You are currently browsing the category archive for the 'umani ronchi' category.
Risotto er einn af uppáhaldsréttum fjölskyldunnar, matarmikill og bragðmikill, en samt léttur og góður í maga.
Hér er grunnuppskrift af risotto en hægt er að bæta hverju því sem hugurinn girnist við í uppskriftina undir lokin, svo sem humri, rækjum, sveppum af ýmsu tagi, eða jafnvel léttsteiktum rauðrófum (sem gera fallega bleikt risotto) eða kampavínssoðnum jarðarberjum fyrir sumarlegt jarðarberjarisotto.
3-500 g Arborio hrísgrjón (þetta eru hin einu sönnu risottogrjón og ekki viðeigandi að nota staðgengla)
Einn góður gulur laukur, smátt saxaður
Góð ólífuolía (kaldpressuð jómfrúarolía – maður þarf nú varla að taka það fram í dag)
Kjúklingasoð (nóg af því – heimagert er best en hægt að notast við keypt, athugið að gott er að nota dagsgamla súpuafganga sem soð, sér í lagi kjötsúpu eða kjúklingasúpu eða tæra grænmetissúpu (stærri bitar eru síaðir frá súpunni)).
Um 1 dl. nýrifinn parmeggiano reggiano eða grana padano ostur
Ferskur svartur pipar úr kvörn
Best er að nota góðan, þungan pott. Ólífuolíu er skvett vel yfir botninn á pottinum og smátt söxuðum lauknum skellt út í. Laukurinn er látinn gyllast (alls ekki brúnast eða brenna).
Þá er arborio grjónum bætt í og þau rétt látin gyllast í olíunni og lauknum (ekki of lengi).
Þá er soðinu bætt í, um hálfu glasi í einu og hrært vel (athugið að hafa ekki of mikinn hita). Haldið er áfram að bæta soðinu í af og til þar til grjónin eru soðin (þá eru þau mjúk að utan með örlítið stökkari kjarna innst – besti mælikvarðinn er að smakka af og til þar til þessu stigi er náð).
Nú er potturinn tekinn að af hellunni og rifinn parmeggiano/grana hrærður saman við. Þá er ferskur svartur pipar mulinn yfir (vel af honum).
Risotto er einnig mjög gott daginn eftir. Það má vel borða kalt sem meðlæti með öðrum mat, eða búa til úr því bollur og steikja á pönnu:
Risottobollur daginn eftir:
Kalt risotto
Mozzarella ostur (ef vill)
Hvítt hveiti
3 hrærð egg
Brauðmylsna
Mótaðar eru risottobollur utan um litlar mozzarellakúlur, svo kældar í ísskáp í nokkra stund (einnig má búa til gegnheilar risottobollur).
Bollunum er svo velt upp úr hveiti, síðan upp úr eggjahræru og síðast upp úr brauðmylsnu og þær steiktar á pönnu í ólífuolíu þar til þær eru gylltar að lit.
Buon appetito
Val á víni fer eftir því hverju er bætt til viðbótur við uppskriftina út í risotto-ið. Ef uppskriftin er einföld eins og hér fyrir ofan þá gengur bæði rautt og hvítt, eitthvað einfalt og gott eins og Montepulciano d’Abruzzo eða Verdicchio frá Umani Ronchi.
… djók!
Undirritaður er ekki á leið í framboð.
Hann ætlar í framboð heldur að auka framboð, á ódýru víni.
Smjattpattar fyrirtækisins hafa hist undanfarið á leynilegum stöðum víðsvegar í höfuðborginni við að skoða og smakka á sýnishornum frá hinum og þessum framleiðendum, aðallega nýjum framleiðendum.
Að sjálfsögðu mætum við kreppunni með mátulega kæruleysislegu brosi á vör (svona eins og James Bond er með þegar hann mætir erkióvini sínum) þ.e.a.s. við vanmetum hana ekki en erum viss um að sigrast á henni.
Við erum heppin að vera með lítið fyrirtæki sem getur verið sveigjanlegt eftir þörfum. Við blásum því til sóknar því stundum er sókn besta vörnin.
Ný vín væntanleg í framboð á okkar lista eru flest ódýr en uppfylla öll okkar skilyrði um að vera góð og spennandi. Nokkur hafa fengist hér áður, t.d. Chianti frá Castello di Querceto og Montepulciano d’Abruzzo frá Umani Ronchi sem bæði hefja sölu 1. apríl og einnig nýtt og ódýrt Verdicchio hvítvín frá Umani Ronchi. Svo eru nýir framleiðendur frá Rhone í S-Frakklandi á sjóndeildarhringnum, Chateau de Montfaucon og stórskemmtileg “Little James” vín frá Domaine Saint Cosme. Ýmislegt fleira, freyðandi, s-ítalskt, jafnvel portúgalskt er á sjóndeildarhringnum.
Að ógleymdum kassavínsbeljum sem munu baula í fyrska skipti á okkar vegum með hækkandi sól, með rassinn upp í vindinn.
Munið svo að kjósa rétt.
Það er nokkuð síðan að vínin okkar fengu umfjöllun í Morgunblaðinu. Það var því sérstaklega ánægjulegt að opna sunnudagsmogga einn fyrir jól og lesa þesa fínu umfjöllun sem þar birtist um hvítvínin Pecorino 2007 frá Umani Ronchi (88 stig) og Grecante 2007 frá Arnaldo Caprai (91 stig) en þó sérstaklega um hið skemmtilega Lambrusco Scuro frá Lini (91 stig).
Steingrímur fangar mjög vel karakter þessara þriggja vína í lýsingum sínum á þeim.
Þannig finnst honum Pecorino anga m.a. af “fersku grasi” og “steinefnum” og Grecante einkennast af dæmigerðri ítalskri “lífsgleði”.
En Lambrusco Scuro virðist alveg hafa slegið í gegn hjá honum því ekki man ég eftir umfjöllun hér á landi um lambrusco vín sem fjallað er um svo lofsamlega — nema ef vera skyldi umfjöllun Gestgjafans um sama vín fyrir skömmu (lestu dóminn í Gestgjafanum sem velur vínið Bestu kaupin).
Honum finnst Lambrusco Scuro vera “lítið djásn” og mælir með því “fyrir þá sem vilja koma nýjungagjörnum gestum á óvart og vera svolítið „molto chic” eða þá einfaldlega bara njóta af einstaklega góðu víni.”
Og ekki spillir fyrir hvað flaskan er flott.
Svona lítur öllu umfjöllun Steingríms um okkar vín út, eins og hún birtist undir fyrirsögninni “Getur vín verið sauðslegt?”:
“Ég myndi ekki halda því fram að það væri sauðslegt en Pecorino 2007 er engu að síður vín – eða öllu heldur þrúga – sem dregur nafn sitt af rollum. Á þessu eins og öllu öðru eru til skýringar, eftir að vínviðurinn og búsmalinn höfðu deilt rými um alda skeið ætti engum að koma á óvart að þau dragi dám hvort af öðru. Hagar Pecorino hafa verið við Adríahafsströnd Ítalíu en hún hefur löngum fyrst og fremst verið notuð til blöndunar, þ.e. að veita öðrum þrúgum smásýruskot þegar þurft hefur á að halda.
Vínhúsið Umani-Ronchi (sem íslenskir vínunnendur þekkja flestir í gegnum hvítvínið Casal di Serra) setti fyrir nokkrum árum í gang athyglisvert verkefni er miðar að því að endurvekja margar af óþekktari þrúgum austurstrandar Ítalíu. Kannski ekki ósvipað og Torres hefur gert með þrúgur Katalóníu.
Pecorino 2007 er ferskt í nefi með fersku grasi, hveiti og geri, gulum perum og steinefnum (hveravatni). Sýran gerir vínið létt og lipurt og það ætti að vera ágætis fylgifiskur með t.d. salati og bleikju. 88/100
Annað hvítvín frá Ítalíu er Grecante úr smiðju Arnaldo-Caprai, eins besta framleiðanda Úmbríu. Ef maður vill alhæfa má segja að gott franskt vín einkennist gjarnan af mikilli fágun. Gott ítalskt vín hins vegar af lífsgleði. Það á við hér. Aðlaðandi og ferskur, sætur ávöxtur. Granny Smith-epli og perur, ferskar fíkjur og blóm. Það hefur þægilegt og ferskt bit og góða lengd. Tilvalið með flestu. 1.889 krónur. 91/100
Lambrusco-vín þykir ekki fínn pappír hjá mörgum vínunnendum sem gretta sig og fetta þegar þeir heyra þetta orð nefnt. Ég skal fyrstur játa að Lambrusco-nafnið er ekki gæðastimpill í sjálfu sér en rétt eins og með t.d. Soave og Valpolicella er hættulegt að alhæfa. Lambrusco getur nefnilega verið afbragð. Ólíkt því sem flestir halda er Lambrusco ekki samheiti yfir lélegt, sætt rautt freyðivín heldur þrúga en vissulega er framleitt úr henni lélegt, sætt rautt freyðivín. Það er líka framleitt úr henni þurrt rautt freyðivín sem er allt að því unaðslegt, ekki síst með góðum hádegisverði einhvers staðar í sveitum Ítalíu.
Lini-fjölskyldan er ein þeirra sem framleiða Lambrusco samkvæmt gömlum hefðbundnum aðferðum, ekki ósvipuðum þeim sem notaðar eru við framleiðslu á kampavíni. Þetta er alvöru vín og valkostur fyrir þá sem vilja koma nýjungagjörnum gestum á óvart og vera svolítið „molto chic“ eða þá einfaldlega bara njóta af einstaklega góðu víni.
Lini 910 Lambrusco Scuro er lítið djásn, berjaríkt og ferskt með ferskri sýru og allt að því tannískt. Það vinnur á við hvern sopa. Ég myndi jafnvel reyna það með hangikjöti. 1.695 krónur. 91/100“. (Mbl. Steingrímur)
Nokkrir af framleiðendunum okkar hafa verið að endurnýja vefsíðurnar sínar. Þær eru ansi flottar sumar og greinilegt að metnaður og tækni við hönnun vefsíða fer almennt fram.
Það er varla tilviljun að fjórir af fimm framleiðendum sem hafa nýlegast endurnýjað vefsíðurnar sínar eru einmitt í hópi þeirra stærstu sem við flytjum inn. Þeir geta einfaldlega sett meiri pening í verkefnið.
Á meðan eru vefsíður sumra ennþá frekar sveitalegar, sérstaklega hjá þeim smærri, og sumir hafa alls enga.
Fjórir Ítalír er með nýjar vefsíður, Falesco, Arnaldo Caprai, Umani Ronchi, og Montevetrano. Arnaldo Caprai er líklegast tæknilegast framleiðandinn okkar og er alltaf skrefi á undan öðrum á sviði markaðssetningar og ýmissa sniðugheita.
Nýjasta endurnýjunin gekk svo í garð í þessari viku hjá d’Arenberg í Ástralíu en eins og Arnaldo Caprai er d’Arenberg með skemmtilegar hugmyndir í ímyndarvinnu fyrirtækisins.
Lítil bylting í gangi hér.
Ekki á hverjum degi sem við sendum átta ný vín í Vínbúðirnar. Þessi hersing er afleiðing af heimsókn bloggarans á Vinitaly vínsýninguna í vor (lestu meira um heimsóknina).
Frá Arnaldo Caprai eru tvö ný vín með sama nafni, Anima Umbra rautt og Anima Umbra hvítt, sem ætlað er að fanga anda Úmbría héraðsins eins og nafnið “anima umbra” gefur til kynna. Þau eru með sniðugum flipa aftan á flöskunni með nafni vínsins sem hægt er að fjarlægja. Umani Ronchi er sömuleiðis að spreyta sig á nýju víni, Pecorino Vellodoro, sem kemur frá vínekrum framleiðandans í Abruzzo héraði. Hvítt og rautt frá Falesco eru með í för, Poggio dei Gelsi og Tellus, bæði frá Lazio héraði. Síðan er það alveg nýr framleiðandi, Lini í Emilia Romagna héraðinu, og koma frá honum tvö freyðandi vín, rautt Lambrusco og hvítt Moscato, en frá Lini höfum við einnig fengið Balsamik edik. Að lokum er það Chianti Classico frá Fontodi sem er nú tæplega alveg nýtt en það er að byrja aftur í vikunni eftir nokkurt hlé frá Vínbúðunum.
Fimm framleiðendur frá fimm mismunandi héruðum á Ítalíu. Tilviljun eiginlega að öll þessi héruð liggja gott sem upp að hvert öðru á miðju stígvélinu.
Vínin átta fást í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni frá og með morgundeginum.
Það er fiskiveisla í Vínbúðunum í apríl.
Þar verður ekki boðið upp á úrval fiskirétta beint af grillinu, gestakokka og ferskan krækling ásamt úrvali hvítvína sem hægt er að smakka á staðnum.
En þar er hægt að nálgast þennan bækling með fiskiuppskriftum ásamt lista af góðum hvítvínum til að drekka með, heima hjá sér, eins og The Stump Jump og Casal di Serra.
Við drögum upp gamlan límmiða af því tilefni hér til hægri.
Við fórum á Vox um daginn og fengum okkur árstíðarmatseðil ásamt vínum. Allavegana fékk ég mér vínin með en Rakel fékk þann skemmtilega kost að smakka örlítið af hverju víni án þess að fá fullt glas. Var það vel boðin hugmynd af þjóninum okkar honum Gunnlaugi þar sem Rakel er með lítið kríli í fullu fæði og vildi ekki allan vínpakkann en gat með þessum hætti bragðað á öllu og fylgt mér eftir.
Maturinn var fyrirtaksgóður og súper-sommelierinn Alba sá til þess að vínin pössuðu afskaplega vel með.
Eitt þessara vína var rauðvínið okkar Cùmaro Riserva 2004 frá Umani Ronchi, parað með einhverju sem ég skrifaði ekki niður og man ekki hvað hét og kalla því bara kjötrétt nr. 1. Jú það var víst gæs allavegana. Small vel með og var unun að drekka vínið í sínu besta umhverfi.
Svo vel rann Cùmaro með árstíðarseðlinum að Alba ákvað að halda því með Food and Fun matseðlinum sem þessa dagana er í fullum gangi á Vox. Með hverju það er borið fram þar er ég ekki viss en ég treysti því fullkomnlega að Alba hefur parað það af kostgæfni.
Það er óhætt að mæla með ferð á Vox.
Smelltu hér til að sjá hvaða vín við eigum á föstum vínlista Vox
Það var stórfín umfjöllun um okkar vín í Morgunblaðinu síðasta föstudag.
“Vín sem standa fyrir sínu” er yfirskrift greinarinnar og fjallar Steingrímur eingöngu um okkar vín að þessu sinni.
Eftirtalin vín standa fyrir sínu.
d’Arenberg The Laughing Magpie 2005 – 92 stig
d’Arenberg The Footbolt 2004 – 90 stig
Umani Ronchi Casal di Serra 2006 – 90 stig
San Michele Appiano Riesling Montiggl 2006 – 88 stig
San Michele Appiano Pinot Nero 2004 – 87 stig
Við erum ánægð, eins og alltaf.
”Það er margt sem skiptir máli við víngerð og sama vínið getur verið mjög ólíkt á milli ára. Það er því ávallt forvitnilegt að sjá hvernig nýr árgangur plumar sig. Heldur vínið sínu, veldur það vonbrigðum eða nær nýr árgangur að toppa fyrri árgang. Að þessu sinni skoðu við nokkur vín frá Ástralíu og Ítalíu sem sum hver hafa verið til umfjöllunar áður en koma nú fílefld til leiks á ný með nýjum árgangi
St. Michael-Eppan Riesling Montiggl 2006 er hvítvín frá Alto-Adige eða Suður-Týról á Norður-Ítalíu. Þurrt og frekar þungt með sítruslímónu og greipaldin – ásamt þurrum heybagga og steinefnum. Mikil fylling og þykkt með langan endi. Matarvín, ekki spurning, með t.d. laxi eða bleikju ásamt nýjum íslenskum kartöflum, smjöri og kannski smá steinselju ætti þetta að smella vel. 2.160 krónur. 88/100
Frá sama framleiðanda kemur rauðvín úr þrúgunni Pinot Noir. St. Michael Eppan Pinot Nero 2004. Farið að sýna þroska, rauð skógarber og mild angan af kryddum á borð við negul og kanil. Svolítið haustlegt, jafnvel Búrgundarlegt, tannín hafa enn smá bit. 1.980 krónur. 87/100
Casal di Serra Verdicchio dei Castelli di Jesi 2006 er góðkunningi síðunnar og ég er ekki frá því að þessi nýi árgangur sé einn sá besti sem hingað hefur ratað. Ferskur, skarpur og ágengur ávöxtur, ferskjur, ástaraldin og gul epli í nefi, í munni þétt, samþjappað og mikið með möndlukeim í bland við ávöxtinn ásamt votti af eik í fjarska. Þetta er vín sem nær því að vera jafnt aðgengilegt fyrir alla, sem nægilega flókið og fínlegt fyrir þá sem vilja “alvöru” vín. Eitt og sér, með grilluðum fiski eða jafnvel ostum. Heldur leikandi stöðu sinni sem eitt af bestu hvítvínskaupunum í vínbúðunum. 1.590 krónur. 90/100
Einnig eru komnir nýir árgangar af hinum frábæru rauðvínum ástralska framleiðandans D’Arenberg: Footbolt og Laughing Magpie. D’Arenberg var stofnað á fyrri hluta síðustu aldar í McLaren Vale, einu besta víngerðarsvæði Ástralíu, rétt utan við borgina Adelaide í Suður-Ástralíu. Vín þessa litla fjölskyldufyrirtækis hafa allt frá 1959 verið auðþekkjanleg á rauðu strikinu sem dregið er skáhallt niður flösikumiðann. Hér á landi höfum við getað notið þeirra í rúm tvö ár eða svo.
D’Arenberg The Footbolt Shiraz 2005 [reyndar 2004] er berjamikill og þykkur Shiraz, fantavel gerður. Þarna eru dökkir og þroskaðir ávextir, sultaðar plómur en einnig krydd og dökkt súkkulaði í nefi. Í mnunni feitt og langt með þroskuðum og mjúkum tannínum. Vín sem fellur vel að íslensku lambakjöti. 1.790 krónur. 90/100
D’Arenberg The Laughinhg Magpie Shiraz-Viognier 2005 er Ástrali fyrir vínunnendur með evrópskan smekk. Þrúgublandan er í stíl frönsku Cote Rotie-vínanna, þ.e. örlitlu magni af hinni hvítu og arómatísku þrúgu Viognier er blandað saman við Syrah/Shiraz. Dökk ber, bláber og kirsuber í bland við fjólur, lakkrís og vanillu úr eikinni. Vín með mikinn og heillandi karakter, langt frá staðalímynd ástralskra shiraz-vína sem allt of mörg vín á markaðnum hér keppast við að byggja upp. 2.100 krónur. 92/100 ” (Morgunblaðið 5.10.2007)
Rauðvínið Cúmaro Riserva 2004 fær 4 1/2 glas í nýjasta Gestgjafanum (11. tbl. 2007) og hvítvínið Emporio Inzolia Grecanico 2006 fær 4 glös.
Góð umfjöllun það.
“Cúmaro Riserva 2004 – 4 1/2 glas
Cúmaro Riserva er einnar ekru vín frá hinum virta og stórskemmtilega framleiðanda Umani Ronchi. Það er unnið úr montepulciano-þrúgunni sem oftar en ekki er talin gera gróf og óspennandi vín sem á ekki við í þessu tilfelli. Ilmurinn er opinn og margslunginn og er þar helst að finna kanil, negul, vanillu, dökkan ávöxt, eik, leður og súkkulaði. Áferðin er mild með þétt tannín og fyllingin er hrikalega mikil. Í munni má finna dökk ber, létta eik, krydd og dökkt súkkulaði. Cúmaro hlaut Riserva-viðbótina við nafnið fyrir ekki svo löngu sem þýðir að það er geymt í a.m.k. 14 mánuði á eikartunnum. Stórt, þétt og kraftmikið vín sem er í senn fágað og mjúkt. Hafið þetta með bragðmiklum ítölskum kjötréttum og verði ykkur að góðu.
Verð 2.590 kr.
Okkar álit: Vel kröftugt vín frá þrúgu sem er almennt ekki talin “eðal” en Umani Ronchi nær framúrskarandi árangri með og úr verður fágað og flott vín.
Emporio Inzolia Grecanico 2006 – 4 glös
Hér er á ferðinni skemmtileg blanda af tveimur ítölskum þrúgum, inzolia og grecanico, sem eru upprunalega frá Sikiley og má segja að hér sé hreinræktað sikileyskt vín á ferð (þó að víngerðarmaðurinn Kym Milne sé ástralskur). Vínið er opið og ávaxtaríkt með ilm af gulum og hvítum blómum, apríkósum, ferskjum, perum, eplum og mildum kryddum. Virkilega líflegur og frískandi ilmur. Áferðin er fersk og ávaxtarík og einkennist bragðið, eins og ilmurinn, af gulum og hvítum blómum, apríkósum og ferskjum með vott af hunangi. Afar skemmtilegt og ilmríkt vín sem við skilgreindum sem evrópskt með Nýja heims-einkenni. Drekkist með sjávarréttapasta eða hráskinkusalati með melónubitum á síðustu sólardögum sumarsins (eða til minningar um frábært sumar!).
Verð 1.390 kr.
Okkar álit: Óvenjleg blanda af heimaþrúgum Sikileyjar, vel gert og yndislegt vín sem er auðvelt að para með mat.” (- Gestgjafinn, 11. tbl. 2007)
Í sama blaði er áhugaverð grein um pörun nokkurra sikileyskra rauðvína við kjarnmikla kjötréttinn Osso Bucco sem Gunni Palli á Vínbarnum gefur lesendum Gestgjafans (bls. 62-3). Þar er efst á blaði rauðvínið okkar Emporio 2004 og fær það 4 1/2 glas en sú einkunn miðast við hversu vel vínið passar með réttinum. Þeim finnst það smellpassa og vera “margslungið”.
Við eigum ennþá fimm vín í kjarna Vínbúðanna sem þýðir að þau fást víðar heldur en bara í Heiðrúnu og Kringlunni.
Dreifingin er þó mis mikil. Ég myndi ekki treysta á að þú fyndir þau á Djúpavogi.
Chianti Classico frá Fontodi hefur selst best okkar vína undanfarið en Casal di Serra, eina hvítvínið af þessum fimm, á sér tryggan aðdáendahóp. Annað Chianti Classico frá öðrum framleiðanda, Castello di Querceto, hefur gengið nokkuð vel og síðan eru tvö rauðvín frá hinum stórskemmtilega d’Arenberg, The Footbolt og The Laughing Magpie.
Að öðru leyti fást vínin okkar eingöngu í Heiðrúnu og Kringlunni.
Undantekningin eru stöku sérlistavín (skoðaðu listann) og ákveðin vín sem fá tímabundið aukna dreifingu á þemadögum Vínbúðanna.
New York Times var að birta þennan lista yfir hundrað og eina uppskrift sem eiga það allar sameiginlegt að vera í anda sumars, einfaldar og einstaklega fljótlegar.
Stundum eru svoleiðis uppskriftir líka bestar ef hráefnið er fyrsta flokks.
Ég ætti kannski að birta lista yfir hundrað og eitt vín sem á að drekka með þessum réttum en í staðinn segi ég:
“Casa-þetta bara!”
Þ.e.a.s Casal di Serra á línuna! Það er svo fjölhæft og gott að það getur varla klikkað.
Það standa yfir sumarvíndagar í Vínbúðunum.
Við eigum 5 vín þar sem eru á tilboði fram yfir verslunarmannahelgi.
Casal di Serra (1.490 kr. í stað 1.590 kr.) er vinsælt hvítvín frá Umani Ronchi í Le Marche héraði á Ítalíu. Það er eingöngu framleitt úr Verdicchio þrúgunni og hefur verið eitt vinsælasta ítalska hvítvínið í Vínbúðunum síðustu ár.
The Footbolt (1.690 kr. í stað 1.790) er bragðmikið rauðvín frá d’Arenberg í McLaren Vale í S-Ástralíu og er hreint Shiraz. Við völdum það fyrsta keðjuvínið okkar.
Lou Maset (1.490 kr. í stað 1.600 kr.) er karaktermikið rauðvín frá Domaine d’Aupilhac í Languedoc héraði Frakklands. Það er samsett úr nokkrum þrúgum og er bæði lífrænt og bíódýnamískt.
Grecante (1.690 kr. í stað 1.790 kr.) er ofurljúft hvítvín frá Arnaldo Caprai í Umbria héraði á ítalíu. Það heitir í höfuðið á þrúgunni sem það er úr, þ.e.a.s “Grechetto” og er mikið og gott matarvín, þykkt og aðlaðandi.
Chateau de Flaugergues (1.650 kr. í stað 1.750 kr.) er vel gert og heillandi rauðvín frá samnefndum framleiðanda í Languedoc héraði Frakklands sem hitti í mark þegar það kom fyrst á markað fyrir ári síðan. Þetta er svokallað GSM vín, þ.e.a.s. það er framleitt úr þrúgunum Grenache, Syrah og Mourvédre.
Þessi vín eru öll góð kaup. Mikið fyrir lítið.
Nú á enn betra verði.
Ekki fyrir löngu síðan (lestu bloggið) lagði ég það til að Montepulciano d’Abruzzo frá Umani Ronchi ætti að breyta um miða svo það yrði skiljanlegra, þekkjanlegra og auðseljanlegra. Ég lýsti því yfir að ég myndi stinga upp á þessu við framleiðandann þegar ég hitti hann á Vinitaly vínsýningunni.
Kom í ljós að Umani Ronchi var skrefi á undan mér. Þeir voru þegar búnir að endurhanna miðann á þetta vín og tvö önnur í sama verðflokki að auki, með sama hætti.
Hvað finnst þér um breytinguna?
Fyrir Eftir
Montepulciano vínið okkar er lengst til hægri á báðum myndum (ath. á myndunum er vínið lengst til vinstri ekki það sama en af svipuðum toga hvað verð og stöðu varðar).
Dagur 4, 29. mars.
Vinitaly vínsýningin stendur í 5 daga, frá 9.00 til 19.00. Það þýðir 50 tíma af léttvínsþambi ef maður ætlar að nýta hverja mínútu. Ef einhver kynni að vera að velta því fyrir sér þá nennti ég nú ekki að hanga þarna allan tímann og … ég spýti hverjum dropa. Annars endist maður ekki mjög lengi.
Upp úr 9.00 var rölt af stað frá hóteli. Minni bloggarans var einhvern veginn á þá veg að það væri ekkert mál að rölta frá miðbænum yfir á sýningarsvæðið og skundaði af stað með ófríska eiginkonuna. Við rötuðum alveg en röltið var amk. 30 mínútur í gegnum svæði sem seint verður talið með hreinni og fallegri hlutum borgarinnar. Leigubílar notaðir hér eftir.
10.00 vorum við mætt á básinn hjá Chianti Classico framleiðandanum Castello di Querceto. Okkur eru minnistæðar þær hlýju móttökur sem við fengum hjá fjölskyldunni á heimili þeirra í Toskana fyrir tveimur árum (lestu bloggið um heimsóknina) og því var ráð að hefja sýninguna hjá þeim. Hjónin Alessandro og Antonietta voru í góðu formi og leyfðu okkur að smakka á nýju árgöngunum. Við fengum að heyra að 2006 árgangur væri einn sá besti fyrr og síðar, orð sem áttu eftir að enduróma á nánast öllum básum sem við heimsóttum þar eftir. 2006 rauðvínin eru reyndar yfirleitt ekki komin á markaðinn ennþá en þau hvítu eru það hins vegar í flestum tilfellum.
11.00 var skundað á splúnkunýjan bás Umani Ronchi víngerðarinnar en eins og hjá Castello di Querceto höfðum við átt ansi fína dvöl hjá Umani Ronchi á Ítalíuferðalagi okkar fyrir tveimur árum (lestu bloggið). Gianpiero og Laura tóku á móti okkur en þau sinna markaðsmálum fyrir fyrirtækið, Umani Ronchi er nefnilega stærra fyrirtæki en svo að fjölskyldan geti sinnt öllum helstu störfum. Við smökkuðum 2005 og 2006 af Casal di Serra og þótt mér ánægjulegt hvað 2006 lofar góðu, betri en 2005 sem nú fæst í Vínbúðunum. Nýi árgangurinn er framleiddur með aðeins öðrum áherslum en áður og verður því líst betur síðar. Við smökkuðum ýmis vín, m.a. nýja línu frá Abruzzo héraði sem koma frá nýrri landareign fyrirtækisins og einnig glæsilegt Cumaro sem mun snúa aftur í hillur Vínbúðanna innan skamms.
Gianpiero leyfði okkur líka að smakka af nýrri matarlínu sem unnin er í samvinnu við einhvern Michelin stjörnu kokk úr héraðinu. Þetta er niðursoðinn fiskur af ýmsu tagi og sultur. Mjög gott en flytur maður fisk inn til Íslands?
12.00 var síðasta stopp dagsins. Fontodi er einhver rómaðasti framleiðandi í Chianti Classico. Síðar á sýningunni þegar ég heimsótti einn rómaðasta Brunello di Montalcino framleiðandann þá lyftist á honum brúnin ég sagðist flytja inn Fontodi vín og hann sagði mér að það væru góð meðmæli fyrir Vín og mat þar sem sá taldi Fontodi þann besta í Chianti Classico og vildi líkja sjálfum sér við hann og hans aðferðir.
Við smökkuðum nýja árganga þar sem annars staðar en hér eru öll vín fyrsta flokks og það var sönn ánægja að velta þeim um munninn og … spýta! Giovanni Manetti, eigandi og víngerðarmaður hjá Fontodi (hann svarar líka öllum tölvupóstum, talandi um markaðsdeildir) settist aðeins niður með okkur. Vínin hans eru lífræn en hann segir að það sé ekki beinlínis þess vegna sem þau séu eins og þau eru, þau væru líklegast alveg jafn góð þótt ekki væru þau svo lífræn því það væri landið sjálft sem byggi yfir þessum einstökum gæðum. Þeir sem hafa staðið og horft yfir vínekrur Fontodi geta vel ímyndað sér kosti þessa lands, hinnar “Gullnu hlíðar” við bæinn Panzano (lestu bloggið um heimsókn okkar til Fontodi árið 2005).
13.00 yfirgáfum við svæðið. Rakel ætlaði heim morguninn eftir og því vildum við rölta meira um borgina og njóta hennar saman. Við kíktum á kirkjur, röltum um þröngar götur og enduðum á Teatro Romano þar sem útsýni yfir borgina var einstakt. Staðurinn er áhugaverð blanda af rómversku leikhúsi og klaustri sem var reist þar nokkru síðar. Í klaustrinu er safn með alls kyns rómverskum minjum.
Um kvöldið fórum við svo út að borða á Osteria La Fontanina með Alessandro og Antoniettu, eigendum Castello di Querceto, tengdasyni þeirra og heildsala frá Mexíkó sem var með móður sína með sér. 8 réttir takk fyrir, 6 skv. matseðli (sjá matseðil) og 2 auka. Úff! Á milli rétta, og með réttum reyndar líka, fengum við að heyra af kvennaáhuga Mexíkóbúans sem lýsti því reglulega yfir að hann væri mikið karlmenni (“macho”) sem væri nauðsynlegt að lifa sjálfstæðu og frjálsu lífi. Ég veit samt ekki alveg hvort móðir hans var sammála því.
Staðurinn er einstaklega skemmtilegur og svo þröngur að Alessandro gerði mikið grín að því að ameríkanar kæmust alls ekki þarna inn (og hló mikið af því sjálfur). Skraut og vínflöskur eru upp um alla veggi. Leifur á La Primavera hafði sérstaklega mælt með þessum stað og það var þess vegna skemmtileg tilviljun að okkur skildi einmitt hafa verið boðið þangað.
Fyrir utan mjög gott freyðivín, hvítvín og sætvín (I capitelli frá Anselmi) sem staðurinn mælti með þá voru dregnir fram tveir gamlir árgangar af vínum Castello di Querceto sem voru á vínlistanum, Cignale 1997 og La Corte 1997. Þau sýndu okkur hversu vel þau geta elst því þetta voru bara unglingar ennþá.
Smelltu hér til að sjá allar myndirnar úr ferðinni og hér til að lesa allt bloggið um hana
Jæja, þá er komið að því.
Vinitaly vínsýningin í Veróna hefst á fimmtudaginn.
Við Rakel leggjum reyndar í hann eldsnemma í fyrramálið, fljúgum til Frankfurt og þaðan samdægurs til Veróna. Lending í Veróna 18.00, bílaleigubíll sóttur með hraði og síðan brunað beint í norður þar til við komum ti San Michelel Appiano, framleiðandans okkar í Alto Adige héraði, sem býður okkar í 100 ára afmælisveislu.
Afmælisveislan stendur í tvo sólahringa, á þriðjudeginum er öllum boðið á skíði og mat um kvöldið. Á miðvikudeginum keyrum við aftur til Veróna þar sem við ætlum að vera mætt um hádegi, borða og njóta borgarinnar.
Þetta er nú einu sinni borg elskendanna.
Á fimmtudeginum opnar vínsýningin en við ætlum bara að eyða þar fyrri hluta dags og leyfa okkur að skoða borgina betur eftir hádegið. Þennan morgum hittum við Fontodi, Castello di Querceto og Umani Ronchi, höfum svona klukkutíma í hvert stopp. Rakel fer á föstudagsmorgun og þá tekur við þriggja daga stím hjá mér. Ég mun aðallega heimsækja þá framleiðendur sem við flytjum þegar inn og taka m.a. stöðuna á nýju árgöngunum en hef líka mælt mér mót við nokkra aðra spennandi framleiðendur.
Þetta verður smakk og meira smakk. Öllum vínum verður hins vegar spýtt í dall, annars brennur maður út mjög fljótt — ég lærði það af reynslunni.
Vonandi get ég eitthvað bloggað á meðan á ferðalaginu stendur en ég ætla síðan að fjalla betur ferðina þegar ég er kominn aftur heim.
Arrivederci!
Ég var að velta því fyrir mér hérna á blogginu fyrir skömmu hvort Orobio Rioja frá Artadi myndi ekki seljast betur ef miðinn væri kaupvænlegri.
Ég velti þessu aftur fyrir mér þegar ég opnaði flösku af Montepulciano d’Abruzzo 2004 frá Umani Ronchi. Vínið kostar aðeins 1.300 kr. og hefur fengist í Vínbúðunum í bráðum ár en ekki selst sérlega vel. Það mun því detta úr sölu í lok maí. Þetta er verulega gott vín og frábær kaup. Það hefur góðan karakter en er um leið aðgengilegt og að mínu mati svo miklu áhugaverðara en fullt af dóti í svipuðum verðflokki í Vínbúðunum. Þetta er alvöru vín.
Munurinn á þessu víni og þeim sem kosta svipað t.d. frá Ástralíu er að hin síðarnefndu hafa miða sem auðvelt er að skilja og muna en sá ítalski er frekar venjulegur og illur viðureignar þegar kemur að því að festa hann í minni.
Hveru gott er að bera fram eða muna “Montepulciano d’Abruzzo” – nú eða nafn framleiðandans “‘Umani Ronchi” (er það borið fram Ronkí, Rontsjí…?).
Ég þori að veðja að vínið hefði selst mun betur ef eitthvað annað element sem auðveldara hefði verið að þekkja og bera fram hefði verið meira áberandi. Mér dettur í hug “UMANI”, það er auðvelt, flott og stílhreint. T.d. “UMANI” stórum og skírum stöfum, “Rosso” fyrir rautt og síðan bara einhvers staðar með smáu letri nafn framleiðandans ásamt raunverulegu heiti þess sem er um leið svæðis- og gæðaskilgreining “Montepulciano d’Abruzzo” (Montepulciano er þrúgan, Abruzzo er héraðið þar sem vínið er ræktað). “UMANI” minnir líka á “hendur” (þ.e.a.s. “mani”) og ekki spillir fyrir hvað það líkist nafni á víni sem selst hefur í gámavís, A mano, auk þess að líkjast japanska bragðorðinu umami.
Ég ætla að leggja þetta til við Umani Ronchi þegar ég hitti þá á Vinitaly vínsýningunni á Verona í næstu viku.
Þeir gætu þá gert annað vín, hvítvín, og kallað það “UMANI” og “Bianco” fyrir hvítt, kannski úr Trebbiano þrúgunni.
Við eigum þrjú hvítvín í brakandi nýjum Gestgjafanum. Þema vínumfjöllunarinnar að þessu sinni eru vín úr sjaldgæfum þrúgum og verður henni haldið áfram í næsta tölublaði.
Hvítvínin okkar þrjú fá afskaplega góða dóma með Vitiano Bianco 2005 frá Falesco í broddi fylkingar. Ég held bara að sé miðað við verð hafi ekkert vín frá okkur fengið eins góða umfjöllun og einkunn í Gestgjafanum og Vitiano hvítvínið fær núna. Bestu kaupin og 4 1/2 glas og fannst þeim mæðginum Eymari og Dominique það “unaðsleg upplifun” og “frábær kaup”.
4 1/2 glas er bara “half a glass from greatness” (fannst þetta hljóma svo flott að ég varð að hafa það á ensku) fyrir vín á aðeins 1.590 kr.
Hin hvítvínin tvö fá bæði 4 glös sem er frábær einkunn líka. Þau eru á sama róli, Casal di Serra 2005 frá Umani Ronchi kostar líka 1.590 kr og hið ástralska The Hermit Crab 2004 frá d’Arenberg kostar tíkalli meira eða 1.600 kr.
Casal di Serra er að birtast í annað sinn á síðum Gestgjafans, fyrir nokkrum árum hlaut það sömu einkunn og heiðurstitilinn Vín Mánaðarins. Casal er okkar vinsælast vín frá upphafi og þessi nýi dómur staðfestir að gæðin hafa ekkert breyst.
“VITIANO FALESCO BIANCO 2005 – 4 1/2 glas BESTU KAUPIN
Lazio [er reyndar frá Umbria héraði] er kannski ekki þekktast fyrir vínin sín og stendur að minnsta kosti í skugganum af nágranna sínum Toskana hvað vín varðar. Engu að síður er þar að finna nokkra gullmola og er vínframleiðandinn Falesco einn af þeim. Hér er á ferðinni mikið matarvín úr þrúgunum vermentino, viognier og verdicchio. Mjög opinn og margslunginn ilmur með vott af blómum (ef maður lokar augunum og þefar af því getur maður ímyndað sér að maður sé staddur í fallegum garði fullum af blómum), ferskju, nýslegnu grasi og sítrus. Í bragði er það margslungið og ferskt með steinefnum, kryddi og ferskjum og með skemmtilegan keim af fersku tóbaki í eftirbragði.
Verð 1.490 kr. [úps, 1.590] – Frábær kaup.
Okkar álit: Margslungið vín og líflegt frá Mið-Ítalíu, unaðsleg upplifun og þið verðið að þora að drekka það með pasta (sjávarréttapasta með sveppum og rjómasósu), kálfakjöti – og að sjálfsögðu með eðalfiski.CASAL DI SERRA 2005 - 4 glös
Casal di Serra ætti að vera flestum kunnugt því það hefur dvalið í þó nokkurn tíma í hillum vínbúðanna og alltaf er það jafnsjarmerandi. Það er gert úr verdicchio og er opið og ferskt með ilm af marsípani, eplum, sítrus og nýslegnu grasi. Í bragði er það ferskt og líflegt með góða fyllingu og vottar fyrir sítrus, grösugum tónum, blómum og perum. Það hefur góða byggingu og er bragðmikið en í senn einstaklega fágað. Hafið þetta með salati með parmaskinku og melónum eða sjávarréttasalat.
Verð 1.590 kr. – Mjög góð kaup.
Okkar álit: Fínlegt og elegant vín frá Umani Ronchi, mjög góð fylling og skerpa – Verdicchio gerist ekki betra.
D’ARENBERG THE HERMIT CRAB 2004 - 4 glös
Þessar tvær þrúgur, viognier og marsanne, eru báðar upprunnar frá Suður-Frakklandi og eru mikið ræktaðar í Rhone-dalnum. Það er samt ekki algengt að sjá þessar tvær þrúgur notaðar saman, hvað þá frá Ástralíu. Það hefur ferskan og líflegan ilm af sítrus, blómum, ferskjum og ananas. Mjög aðlaðandi í nefi. Það er álíka ferskt í bragði og heldur margslungið með vott af sítrus, blómum, greipávexti og þroskuðum ferskjum. Það hefur góða byggingu og gott jafnvægi þrátt fyrir hátt alkóhólmagn. Mjög fágað skemmtilegt vín sem er með þeim frumlegri í vínbúðunum. Prófið það með feitum fiski, til dæmis með mildu karríi (indversku), eða rækjum með lárperu og greipávexti í karríi.
Verð 1.600 kr. – Mjög góð kaup.
Okkar álit: Við fögnum þessari frumlegu og sérkennilegu blöndu (ekki bara nafnið sem er frumlegt), vínið er margslungið og yndislegt.” - Gestgjafinn 2. tbl. 2007.
Hér eru 11 söluhæstu vínin okkar í Vínbúðunum í jólamánuðinum:
1. Fontodi Chianti Classico
2. d’Arenberg The Laughing Magpie
3. Castello di Querceto Chianti Classico Riserva
4. Castello di Querceto Chianti Classico
5. Falesco Vitiano Rosso
6. Umani Ronchi Casal di Serra
7. Firriato Santagostino Rosso
8. d’Arenberg The Hermit Crab
9. d’Arenberg The Footbolt
10. Chateau de Flaugergues Cuvee Sommeliere
11. Chateau de Mourgues du Gres Terre d’Argence
1-4, 6 og 8 fást öll í Kjarna (flestar vínbúðir) en hin fimm eru aðeins fáanleg í Heiðrúnu og Kringlunni.
Öll vín hefja feril sinn í aðeins tveimur vínbúðum, Heiðrúnu og Kringlunni. Þá kallast þau óbreytt reynsluvín en eiga möguleika á stöðuhækkun í kjarnaflokkinn ef þau seljast nógu mikið. Kjarnavín fá dreifingu í fleiri vínbúðir en formúla ræður því í hvaða og hversu margar búðir þau fara. Formúlan tekur flestar ákvarðanir en verslunarstjórar hafa líka eilítið svigrúm til að velja hvaða kjarnavín þeir vilja bjóða viðskiptavinum sínum upp á.
Við eigum 5 kjarnavín sem stendur. Hin fimm fræknu fást í þessum vínbúðum:
Casal di Serra (18 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Hafnarfirði, Akureyri, Egilsstöðum, Dalvík, Hveragerði, Austurstræti, Holtagörðum, Stekkjarbakka, Spöngin, Dalvegi, Garðabæ, Keflavík, Mosfellsbæ, Selfossi.
Fontodi Chianti Classico (12 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Hafnarfirði, Akureyri, Austurstræti, Holtagörðum, Dalvegi, Garðabæ, Mosfellsbæ, Sauðurkróki.
Castello di Querceto Chianti Classico Riserva (5 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Akureyri.
The Laughing Magpie (13 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Hafnarfirði, Akureyri, Austurstræti, Garðabæ, Mosfellsbæ, Sauðurkróki, Keflavík, Ísafirði, Hvolsvelli.
Vitiano Bianco (5 vínbúðir): Kringlunni, Heiðrún, Eiðistorgi, Smáralind, Akureyri.
Ég var að fletta í Atlasi barnanna, bók sem Gréta dóttir mín á, þegar ég sá að á landakorti af Frakklandi voru m.a. tvær myndir af vínflöskum, önnur yfir Champagne héraði og hin yfir Bordeaux. Þegar ég gáði betur sá ég að þetta voru ekki bara einhverjar gerviflöskur heldur voru þetta þekkt vín frá þekktum framleiðendum með réttum miða.
Mér var hugsað til landakortsins af Ítalíu og get ekki leynt því að ég var svona með hugann við það að hugsanlega fyndi ég þar vín frá okkur hangandi yfir t.d. Toskana héraðinu. Ólíklegt samt þar sem hundruðir þúsunda af víntegundum finnast þar í landi.
Viti menn, leyndist ekki mynd af Casal di Serra, hvítvíninu okkar frá Umani Ronchi og okkar vinsælasta víni frá upphafi.
Þetta fannst mér fyndið. Ha ha ha. Miðinn á víninu var reyndar gamall, síðan áður en við byrjuðum að flytja inn vínið svo ekki var þetta nú vín úr hillum vínbúðanna sem myndin var tekin af enda útgáfan bresk (í ísl. þýðingu).
Menn eru að koma myndum í dagblöð og tímarit eftir krókaleiðum en barnabækur…!
Ný gagnrýni í Morgunblaðinu.
Um Santagostino vínin tvö, rauða og hvíta, hefur Steingrímur fjallað áður, fyrir næstum þremur árum síðan. Hann gaf rauða 18 stig og hvíta heil 19 auk þess að velja það á sérstakan lista það árið, svokallaðan top 10 lista. Þar sem þessi langi tími var liðinn fannst mér ástæða að láta hann hafa nýja árganga af þessum vínum og í tilefni þess að þau voru að byrja aftur í sölu eftir stutta útlegð.
Í nýju greininni fjallar Steingrímur líka um Montepulciano d’Abruzzo frá Umani Ronchi sem er mjög ánægjulegt matarvín með ítalskan sveitasjarma. Steingrímur talar um hráan ávöxt og fjóshaug á jákvæðum nótum sem er miklu meira heillandi kokteill heldur en það gæti hljómað. Þau karaktereinkenni minntu okkur á rauðvín frá Bordeaux.
Einnig ferskt og mjúkt rauðvín frá Alicante á Spáni, Laderas de El Sequé. Artadi víngerðin er á bak við þetta vín sem hlotið hefur víða góð viðbrögð fyrir að vera mikið fyrir lítið
”UMANI RONCHI MONTEPULCIANO D’ABRUZZO 2004 er rauðvín frá sama framleiðanda og hið vinsæla hvítvín Casal di Serra, sem er ekki bara vinsælt hér á landi heldur einnig eitt besta Verdicchio-vínið frá Castelli di Jesi-svæðinu.
Þetta rauðvín er einfalt en gott matarvín (90% Montepulciano og 10% Sangiovese) með nokkuð kröftugum og hráum ávexti, kryddað og með smá fjóshaug í nefi. Vín fyrir góða pastarétti. 1.300 krónur. Góð kaup. 17/20
En þá til Sikileyjar og vínframleiðandans Firriato og nýrra árganga af Santagostino-vínum þess, sem áður hafa verið gestir hér á síðunni, enda einstaklega frambærileg vín.
FIRRIATO SANTAGOSTINO ROSSO 2002 er rauðvínið í seríunni. Þroskaðar plómur, kókos, vanilla og leður. Í munni heitur ávöxtur en hreinn og þéttur, rúsínur og lakkrís ásamt góðri lengd. 1.690 krónur. 18/20
FIRRIATO SANTAGOSTINO BIANCO 2005 er hvítvín í sömu línu, blanda úr þrúgunum Cataratto og Chardonnay. Ferskjur, sítrus, ferskar jafnt sem þurrkaðar og sykurhúðaðar sítrónur. Rjómamjúkt í nefi sem munni en þó með ferskri og þægilegri sýru. 1.690 krónur. 18/20
LADERAS DE EL SEQUÉ MONASTRELL-SYRAH-CABERNET 2005 er rauðvín frá Alicante á Spáni. Það er svolítið Valpolicella-legt í stílnum og þá í jákvæðum skilningi. Mikill og bjartur og heillandi ávöxtur, kirsuber og sólber, sæt og seiðandi, þétt og mjúkt í munni, þykkur áfengur og ljúfur ávaxtasafi, laus við tannín, eik og annað sem truflar stundum. 1.450 krónur. 17/20” (Tímarit Morgunblaðsins13.8.2006, Steingrímur Sigurgeirsson)
Við Einar Logi Vignisson hjá Fréttablaðinu eigum tvö sameiginleg áhugamál, a.m.k., vín og ítalskan fótbolta. Einar Logi skrifar dálk á fimmtudögum í Fréttablaðinu undir fyrirsögninni “Þrúgur gleðinnar” þar sem hann fjallar um þau vín er fást í Vínbúðunum. Nú síðast fjallaði hann um þemadagana í Vínbúðunum og er ég sammála skoðun hans um það 1) að það sé fúlt að birgjar skuli alltaf tefla fram sömu vínunum á þemadögum til að halda þeim í kjarna frekar en bjóða upp á nýbreytni, 2) að þemadagar ættu alltaf að hafa fókuserað “þema” og láta afslátt á sumar- og jólavínum eiga sig og 3) að ÁTVR ætti að koma til móts við birgja með því að lækka álagningu sína á þemadagsvínum (birgjar sjá nefnilega alfarið um afslátt þemadagsvína).
Heyr, heyr.
Varðandi lið 1 — þá kýs ég alltaf að tefla fram reynsluvínum á þemadögum því ættu slíkir dagar ekki einmitt að kynna fyrir og hvetja fólk til þess að kaupa eitthvað annað en þau eru alltaf vön að kaupa? Andstætt þessu gerir ÁTVR tilkall til að sem flest kjarnavín séu tilnefnd á þemadögum því þá er öruggt framboð af þemadagsvínum um allt land. COME ON GUYS!…öryggi er BORING. notið þemadaga frekar til þess að hvetja til aukinnar dreifingu reynsluvína og skapa reglulega, tímabundna fjölbreytni í þeim búðum sem annars hafa mjög fábrotið úrval. Er ekki einhver úti á landi, t.d., sem þætti ágætt að fá þessa nýbreytni í Vínbúðina öðru hverju? Ég hef bent ÁTVR mönnum á þetta en svarið er dæmigert fyrir opinbera stofnun — lögin leyfa það ekki. Annað svar sem ég hef fengið er að ef sumum reynsluvínum væri gert hærra undir höfði en öðrum með því að dreifa í hinar og þessar Vínbúðir væri verið að mismuna. Ég hef bent á tvo galla í þessu svari: i) “mismununin” er þegar til staðar því tilnefnd kjarnavín á þemadögum fá sum aukna dreifingu umfram önnu kjarnavín; ii) Takið öryggið af oddinum… og leyfið birgjum að “mismuna” sumum reynsluvínum á kostnað annarra með því að tilnefna þau umfram önnur á þemadögum og leyfið verslunarstjórum ykkar að “mismuna” þeim enn frekar með því að velja þau umfram önnur í verslanir sínar. Hvenær er frjálst val mismunun?
Eitthvað virðast hlutirnir vera að þokast í rétta átt því að á núverandi sumardögum í Vínbúðunum var reynsluvínum gert kleyft að fá aukna dreifingu en aðeins í stærstu Vínbúðirnar. Hnífurinn stendur þó enn í kúnni þar sem af 9 mögulegum tilnefningum hvers birgja máttu reynsluvín vera að hámarki 3 (í fyrri þemadögum voru heildartilnefningar að hámarki 6 og var óskað sterklega eftir því að hálfu ÁTVR að þau væru sem flest kjarnavín þótt reynsluvín væru ekki bönnuð).
Annars ætlaði ég ekki að þusa í þessu bloggi heldur benda á þá góðu umfjöllun sem Vín og matur fékk hjá Einar Loga í greininni Einar fjallar um núverandi þemadaga í Vínbúðunum, “sumarvín”, og bendir sérstaklega á ítölsku vínin í tilefni glæsilegs sigurs Ítala á HM. ÁFRAM ÍTALÍA!
… ansi mörg af vínum [sem í boði eru á sumardögunum] sem vekja sérstakan áhuga eru ítölsk. Mörg eru frá eldhuganum Arnari Bjarnasyni sem rekur innflutningsfyrirtækið Vín og matur. Arnar bjó um nokkurt skeið á Ítalíu og breiðir fagnaðarboðskap ítalskrar matar- og víngerðar út af miklum móð eins og lesa má á síðu hans, vinogmatur.is. Frá honum er t.d. hið prýðilega hvítvín Casal di Serra (1.390 kr.) úr verdicchio þrúgunni skemmtilegu. Einnig tvö fyrirtaks chianti-vín, Fontodi (1.690 kr.) og Castello di Querceto (1.590 kr.).
- Fréttablaðið 13.júlí 2006, Einar Logi Vignisson
Þá eru byrjaðir nýir þemadagar í Vínbúðunum, sumardagar. Við tilnefndum þessi vín og fást tvö efstu í kjarna en hin eingöngu í reynslu (Heiðrún og Kringlan). Á sumardögum er reynsluvínum þó hugsanlega dreift eitthvað víðar.
Umani Ronchi Casal di Serra, 1.390 kr í stað 1.490
Fontodi Chianti Classico, 1.690 kr í stað 1.790
Castello di Querceto Chianti Classico, 1.590 kr í stað 1.690
Artazuri rósavín, 1.190 kr í stað 1.300
d’Arenberg The Footbolt, 1.590 kr í stað 1.700
Við gefum afslátt af þessum vínum, ekki ÁTVR.
Fyrstu vínin sem Vín og matur flutti inn byrjuðu í reynslusölu fyrir nákvæmlega þremur árum síðan. Þau voru tvö, rautt og hvítt.
Margt vín hefur runnið til sjávar síðan.
Núna 1. júní og 1. júlí hefja um tuttugu ný vín reynslusölu í Vínbúðunum. Aldrei hafa svo mörg vín verið flutt inn á svo skömmum tíma. Tvö þeirra eru góðkunningjar, Chianti Classico og Tiziano frá Rietine, en hin eru öll ný. Þessi syrpa af nýjum vínum er liður í átaki Víns og matar að efla úrval meðaldýrra vína í portfólíunni því flest kosta þessi vín á bilinu 1.300 til 1.800 krónur. 13 vín koma frá Languedoc í S-Frakklandi, fjögur frá Spáni, eitt hvítvín frá d’Arenberg í Ástralíu og eitt rautt frá Umani Ronchi á Ítalíu – þeim sama og gerir Casal di Serra. Tvö hvítvín, þrjú rósavín og restin rauðvín.
Le Marche – Umani Ronchi
Við ákváðum að eyða heilum degi með Umani Ronchi enda höfðum við aldrei komið áður til Ancona og Umani Ronchi einn okkar mikilvægasti viðskipavinur. Grand Hotel Palace er við höfnina og sótti Gianpiero okkur þangað kl. 9.30 þaðan sem leiðin lá til vínekranna í Castelli di Jesi þar sem Umani Ronchi framleiðir Verdicchio hvítvínin sín, m.a. Casal di Serra. Hittum þar yfirmann vínræktarinnar (agranomista) Luigi Piersanti og hann fór með okkur í bíltúr þar sem við urðum m.a. vitni að fyrstu blómunum springa út þennan dag 24.maí – af Chardonnay-kyni, Verdicchio springur út síðar.
Hádegisverður samanstóð af trittico á veitingastaðnum Il Maresciallo (Marskálkurinn) en það eru þrír pastaréttir hver á eftir öðrum a) ravioli burro salvia b) tortellini al ragú c) tagliatelle all’anatra (önd)… úff ! Bara drukkið gosvatn enda vínsmökkun framundan. Veitingastaðurinn var stór og bjartur en andrúmsloftið var dæmigert cucina casalinga – eins konar framlengin á eldhúsi fjölskyldunnar sem bjó í sama húsi… enginn matseðill.
Fórum síðan í höfuðstöðvarnar þar sem eru skrifstofur, vínframleiðsla og lager. Þar hittum við eigandanna Dr. Massimo Bernetti. Umani Ronchi er nýbúinn að byggja Cantinu sem hýsir um 500 eikartunnur (aðrar 500 eru geymdar annars staðar) og er hún nútímalega hönnuð flott með fullkomnu kælikerfi – var fjallað um hana í tímaritinu Architectural Digest. Þar smökkuðum við okkur í gegnum nokkur vínanna og komu tvö vín sérstaklega skemmtilega á óvart; Montepulciano d’Abruzzo (U.R. framleiðir langmest af þessu basic-víni eða 2.000.000 fl., um helmingur heildarframleiðslunnar) og Lacrima di Morro d’Alba sem er sjaldgæft og ilmríkt rauðvín er minnir á Moscato. Drukkum líka 2001 Cumaro sem var einstaklega flott. Einnig var ég hrifinn af ódýru hvítvínunum. 2004 er málið. Dr. Bernetti kíkti svo á okkur og sötraði hvítvín meðan við smökkuðum og spjölluðum.
Um kvöldið kíktu Michele Bernetti, framkvæmdastjóri og sonur Massimo, og Gianpiero til okkar á hótelið til að kasta á okkur kveðju áður en við vorum keyrð á veitingastaðin Da Emilia í litlu sjávarþorpi, Portonovo, um 15 mín suður af Ancona þar sem okkur var boðið upp á endalaust mikið af mismunandi matreiddum fiski skoluðum niður með Casal di Serra 2003… og súkkulaðikaka með heimalöguðum myntuís á eftir. Enginn matseðill var á staðnum og létum við valið alfarið í hendurnar á mjóa og gamla þjóninum (eigandi ?) sem hljóp á milli borða eins og hann ætti lífið að leysa… eina skiptið sem ég sá hann hægja á sér var þegar hann skammtaði okkur skelfiskspagettíið af mikilli nákvæmni og alúð.
Við fengum einstaklega góðar og vinalegar móttökur hjá Umani Ronchi og áttum þar stórkostlegan dag.
Nýlegt spjall