ef það er til eitthvað sem heitir “cult”, “boutique”, “garage” í vínframleiðslu þá á það við hér.
Ég meina, þeir eru ekki einu sinni með vefsíðu.
Á annan hef ég minnst lítillega hér áður. Romano dal Forno er í Valpolicella og framleiðir þar samnefnd vín og Amarone. Ég fæ ekkert eða lítið af Amarone en góðan skammt af Valpolicella en undanfarið hefur dal forno framleitt Valpolicellað sitt í Amarone stíl. Romano dal Forno er þekktur fyrir að fara eigin leiðir í því skyni að framleiða það besta sem völ er á. Að þessu leyti er hann nútímalegur frekar en hefðbundinn en réttara væri að segja að vínin séu einstök.
Hinn framleiðandinn kemur frá Kaliforníu og markar okkar fyrstu spor þar. Sine Qua Non skammtar vínin sín í gegnum póstlista, nokkrar flöskur per mann, og selur að öðru leyti eingöngu til veitingastaða í Bandaríkjunum auk þess að flytja út vínin til nokkurra landa. Miðað við það höfum við náð ótrúlega góðri stöðu því Hr. Krankl er hrifinn af Íslandi. Líklegast erum við eina landið sem bætist í hópinn á nýju ári. Við fáum tvö rauð, Shiraz og Grenache, og í ótrúlega góðu magni þar sem Hr. Krankl vill hefja nýtt samstarf af krafti. Vínin kosta skildinginn en það er í lagi þar sem að þau ganga kaupum og sölu á eftirmarkaði og uppboðum á u.þ.b. tvöfalt hærra verði. Vínin fá nýtt nafn á hverju ári og nýjan miða sem Manfred Krankl hannar sjálfur.
Hlustaðu á viðtal Graperadio við Manfred Krankl, eiganda Sina Qua Non – fyrri hluta og síðari hluta
Nákvæmari upplýsingar, komutími og verð auglýst síðar.
Við Ingó mágur (og stórbakari) hittumst einn sunnudag ekki fyrir löngu og bjuggum til konfekt úr Amedei súkkulaði fyrir jólablað Fréttablaðsins. Tilgangurinn var að koma súkkulaðinu til skila á sem einfaldastan og bestan hátt í konfektmola og nota til þess hrein hráefni eins og grappa, sætvín og kaffi og lítið annað. Þessir molar eru snilld, þótt ég segi sjálfur frá, enda Ingó sem á mestan heiður af þeim.
Þetta er líka auðveldara en það virkar kannski út frá lestri greinarinnar en nauðsynlegt samt að vanda sig.
Hér fyrir neðan er greinin nokkurn veginn eins og hún birtist í Fréttablaðinu en smelltu líka á flickr til að skoða myndir sem ég tók af konfektgerðinni og vídeó á youtube sem sýnir Ingó bakara tempra súkkulaðið sem við notuðum í molana á marmaraplötu:
Amedei – konfekt 4 tegundir (samtals um 100 konfektmolar)
Konfekthjúpur (skel)
1.5 kg 70% Amedei súkkulaði.
Súkkulaðið brætt rólega þar til hitastig þess nær 45/50°C. Þá er súkkulaðinu hellt á kalt marmaraborð (eða annan stein) og því velt um með spöðum þar til hitastigið fellur niður í u.þ.b. 27°C. Þessi aðferð er kölluð “temprun” og við það kristallast súkkulaðið og tekur á sig fallegan gljáa sem gerir það glansandi auk þess sem auðveldara verður að losa molana úr formunum og handfjatla þá. Þegar temprunarhitastiginu er náð er því hellt í formin sem nota skal.
Það er líka mikilvægt að formin séu “póleruð” með því að fara vandlega ofan í hvert mót með hreinni tusku. Súkkulaðinu er þá hellt í formin og þau slegin varlega í borðið til að ná loftbólum upp á yfirborðið, þá er umframsúkkulaði hellt úr formunum aftur í skálina. Mikilvægt er að fylla í öll form sem nota skal á meðan að súkkulaðið er við þetta kjörhitastig.
Þegar búið er að setja fyllingarnar í alla molana er hugsanlegt að það þurfi að tempra súkkulaðið upp á nýtt áður en því er hellt yfir formin til að loka molunum (setja á þá botninn). Formin er þá hrist aftur til að ná loftbólum og loks smurt vel yfir með spaða til að fjarlægja umframsúkkulaði og ná fram sléttum botnum.
Það er hægt að tempra súkkulaði án þess að hella því á marmara og er það gert með því að bæta út í brætt súkkulaðið afar fínt söxuðu súkkulaði (200g á móti hverju kiló af bræddu súkkulaði) og ná þannig fram snöggkælingu – en sú aðferð er ekki eins örugg.
Fyllingar
Caffé Ganache
200 ml. rjómi
20 g. nýmalað gæðakaffi
180 g 75% súkkulaði smátt saxað (notuðum 75% Amedei “9”)
Búinn til kaffirjómi með því að hita saman í potti rjóma og kaffi vandlega án þess að sjóða og síðan látið standa. Síað í gegnum grisju á meðan það er enn heitt. Þessum kaffirjóma (samtals um 75g) síðan hellt yfir smátt saxað súkkulaðið og hrært vandlega þar til áferðin er orðin slétt og fíngerð (emúlíserað). Fyllingunni síðan sprautað í súkkulaðihjúpuð konfektmótin og þeim lokað. Þegar konfektmolinn er laus úr forminu er upplagt að skreyta hann með kaffibaun.
Vin Santo
300 g persipan (hægt að nota marsipan)
60 g sykur
60 g flórsykur
100 g Vin santo sætvín
Hrært saman í sprautuhæfan massa og síðan sprautað í hjúpuð konfektmótin og lokað fyrir.
Pistaccio
150 g ósaltað smjör
60 g flórsykur
300 g Amedei mjólkursúkkulaði brætt
100 ml. Vin santo sætvín
60 g ósaltaðar/malaðar pistasíuhnetur
Öllu hrært saman vandlega saman (emúlíserað). Sprautað í hjúpuð konfektmótin og lokað fyrir.
Grappa
270 g 70% Amedei súkkulaði (notuðum einnarekru Amedei Chuao)
140 g ósaltað smjör
45 g flórsykur
35 g Grappa (eða ef til vill aðeins meira…)
Súkkulaðið brætt í u.þ.b. 45°C, smjörið sett í bitum út í súkkulaðið ásamt flórsykrinum, hrært í þar til smjörið bráðnar. Grappanu bætt út í og hrært þar til allt er slétt og fínt. Sprautað í hjúpuð konfektmótin og lokað fyrir.
Eitthvað gott til að sötra á með (vín)
Líklegast er gott freyðivín það besta sem hægt er að njóta með súkkulaði og konfekti. Francois 1er (1.990 kr) frá Castello di Querceto er gott freyðivín sem liggur einhvers staðar stíl, gæðum og verði á milli einfalds prosecco freyðivíns og kampavíns. Frizzando (1.790 kr) freyðivínið frá Sandhofer í Austurríki er glettilega gott með súkkulaði Frá Querceto koma einni vínin sem við notuðum í sjálft konfektið, grappa (4.110 kr) og Vin santo (2.100 kr) og eru þau afbragðsgóð til að njóta með sömuleiðis ef fólk er yfir höfuð hrifið af hinu sterka grappa eða sætvínum. Hjónin sem eiga Querceto nota einmitt sjálf grappað sitt til að setja í fyllingar þegar þau laga konfekt heima hjá sér. Rauðvín með súkkulaði eða góðu konfekti (ekki of sætu) getur verið afbragðsgóð blanda ekki síst í lok máltíðar þegar gott rauðvín er klárað yfir góðu súkkulaði. Þó er ekki hægt að segja að súkkulaðið dragi fram bestu eiginleika rauðvína heldur er það upplifunin sem telur. Þá myndi ég mæla með rauðvíni af betri gerðinni og sem er ekki of sýrumikið eða fínlegt heldur opið og ávaxtaríkt. Góð rauðvín með súkkulaði væru t.d. rauðvínin frá hinum ástralska d’Arenberg, Juveniles (2.390 kr) frá Torbreck sem er sömuleiðis ástralskt eða feitari rauðvín frá Ítalíu eins og Nebbiolo (2.690 kr) frá La Spinetta, Cumaró Riserva (2.590 kr) frá Umani Ronchi eða Santagostino (1.890 kr) frá Firriato. Þessi vín fást í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni.
(Amedei súkkulaði í 1kg plötum fæst í Sandholt bakaríi og í Ostabúðinni Skólavörðustíg)
Þá er það staðfest.
Vin santo (lestu meira um fyrirbærið á blogginu), hið þurrsæta hugleiðsluvín frá Toskana, er orðið hipp og kúl.
Vogue Men var nefnilega að fjalla um það.
Við höfum þrjú Vin santo en ekkert þeirra fæst sem stendur í Vínbújðunum. Það má hins vegar sérpanta þau með því að senda mér línu og arnar@vinogmatur.is. Þau eru Rietine, Fontodi og Castello di Querceto — hið fyrsta þurrast, það næsta sætast og það síðast í miðjunni.
Vin santo eru einhver sjaldgæfustu vín sem fyrirfinnast. Þú heyrðir það ekki frá mér.
Nei nei, við skulum aðeins slaka á.
Montevetrano er ekkert besta vín Ítalíu heldur vill bara svo til að allir 5 helstu víngagnrýnendur Ítalíu völdi vínið meðal þeirra bestu í nýútkomnum vínbiblíum sem þeir gefa út árlega. Það er Montevetrano 2005. Lestu fréttina á winenews.it
En vínin sem allir fimm voru sammála um að væru best eru bara 6.
Og — um Montevetrano 2004 voru þeir sammála um í fyrra að væri meðal bestu vína landsins en þá var aðeins eitt annað vín sem þeir sameinuðust jafnframt um. Lestu bloggið
Tvö í fyrra, 6 núna. Aðeins Montevetrano var í þessum flokki gæðinga bæði árin.
En besta vín Ítalíu?
Allavegana, 36 flöskugrey af 2005 árganginum eru á leið til landsins og koma eftir 2 vikur.
En meira af gagnrýni.
Hver ítölsku gagnrýnandanna gefur mis mörgum vínum hæstu einkunn og er tala hvers þeirra fyrir aftan nafn viðkomandi útgáfu og fyrir neðan má finna nöfn vína okkar framleiðenda sem þeir kjósa á toppinn.
Mér finnst La Spinetta t.d. vera að koma ansi sterkt út úr þessu.
Gambero Rosso (Slow Food) – 305 vín
La Spinetta Barbaresco Starderi 2004
La Spinetta Barbaresco Gallina 2004
La Spinetta Barbaresco Valeirano 2004
Luciano Sandrone Barolo Cannubi Boschis 2003
San Michele Appiano Passito Comtess 2005
San Michele Appiano St. Valentin Sauvignon Blanc 2006
Rietine Chianti Classico Riserva 2004
Umani Ronchi Plenio Riserva 2004
Falesco Montiano 2005
Arnaldo Caprai 25 Anni Sagrantino di Montefalco 2004
Montevetrano 2005
Firriato Quater Rosso 2005
AIS (ítalska vínþjónasambandið) – 309 vín
La Spinetta Barbaresco Gallina 2004
La Spinetta Barbaresco Valeirano 2004
La Spinetta Barbera d’Asti Bionzo 2005
La Spinetta Barolo Riserva Campe 2001
San Michele Appiano St. Valentin Pinot Nero 2004
San Michele Appiano St. Valentin Sauvignon Blanc 2006
Dal Forno Romano Armone della Valpolicella 2002
Dal Forno Romano Valpolicella Superiore 2003
Dal Forno Romano Vigne Seré 2003
Fontodi Flaccianello 2004
Umani Ronchi Pelago 2004
Umani Ronchi Maximo 2004
Falesco Marciliano 2005
Arnaldo Caprai 25 Anni Sagrantino di Montefalco 2004
Montevetrano 2005
Firriato Camelot 2005
Luca Maroni – 853 vín
Falesco Marciliano 2005
Luciano Sandrone Barolo Cannubi Boschis 2003
Foradori Teroldego Rotaliano 2005
La Spinetta Barolo Campe 2003
San Michele Appiano St. Valentin Sauvignon Blanc 2006
Montevetrano 2005
Arnaldo Caprai 25 Anni Sagrantino di Montefalco 2004
Umani Ronchi Cumaro 2004
Veronelli – 499 vín
La Spinetta Barbaresco Starderi 2004
La Spinetta Barbaresco Gallina 2004
La Spinetta Barbaresco Valeirano 2004
La Spinetta Barolo Riserva Campe 2001
La Spinetta Barolo Campe 2003
La Spinetta Monferrato Rosso PIN 2005
San Michele Appiano St. Valentin Lagrein 2004
Dal Forno Romano Armone della Valpolicella 2002
Dal Forno Romano Valpolicella Superiore 2003
Dal Forno Romano Vigne Seré 2003
Fontodi Flaccianello 2004
Arnaldo Caprai 25 Anni Sagrantino di Montefalco 2004
Arnaldo Caprai Montefalco Passito 2004
Falesco Marciliano 2005
Falesco Montiano 2005
Falesco Pesano 2006
Falesco Passiró 2005
Montevetrano 2005
Espresso – 159 vín
La Spinetta Monferrato Rosso PIN 2005
Dal Forno Romano Amarone della Valpolicella 2002
Dal Forno Romano Vigna Seré 2003
Montevetrano 2005
Dal Forno Romano er ekki enn kominn til landsins en við köllum hann hér með okkar þar sem að við flytjum vínin hans inn næsta vor.
Svalt loft. Rigning, sól, regnbogar. Gustur. Fullur strætó, fullar bókabúðir. Eftirvænting.
Það er komið haust.
Eins og víða fylgja árstíðaskiptinum breytingar hér hjá Víni og mat. Fyrir rúmi ári síðan fluttum við inn helling af vínum frá Languedoc héraði S-Frakklands og er það í fyrsta sinn sem við lögðum til atlögu við aðeins eitt hérað af svo miklum krafti. Þetta var tilraun m.a. til að sjá hver þessara vína myndu plumma sig í Vínbúðunum og hver ekki og nota þannig markaðinn til að ákveða hvaða framleiðendum við myndum sinna áfram og hverfjir myndu taka pokann sinn. Ég las mér til, fór til S-Frakklands og sigtaði út framleiðendur, allir í fremsta flokki síns svæðis innan Languedoc héraðsins.
Nú er reynsluárið í Vínbúðunum liðið og niðurstaðan liggur fyrir. Margir hafa verið mjög ánægðir með þessa miklu flóru vína frá Languedoc héraðinu enda einstaklega karaktermkil og fjörleg vín. Við höfum selt um 2.500 flöskur frá héraðinu á rúmu ári. Það er all gott held ég en þar sem salan dreifist á svo margar tegundir þá þýðir það að engin þeirra nær að halda velli í Vínbúðunum og hér með fást þær ekki lengur þar. Næstu misserin kembi ég kollinn hvern þessari framleiðanda ég haldi í því ekki er unnt að hafa svo marga af sama svæði og var það kannski aldrei meiningin að það yrði gert til lengri tíma.
Góðu fréttirnar eru þær að restina seljum við með góðum afslætti á útsölunni sem hefst bráðlega. En það er slatti eftir þannig að vonandi fáum við góð viðbrögð við útsölunni. 700 flöskur af Languedoc vínum verða í boði á útsölunni og eitthvað af öðrum vínum sem eru að hætta í Vínbúðunum.
Það er ein undantekning. Af þeim 12 vínum frá Languedoc sem byrjuðu fyrir ári síðan er eitt sem stendur eftir sem seldist lang mest. Chateau de Flaugergues hefur selst í um 1.000 flöskum af þessum 2.500 og stendur því óhaggað í hillum vínbúðanna og gerir svo vonandi um ókomna tíð. Ég vænti þess líka að þar sem það verður eitt eftir þá beinist áhuga fólks á héraðinu af enn meiri krafti að því víni. Vonandi kemst það í kjarna Vínbúðanna.
Búrgúnd.
Við höfum undanfarið verið að horfa norðar á Frakklandi, til Búrgundarhéraðs. Í sumar komu þaðan tveir glæsilegir framleiðendur, Lucien Le Moine og Domaine Jean Grivot, og innan tíðar bætist Chablis framleiðandi í hópinn. Meira er í vinnslu. Þetta ferli vinn ég allt öðruvísi heldur en Languedoc pakkann enda vín í allt öðrum verðflokki og af einu þekktasta vínsvæði veraldar – og eftirsóttasta því það er hægara sagt en gert að snapa upp flöskur í þeirri miklu eftirspurn sem ríkir eftir vínum héraðsins. Þessi vín verða líka að nokkru leyti ekki í hillum Vínbúðanna heldur auglýst eingöngu á póstlistanum því magnið af hverri sort er svo lítið. Við stefnum þó að því að finna líka vín á góðu verði frá héraðinu en í raun má segja að allt undir 2.000 kr. u.þ.b. sé tiltölulega “ódýrt” frá Búrgúnd ef gæðin eru í lagi að sjálfsögðu.
Í október fer ég til Búrgundar og skoða málin frekar, hitti framleiðendur og smakka vín.
Lengra fram í tímann.
Plön fyrir árið 2008 eru komin af stað og stefnir í að tveir af mestu “cult” framleiðendum sinna landa, Ítalíu og Bandaríkjanna, fljóti hingað á strendur. Það verður tilkynnt nánar síðar. Þar verða engin fínleg og rígmontin Búrgúndarvín á ferðinni heldur stór og mikil kraftavín, ef svo mætti að orða komast.
Þá er í farveginum að flytja inn framleiðanda frá Bordeaux sem framleiðir kostakaup að mínu mati og gæti það verið væntanlegt í Vínbúðirnar 1. desember á þessu ári ef allt gengur eftir.
Querceto Chianti fær 86 stig í Mogganum um helgina.
“[U]ngur, matvænn Chianti” segir Steingrímur.
“Querceto Chianti 2005 er einfaldur og ódýr Chianti frá hinum stórgóða framleiðanda Castello di Querceto sem er þekktast fyrir Chianti Classico vín sín. Þrúgurnar í þetta vín koma þó ekki nema að hluta frá ekrum fyrirtækisins af ekrum þess í kringum Greve og hlýtur því hina einfaldari skilgreiningu “Chianti” án viðbótarinnar “Classico”. Þetta er ungur, matvænn Chianti með kirsuberjum, smá glussa og kryddi í nefi. Ágætlega sýrumikið og mjúkt í munni. 1.390 krónur. 86/100.” (Mbl.)
Vitlaust mynd birtist í greininni, í staðinn fyrir Chianti er mynd af Chianti Classico víni framleiðandans Castello di Querceto.
Querceto Chianti 2005 kostar 1.390 kr. og fæst í Heiðrúnu og Kringlunni.
Allt er þá er þrennt er.
Castello di Querceto gerir það gott í ágúst-hefti Decanter.
Þrjú vín fá fullt hús stiga, 5 stjörnur.
Ég man ekki eftir því að svo mörg vín frá einum og sama framleiðandanum hafi náð hæstu einkunn í sama Decanter blaðinu.
Ég bíð nú spenntur eftir að fá blaðið sent í pósti. Kýldi á ársáskrift í leiðinni.
Vínin þrjú sem fengu fimmstyrnið eru Chianti Classico 2005 (fæst núna í Vínbúðunum), Chianti Classico Riserva 2003 (fæst aftur í haust) og Chianti Classico Il Picchio Riserva 2003.
Ég er forvitinn að lesa hversu mörg önnur vín frá Toskana fá hæstu einkunn því ég geri ráð fyrir að hlutur Castello di Querceto sé ansi feitur.
Smelltu hér til að lesa dómana í fullri lengd á vefsíðu Castello di Querceto.
Sikileyska rauðvínið Emporio sem rennur undan rifjum Firriato víngerðarinnar (en er merkt VINARTE fyrirtækinu á flöskumiðanum) fær 3 1/2 glas í nýjasta Gestgjafanum.
Umfjöllunin er hluti af nýjum pistli sem heitir “Nýtt í reynslu” og fjallar um vín sem eru nýbyrjuð í Vínbúðunum og fást þá einungis í Kringlunni og Heiðrúnu. Pistillinn sá er hluti af nýju útliti vínumfjöllunar í blaðinu þar sem gamla formið er brotið upp og lofar það góðu um framhaldið.
Um Emporio rauðvínið er það að segja að í því blandast tvær þrúgur sem ég man ekki eftir að ég hafi séð saman í nokkru víni áður. Það virðist virka vel að temja hina villtu þrúgu Nero d’Avola með hinni jarðbundnari Sangiovese. Það er einmitt þessi frumlega blanda sem vekur hvað helst áhuga þeirra mæðgina Dominique og Eymars.
“EMPORIO NERO D’AVOLA SANGIOVESE 2004 – 3 1/2 glas
Þetta vín er samvinnuverkefnhi sikileyska framleiðandans Firriato og alþjóðlega víngerðarfyrirtækisins IWS. Þar er Ástralinn Kym Milne MW fremstur í fylkingu og hann er jafnframt einn fyrsti erlendi víngerðarmaðurinn til að vinna á Ítalíu. Þessi al-ítalska blanda er með opinn og flókinn ilm af kirsuberjum, tóbaki, kaffi, dökku súkkulaði, möndlum og kryddi. Á tungunni er það milt með þurrt tannín og finna má krydd, kirsuber, jarðarber og milda eik. Skemmtilegt bæði í nefi og munni og lýsir það einkennum beggja þrúgna virkilega vel. Drekkist með matarmiklu pasta, bragðmiklum pítsum eða Miðjarðarhafskjötréttum.
Verð 1.390 kr. (R)
Okkar álit: Afar athyglisvert og gott vín. Skemmtileg blanda beggja þrúgna sem kemur á óvart, mjög vel gert. ” (Gestgjafinn 9. tbl. 2007)
New York Times var að birta þennan lista yfir hundrað og eina uppskrift sem eiga það allar sameiginlegt að vera í anda sumars, einfaldar og einstaklega fljótlegar.
Stundum eru svoleiðis uppskriftir líka bestar ef hráefnið er fyrsta flokks.
Ég ætti kannski að birta lista yfir hundrað og eitt vín sem á að drekka með þessum réttum en í staðinn segi ég:
“Casa-þetta bara!”
Þ.e.a.s Casal di Serra á línuna! Það er svo fjölhæft og gott að það getur varla klikkað.
Nýlegt spjall