You are currently browsing the category archive for the 'veitingastaðir' category.
Mounir, eigandi Lucien Le Moine sendi okkur póst í dag til að segja okkur með nokkru stolti að vínin þeirra hjóna hafa ratað á vínseðla bestu veitingastaða í heimi skv. tímaritinu Restaurant Magazine.
Restaurant Magazine var að gefa þennan árlega lista út og er jafnan beðið eftir honum með eftirvæntingu.
Af bestu 12 veitingastöðum í heimi eru 9 sem hafa vín frá Lucien Le Moine á vínseðlinum ( x=”Le” Moine á listanum).
Meðmælin með vínunum geta því ekki verið mikið betri.
1 El Bulli, Spain (x)
2 The Fat Duck, U.K. (x)
3 Noma, Denmark
4 Mugaritz, Spain
5 El Celler de Can Roca, Spain (x)
6 Per Se, U.S. (x)
7 Bras, France (x)
8 Arzak, Spain (x)
9 Pierre Gagnaire, France (x)
10 Alinea, U.S.
11 L’Astrance, France (x)
12 The French Laundry U.S. (x)
Hér má sjá listann yfir 50 bestu veitingastaði í heimi að mati tímaritsins
Veitingastaðurinn La Primavera er kominn í jólabúninginn.
Á sérstökum jólamatseðli sem tók í gildi í vikunni er sú nýbreytni að forréttur og eftirréttur samanstanda af fimm ólíkum smáréttum hvor sem gestir fá alla í einu, lítið smakk af hverjum. Svona mini-hlaðborð beint á diskinn þinn.
Þar inni á milli eru fjórir aðalréttir í boði sem gestir velja einn af eins og áður.
Það er hægt að fá sér bara einna aðalrétt eða taka allan pakkann (forréttablöndu, aðalrétt og eftirréttablöndu) á bilinu 6.710 til 7.600, breytilegt eftir því hvaða aðalréttur er valinn.
Skoðaðu girnilegan jólamatseðilinn
Það verða ítölsk jól á La Primavera.
Buon natale!
Alltaf alveg sérstaklega ánægjulegt þegar nýr veitingastaður bætist í lítinn en góðan hóp þeirra sem versla við okkur (skoðaðu hvar vínin okkar fást).
Þannig var hinn þjóðlegi og góði staður Einar Ben að ganga til okkar liðs.
Það var að frumkvæði vínþjónsins og vínsmakkarans Stefáns Guðjónssonar en við höfum lengi haft hann grunaðan um að vera hrifinn af vínunum frá d’Arenberg, alveg síðan hann fjallaði lofsamlega um framleiðandann hér um árið og valdi m.a. The Laughing Magpie sem Vín mánaðarins.
Það er því engin tilviljun að það er einmitt The Laughing Magpie sem hefur nú ratað á síður vínlistans á Einari Ben ásamt “stóra bró” The Dead Arm.
Byltingin er hafin.
Soffía skrifar frá Kaupmannahöfn.
Eftir að hafa búið hér í Kaupmannahöfn í 4 mánuði ákvað ég að taka saman alla veitingastaði og kaffihús sem ég hef heimsótt á þessum tíma. Listinn var orðinn ansi langur, svo ég ákvað að setja þessa þekkingu mína á netið, og deila með þeim sem eiga leið um Köben og eru í leit að góðum stöðum í mat og drykk. Hér ætla ég að nefna þá 5 staði sem mér finnst þess virði að kíkja á.
Bibendum er mjög sætur tapas bar. Maturinn er virkilega góður. Þetta er einnig vínbar og vínseðillinn er mjög flottur. Á heimasíðunni þeirra er hægt að skoða vínseðilinn.
Salon, kaffihús á Skt Peders Stræde. Þeir eru með bestu og fallegustu samlokurnar í bænum. Ég mæli með samloku sem nefnist King. Eldhúsið er á við fataskáp og maturinn frá þessu eflaust minnsta eldhúsi bæjarins er mjög góður. Stólar og borð eru fengin héðan og þaðan, og eru ansi sjúskuð, en þetta er mjög kósí. Staðurinn er mest sóttur af fólki á aldrinum 20-30 ára.
Era Ora. Þetta er ítalskur staður, með eina michelin stjörnu, og stendur alveg undir væntingum. Þetta er líka einn dýrasti staðurinn í kaupmannahöfn (við borguðum 4000 dkr fyrir 2 með vínum) en þess virði að kíkja ef maður vill gera sér verulega góðan dag. Matseðillinn samanstendur af 14-17 réttum, sem eru frekar litlir þannig að maður hefur pláss fyrir þá alla.
Það eru held ég um 11 michelin stjörnu staðir í kaupmannahöfn, og því af nógu að taka, ég mæli með að fólk skoði matseðla og verð á netinu. Noma var að fá sína aðra stjörnu, og ég hef heyrt góða hluti um þann stað.
Wagamama er tælenskur staður staðsettur við Tívolíið, og inngangur bæði þaðan og frá götunni. Innréttingarnar eru hráar en virka vel. Matarskammtar eru vel út látnir, og mjög góðir. Ég mæli með nr 41,44 og 49. Hvítvínið Stravento bianco er mjög fínt og á góður verði, flaskan 149 kr. Ég hef alltaf fengið topp þjónustu á Wagamama. Matseðilinn má finna á netinu, bæði á dönsku og ensku.
Við Axeltorv er að finna ítalskan veitingarstað, Il peccato sem er með bestu pizzurnar í Köben. Þær eru eldbakaðar og mjög ítalskar. Ég mæli með Diavola, og fá svo extra disk af ferskum chili. Pizzurnar eru stórar, og ég og maðurinn minn deilum alltaf einni. Hvítvín og rauðvín hússins er mjög fínt.
Einnig gæti ég nefnt Lele na hang, Stick´s and sushi á Nanensgade, Il senso, Ricemarket og The de mente. En um þá staði má lesa betur á blogginu mínu
Við þökkum myndlistarmanninum Soffíu fyrir innslagið og bendum á að lesa má frekar um hernig gestabloggið virkar hér.
Hún er stór.
Vínsýningin sem skiptir mestu máli á Ítalíu fyrir seljendur og kaupendur er án efa hin árlega Vinitaly í Veróna, í byrjun apríl. Bloggarinn var einn af 45.000 erlendum gestum þetta árið en alls mættu 150.000 gestir á sýninguna fyrir utan vínframleiðendurna sjálfa.
Þetta er mikið af fólki. Þótt fjöldinn dreifist á þá 5 daga sem sýningin stendur yfir eru margir gestir sem mæta dag eftir dag og því ekki ólíklegt að giska að um 100.000 gestir hafi verið þarna saman komnir þegar mest lét. Bloggaranum fannst vægi sitt í þessari mannmergð full lítið en 185cm dugðu samt til að fölt andlit hans gægðist öðru hverju upp úr svartkollóttu mannhafinu.
Það var sól og hlýtt í Veróna, svona 17°C. Bloggarinn asnaðist út á skyrtunni fyrsta morguninn til að kaupa tannbursta og leið vel í loftslagi sem teldist jafnvel betra en íslenskt sumar en varð strax mjög vandræðalegur þegar hann uppgötvaði að hann var á þeirri stundu hugsanlega léttklæddasti maðurinn í allri Veróna, innan um kappklædda Ítalí, og lét vera að framkvæma þá tilhugsun sem hafði læðst að honum fyrr um morguninn að baða sig í gosbrunnum borgarinar.
En þetta hófst allt kvöldið áður. Þá var kvöldverður á Pompieri í boði Caprai þangað sem bloggarinn mætti seint og fékk í staðinn express útgáfu af herlegheitunum því ekki skyldi hann sleppa við neinn rétt. Hann var því ennþá að tyggja pylsur þegar settur var diskur af pasta fyrir framan hann og hálfnaður með pastað þegar kjötrétturinn kom en þar náði hann hinum gestunum og fylgdi þar á eftir í gegnum osta og síðan súkkulaðiköku. Var gerður góður rómur að matarlyst bloggarans. Öllu skolað niður með vínunum frá Arnaldo Caprai.
Þetta var ekki í síðasta skipti sem bloggarinn snæddi með Caprai og kompaníi því í hádeginu daginn eftir var boðið upp á margrétta fiskmáltíð inni á sýningarsvæðinu þar sem Caprai vínin voru smökkuð enn frekar. Saddur og glaður bloggari gekk út í sólina með fullan maga af kolkrabba, smokkfisk, skelfisk og ýmsum öðrum sjávardýrum ásamt einu stykki af Michelin stjörnu en bloggaranum er næstum sama hvað hann fær að borða ef það er Michelin stjarna í boði og þessi kom frá veitingastað í hafnarbænum Livorno í Toskana.
Ekki verður tíundað ítarlegar hvað bar á fund bloggarans á sjálfri sýningunni sem var svona “business as usual”. Nýir árgangar af öllum vínum sem Vín og matur flytur inn voru smakkaðir og er óhætt að segja að bloggarinn hafi verið ánægður með sína menn, “Complimenti!” hrópaði bloggarinn hvað eftir annað. Sömuleiðis var leitað á ný mið eins og tími gafst og ekki ólíklegt að einhverjar nýjungar skili sér á næstunni.
Helst ber að nefna tvennt sem gerðist hins vegar utan sýningarsvæðisins. Annað var heimsókn í óperuhúsið sem var steinsnar frá hóteli bloggarans, 25 skref nánar tiltekið. Ein af fyrstu óperum Verdis var í boði, Attila, sem fjallar um Atla Húnakonung. Fín ópera sem ber þess merki að vera samin snemma á ferli tónskáldsins, nokkru áður en stórvirki eins og Rigoletto komu til sögunnar. Í sumar verður óperuhúsinu lokað og óperuflutningurinn færist út undir beran himinn, inn í rómverska hringleikahúsið Arena eins og frægt er orðið.
Hinn hápunkturinn í utandagskránni var heimsókn til Dal Forno Romano. Bloggarinn kom þangað fyrst fyrir nákvæmlega ári síðan og er árangurinn þeirrar ferðar þegar búinn að skila sér eins og auglýst var í Vínpóstinum ekki fyrir löngu. Hér voru kynnin endurnýjuð, smakkað úr tunnum, en eftirminnilegust er skoðunarferð um splúnkunýja víngerðina sem er reyndar enn í smiðum. Ef það er til nokkuð sem heitir hápunktur í víngerð þá er ekki ólíklegt að hann náist hér í húsakynnum Dal Forno fjölskyldunnar.
Smelltu til að skoða fleiri myndir frá heimsókninni á Vinitaly
Það er vor á La Primavera.
Nýr matseðill byrjaði þar í vikunni með girnilegum réttum.
Unnendur Nautacarpaccio geta andað léttar því sá frægi forréttur situr sem fyrr sem fastast á matseðlinum fastagestum til mikillar ánægju.
Kílktu á nýja matseðilinn á La Primavera
Nýju réttunum má skola niður með vínunum okkar á La Primavera.
Vínin okkar hafa verið að sækja í sig veðrið á vínlista VOX undanfarið. Við áttum 8 vín þar inni í byrjun ársins en sá fjöldi tvöfaldaðist við nýjustu uppfærsluna sem átti sér stað í síðustu viku.
Súper-sommelierinn Alba velur vínin á vínlistann af sinni fagmennsku og ástríðu.
Það veitir okkur mikla ánægju að vinna með svo góðu fólki og ekki laust við að við séum svolítið montin af þessum árangri.
Smelltu hér til að skoða öll vínin okkar á VOX og á öðrum veitingastöðum
Við fórum á Vox um daginn og fengum okkur árstíðarmatseðil ásamt vínum. Allavegana fékk ég mér vínin með en Rakel fékk þann skemmtilega kost að smakka örlítið af hverju víni án þess að fá fullt glas. Var það vel boðin hugmynd af þjóninum okkar honum Gunnlaugi þar sem Rakel er með lítið kríli í fullu fæði og vildi ekki allan vínpakkann en gat með þessum hætti bragðað á öllu og fylgt mér eftir.
Maturinn var fyrirtaksgóður og súper-sommelierinn Alba sá til þess að vínin pössuðu afskaplega vel með.
Eitt þessara vína var rauðvínið okkar Cùmaro Riserva 2004 frá Umani Ronchi, parað með einhverju sem ég skrifaði ekki niður og man ekki hvað hét og kalla því bara kjötrétt nr. 1. Jú það var víst gæs allavegana. Small vel með og var unun að drekka vínið í sínu besta umhverfi.
Svo vel rann Cùmaro með árstíðarseðlinum að Alba ákvað að halda því með Food and Fun matseðlinum sem þessa dagana er í fullum gangi á Vox. Með hverju það er borið fram þar er ég ekki viss en ég treysti því fullkomnlega að Alba hefur parað það af kostgæfni.
Það er óhætt að mæla með ferð á Vox.
Smelltu hér til að sjá hvaða vín við eigum á föstum vínlista Vox
1.11.2007
Það var frídagur.
Öll franska þjóðin í fríi og þar af leiðandi ég líka.
Kærkomið tækifæri til þess að kanna betur þorp og vínekrur á rólegu tempói.
Það var því ekið af stað, suður af Beaune í þetta skiptið, þar sem hvert vínþorpið tók við af öðru með stuttu millibili við undirleik Mugison. Flottur diskur hjá kallinum sem afmeyjaði svolítið virðuleika þessara heimsþekktu vínþorpa.
Smeltu hér til að skoða gervihnattarmynd af þorpunum
Fyrsta þorpið var Pommard. Ég lét mér nægja að aka þar í gegn en stoppaði í því næsta og rölti um þröngar götur smábæjarins Volnay sem þekktur er fyrir sín fínlegu og kvenlegu rauðvín. Það var fallegt veður, logn, sól og ekkert of svalt. Kirkjuklukkur hljómuðu, kona gekk hjá með baguette og ég settist á bekk þar sem ég gat horft yfir sléttuna fyrir neðan bæinn. Skv. skilti sem stóð þar hjá yfir víngerðarmenn bæjarins viðast þeir flestir heita Rossignol (skoðaðu stækkaða mynd af þessu skilti í Volnay).
Ég beið eftir tækifæri til þess að segja “Góðan daginn herra Rossignol” við næsta mann sem ég myndi hitta en það var ekki nokkur hræða. Bærinn var að slappa af.
Eftir það renndi ég í gegnum Monthélie og þaðan til Meursault.
Þegar hér var komið við sögu var Mugison kominn í þungarokksgírinn og ég bað hann um taka sér pásu.
Ég lagði bílnum og gekk upp og niður þröngar götur Meursault þar til ég rataði á stíg sem leiddi mig út á vínekrurnar. Þar tók við meira labb, myndatökur, þukl á steinum og vínvið en ég lét vera að bragða á jarðveginum – læt nægja að smakka hann óbeint í gegnum vínið sem þaðan kemur.
Svangur ók ég af stað til þorpanna Puligny Montrachet og Chassagne Montrachet þar sem meiningin var að snæða á veitingastaðinum Le Chassagne. Glætan. Ekki séns að fá þar borð svo nú voru góð ráð dýr enda hafði ég ekki tekið eftir mörgum veitingastöðum á leið minni um þorpin. Ég ákvað því að aka ekki lengra heldur rölta aðeins um vínekrurnar í Montrachet þaðan sem dýrustu hvítvín í heimi koma frá og skella mér síðan aftur til Beaune og finna mér bita þar.
Í kringum hótelið í Beaune var ekki að finna sjoppu sem var opin til að selja mér svo mikið sem baguette og salami þannig að ég endaði sársvangur inni á hóteli og þáði það eina æta sem þau gátu boðið mér sem var kaldur bjór.Takk, hann var góður.
Það var því með mikilli tilhlökkun sem ég hélt á veitingastaðinn Le Gourmandin í miðbæ Beaune. Ég fór um leið og hann opnaði 19.00, fyrstur á staðinn. Svangari ferðalang höfðu þeir aldrei séð. Hér var ráðist í fjölbreyttan matseðil en sem fyrr lét ég vera að panta vín af stórglæsilegum vínseðli því það er takmarkað hvað einn maður getur drukkið. Ég tók mér því tvö glös af hvítu og tvö af rauðu af sæmilegu úrvali glasavína. Le Gourmandin valdi ég eftir meðmæli Lucien Le Moine sem á mörg vín á vínlistanum þar en fleiri höfðu mælt með honum og ég bætist hér með í þann hóp. Stemningin er svona “bistro” og andrúmsloftið þægilega afslappað eftir því, maturinn til fyrirmyndar og úrval vína í fyrirrúmi. Ég táraðist næstum við að sjá flösku af Luciano Sandrone í einni hillunni.
Daginn eftir skyldi haldið til Champagne.
Michelin útgáfan gaf út í dag hina árlegu bók sína um veitingastaði á Bretlandi og Írlandi.
110 veitingastaðir fá 1 stjörnu, þar af 15 nýir.
12 veitingastaðir fá 2 stjörnur og þrír fá fullt hús eða 3 stjörnur.
Smelltu hér til að lesa fréttatilkynningu frá Michelin um 2008 bókina (listinn yfir stjörnuveitingastaði byrjar á bls. 21).
Hef bara prófað tvo á þessum lista, Zafferano (lestu um heimsókn fyrri og síðari) og Club Gascon.
Ritstjórinn hefur hins vegar komið á Locanda Locatelli (lestu um heimsóknina).
London er hið mikla mekka matargerðar í dag en þó eftirbáti Tokyo að mati Michelin því engin borg fær fleiri stjörnur hjá útgáfunni, þótt fyrsta bókin um borgina hafi litið dagsins ljós aðeins nú nýlega.
31.10.2007
Reis upp á þriðja degi.
Morgunmatur.
Stephan Brocard kom að sækja mig kl. 10.00. Hann er af Brocard fjölskyldunni sem framleiðir vín í Chablis en hefur ákveðið að fara eigin leiðir og stofna negociant fyrirtæki í Búrgúnd. Engin 1er Cru eða Grand Cru ennþá en mjög góð vín af lægri stigum og nokkuð góð kaup. Stephan er ungur og metnaðarfullur og af vínunum sem við smökkuðum að dæma er hann greinilega hæfileikaríkur. Breytir engu þótt hann eigi ekki vínekrurnar sjálfur því það er sterk hefð fyrir því í Búrgúnd að kaupa þrúgur af bændum sem ræktaðar hafa verið eftir tilmælum þess er kaupir (svokallaður negociant business) og stígur Stephan sterkur inn í þessa hefð. Kannski með smá forskot enda með reynslu úr fjölskyldufyrirtækinu. Enduðum á nýjum fúsjón/vínbar í Beaune og Stephan fræddi mig betur um stefnu sína í víngerð sem er mjög í takt við aðra metnaðarfulla framleiðendur sem ég hitti í þessari ferð.
Gott mál.
Síðla dags mælti ég mér mót við sjálfan Mounir, eiganda Lucien Le Moine. Víngerð hans er óvenjuleg. Hann er ekki staðsettur í einhverju þorpanna eins og flestir framleiðendur heldur í miðri Beaune. Lucien Le Moine er negociant fyrirtæki eins og fyrirtæki Brocards. Mounir kaupir tunnurnar fullar af víni af völdum framleiðendum en elur þær síðan sjálfur og setur á flöskur. Magnið er lítið, ein tunna eða tvær af hverri sort og er það í raun smæðin sem hefur gert Mounir kleyft að kaupa yfir höfuð vín af helstu vínekrum svæðisins – og það eingöngu 1er og Grand Cru.
Takk fyrir.
Í einni tunnu eru um 300 vínflöskur sem er ekki mikið fyrir eina tegund af víni. Og Mounir gerir 52 tegundir héðan og þaðan af Cote d’Or svæðinu, allar í svona litlum magni fyrir utan Bourgogne rautt og Bourgogne hvítt sem hann framleiðir aðeins meira af en þau tvö vín eru mun betri en óbreytt “bourgogne” eru almennt því megnið sem fer í þessi vín er raun village og 1er cru.
Þá hófst hin ógleymanlega vínsmökkun.
Mounir leiddi mig í gegnum hverja tunnuna af fætur annarri, allt frá Chassagne Montrachet Les Grandes Ruchottes til Corton Charlemange og frá Pommard Les Grands Epenots til Richebourg. Allt saman 2006 árgangur. Tók ekki nema um hálftíma að snarast í gegnum 20 vín með tilheyrandi, lifandi lýsingum Mounirs sem voru ýmist “dýrslegt”, “kvenlegt” og allt þar á milli og tilheyrandi misgáfulegum kommentum og hummi frá bloggaraanum sem aldrei hefur fengið eins ítarlega og skemmtilega yfirferð á eins mörgum, góðum vínum – fyrr eða síðar.
Og hananú.
Það sem gerði þessa vínsmökkun enn áhugaverðari er að ég vissi ekki hvar ég hafði vínin frá Lucien Le Moine fullkomnlega þótt tilfinning og fyrri smakkanir lofuðu góðu. Hann hefur verið að fá frábæra dóma í pressunni, ekki síst þeirri bandarísku en líka þeirri bresku þótt einn krítíker hafði lýst frati á hann og það enginn annar en Búrgúndarsérfræðingurinn Clive Coates (sem, merkilegt nokk, lýsir tvo aðra framleiðendur - Grivot og Moreau – sem við flytjum líka inn, sem tvo af 10 bestu í héraðinu). Clive hefr örugglega ekki kíkt á nýjstu árganga Lucien le Moine. Hér eru engir eikaðir kraftaboltar á ferðinni eða nútímaleg tískuvín heldur einstaklega fáguð og týpísk vín eins og þau sem bloggarinn sækist eftir frá hinu eina og sanna Búrgúndarhéraði. Mounir lýsti sjálfur yfir ánægju með 2006 árganginn því hann er aðgengilegur ungur en er jafnframt til geymslu sem að hans mati eru fýsilegri árgangar heldur en þeir sem vilja láta bíða, og bíða eftir sér.
Mounir á skemmtilegan feril að baki. Starfaði hjá munkum í Beaune við vínrækt áður en hann stofnaði fyrirtækið og notfærði sér síðan þau góðu sambönd til þess að vingast við og kaupa vín, til eigin framleiðslu, af framleiðendum í héraðinu. Hann aðhyllist náttúrulega víngerð, þyngdarlögmálsvíngerð, í raun gerir vínin eins og þau voru gerð fyrir 50 árum. Hann vill enga öfga á neinu sviði, uppskeran er t.d. ekki öfga-lág heldur í kringum 40hl per hektara. Eikartunnur eru sérsmíðaðar og framleiddar í eikarlundi sem hann á sjálfur.
Kvöldmatur.
Ég var svo upprifinn af þessari reynslu hjá Lucien Le Moine að ég ákvað að hálda áfram á sömu braut á einhverju af betri veitingahúsum Beaune og fyrir valinu varð Bernard-Loiseau sem er nýr staður í eigu samnefnds Michelin staðar (3 stjörnur) ekki langt frá borginni. Svona hálfgert Michelin útíbú og nokkuð ódýrara en frumgerðin. Það sem er merkilegt við þennað stað er að allur vínlistinn er til í glasi, nánar tiltekið er búið að setja allar tegundir af vínlistanum í Enomatic vélar sem spýta svo út úr sér tilheyrandi skammti eða hálfskammti. Og þetta voru bara ansi hreint góð vín. Þarna sá bloggarinn sér leik á borði og pantaði Vosne-Romanée 1er Cru 2004 frá Romanée Conti en svo dýrt glas hafði hann aldrei verslað áður – 45 evrur fyrir glasið – aðallega til að geta sagst hafað drukkið Romanee Conte, og jú – vínið var ansi hreint gott. Frekar aumt samt að sötra drykkinn úr of litlu glasi (það er bara ein stærð af glösum á staðnum). Maturinn var til mikilliar fyrirmyndar á þessum stað en bloggarinn fékk samt næstum hjartaáfall af risastórum skammti af fois gras og svo sterkum ostum að á tímabili vissi hann ekki hver hann var eða hvað hann hét. Tomatsúpan í forrétt var ljómandi og dúfan var virkilega góð. Í lokin eitt stk. risavaxið soufflé og bloggarinn rúllaði saddur heim á hótel.
30.10.2007
Vaknað snemma til að hitta Moreau feðga kl. 8.00 því þeir áttu báðir erindi annars staðar þennan sama morgun. Sem reyndar hentaði mér vel því ég átti langa keyrslu fyrir höndum.
En fyrst… morgunmatur.
Morgunmatur á svona ferðalögum er kapítuli út af fyrir sig. Þótt bloggarinn gefi sér sjaldnast tíma fyrir svoleiðis lúxus hér heima þá er góður rólegheitamorgunmatur nauðsynlegur í byrjun góðs dags á flakkinu. Það þarf ekki að vera flókið en baguette, croissant, sultur, smjör, hunang, kaffi og safi eða vatn eru vanalega á matseðlinum (bloggarinn lætur kjöt, egg, grauta og slíkt yfirleitt eiga sig). Og aðeins meira kaffi.
Morgunmaturinn á Hostellerie des Clos þennan morgun samanstóð einmitt af þessum elementum en þau voru bara SVO góð. Allt saman einfalt en það var heimalögunin sem gerði hann svo ómótstæðilega góðan. Enda kannski ekki við öðru að búast þar sem er Michelin stjörnu veitingastaður. Sultur og hunang af bestu sort, greip- og appelsínusafarnir nýkreistir og svo framvegis. Bloggarinn var næstum búinn að framlengja dvöl sína á hótelinu bara til þess að geta borðað þar meiri morgunmat.
En þá var rúllað út á götu og inn í bíl og ekið stað til Domaine Christian Moreau við Framleiðendagötuna í Chablis sem vísar manni út úr bænum, beint inn í Grand Cru vínekrurnar sem gnæfa í breiðri hlíð yfir bænum. Þar tóku á móti mér Moreau-feðgarnir, Christian og Fabien, og kom það í hlut þess síðarnefnda að sýna mér víngerðina og fara yfir framleiðsluferlið enda stýrir hann því dag en ekki faðir hans.
Í Chablis eru eikartunnur rökræddar. Þ.e.a..s hvort nota eigi þær yfir höfuð við gerð Chablis hvítvínanna og þá hversu mikið. Fabien fer hinn gullna meðalveg, notað eikartunnur að hluta en setur meirihluta vínsins í tanka. Áhugavert þótti mér þegar hann lýsti eikartunnunum sínum (þeir kaupa 10 nýjar á ári fyrir um 500E stykkið) eftir að ég hafði spurt hvers vegna eikin væri lítið áberandi í vínunum. Hann sagði að þér létu rista eikartunnurnar lengi en á vægum hita sem gæfi þeim þessar eftirsóknarverðu niðurstöður. Við viljum nefnilega ekki “eikuð” Chablis vín, það er nóg af þeim annars staðar.
Eftir að hafa kvatt feðgana rölti ég um Grand Cru vínekrurnar, tók myndir og spókaði mig um í haustblíðunni. Fátt getur gefið manni betri tilfinningu fyrir svæði og víni þess eins og að standa í miðjum vínekrum og horfa yfir bæinn. Nema þá kannski að hafa glass í annarri hönd og flösku í hinni, en það var óviðeigandi á þessari stundu.
Brunað til Beaune.
Hótelið í Beaune var bókað með aðgengi í huga, þ.e.a.s. að hægt væri að leggja bílnum án þess að stofna mannslífum í hættu og þar á meðal mínu eigin en samt þannig að hægt væri að labba í miðbæinn. Hótelið sem uppfyllti þessi skilyrði og á fínu verði var Hotel Grillon í um 1km göngufjarlægð frá miðbæ Beaune, þungamiðju helsta vínræktarsvæðis Búrgúndar, Cote d’Or. Prýðilegt fjölskylduhótel. 
Næsta vínfund átti ég við Étienne Grivot, eiganda og víngerðarmann Domaine Jean Grivot. Vínframleiðandi sá á það sameiginlegt með Domaine Christian Moreau að vera á lista Búrgúndarsérfræðingsins Clive Coates yfir 10 bestu vínframleiðendur héraðsins. Domaine Jean Grivot er í bænum Vosne-Romanée sem er í svona 20 mínútna keyrslu norður af Beaune, í áttina til og aðeins spölkorn frá sinnepsborginni Dijon.
Ég var á undan áætlun og naut þess að rölta um Vosne-Romanée þorpið og ekki síst vínekrurnar. Domaine Jean Grivot fann ég síðan fljótlega á einni af aðalgötum gamla þorpsins, við rætur vínekranna, með tvo þekkta vínframleiðendur sér við hlið, Anne Gros og Henri Jayer. Hér búa stórlaxarnir, m.a. Leroy og Romanée Conte.
Þegar ég mætti var einu smakkinu að ljúka. Þessi tími í Búrgúnd er tími heimsókn
anna þar sem vínkaupmenn og blaðamenn koma til að smakka, m.a. höfðu Clive Coates og Allan Meadows stoppað við nýlega. Síðan fékk ég rúnt með hinum viðkunnalega Étienne um kjallarann. Étienne gaf mér að smakka 6 rauðvín af 2006 árgangi úr tunnu og 6 rauðvín af 2005 úr flösku, allt frá Nuits-St-Georges til hins magnaða Richebourg. Hann var sammála þeim almenna rómi að 2005 væri framúrskarandi ár og betra en 2006. 2006 fannst mér hins vegar gefa 2005 vínunum lítið eftir, sérstaklega Richebourg 2006. Sterkan hússtíl má finna í öllum vínunum frá Grivot, fallegur litur mikil jörð koma upp í hugann. 
Áður en ég kvaddi svo hjónin Etienne og Marielle og þakkaði fyrir heimsóknina og fallega bók sem þau gáfu mér, ræddum við um að auka skammtinn fyrir Vín og mat þegar 2006 árgangurinn verður settur á markað. Við fáum nefnilega bara tvo kassa af 2005, takk fyrir.
Brunað til Beaune II.
Þá var ekið niður á hótel og rölt á vínbarinn Bistrot Bourguignon. Mér var bent á hann til að smakka góð vín en svo reyndist úrvalið í glasi ekki svo gott og glösin tíkaleg þótt vínlistinn í heild sinni hafi verið flottur. Ég sé mig þó ekki spandera í dýrt vín á stað sem þessum, frekar panta ég bjór. Ég smakkaði þó eitt glas af hvítu og eitt af rauðu með og var hvítvínið ágætt en rauðvínið slappt. Matur sæmilegur. Ég velti því samt fyrir mér af hverju það séu ekki fleiri vínbarir í svona mekka vínsins sem Beaune er, þar sem hægt er að panta toppvín í glasi í notalegu umhverfi. Það verður þó að segjast að þótt bloggarinn sé ágætur skal ég glaður endurmeta kosti Bistrot Bourguignon í góðum félagsskap.
Smelltu hér til að skoða myndir úr Frakklandsferðinni á flickr
Roberta og Gabriele fóru á laugardaginn eftir vel heppnaða heimsókn. Við Roberta kíktum á nokkra staði til að kynna vínin frá Arnaldo Caprai, héldum námskeið í samstarfi við Vínskólann og Gabriele sá síðan um að elda rétti frá Úmbría héraðinu handa gestum La Primavera.
Bestu þakkir til Dominique hjá Vínskólanum, Leifs, Jónínu og allra á La Primavera fyrir hjálpina og að sjálfsögðu Robertu og Gabriele.
Robertu fannst Ísland svona ansi fínt að hún ætlar að koma hingað aftur í frí. Fóru m.a. í Bláa Lónið þar sem hún náði sér í íslenskt kvef. Hún kvartaði helst undan því að hafa átt stundum erfitt með að finna góðanu kaffibolla og velti því fyrir sér ef Íslendingar væru svona ríkir í hvað eyddu þeir þá eiginlega peningunum – húsin voru amk. ekki beinlínis neinar hallir.
O jæja.
Fimmtudagskvöldið á La Primavera var sérstaklega skemmtilegt. Gabriele eldaði mat að hætti Úmbría-búa sem hófst á eggjahræru með trufflusveppum. Sveppirnir voru týndir vikunni áður í Úmbría og fluttir inn með DHL af þessu tilefni. Með þessum drukkum við Grecante hvítvínið frá Caprai. Þá var borin fram linsubaunasúpa en Castelluccio linsubaunirnar eru úr héraðinu sömuleiðis og þekktar sem bestu linsubaunir í bransanum ásamt einu svæði í Frakklandi. Í súpunni var svolítið af svínapylsu til að bæta bragð. Linsubaunasúpan var ferlega góð og drukkum við Montefalco rauðvínið með henni. Þar á eftir kom stringozzi pastað og var hráefnið í þann rétt nánast að öllu leyti innflutt, t.d. var pastað lagað á veitingastaðnum hans Gabriele og sent með hraðpósti. Uppskriftin er svolítið óvanaleg því á móti 1kg af hveiti fara 9 eggjahvítur og 1 eggjarauða. Rétturinn minnir svolítið á amatriciana pasta sem er í uppáhaldi hjá mér og var ég ekki svikinn af þessum bragðmikla og gómsæta rétti. Við drukkum með Collepiano sem sýndi að þetta mikla vín þarf ekki bara stórsteikur og villibráð heldur smellur ljómandi vel við góðan pastarétt. Í lokin var lamb með þistilhjarta og hafði lambið verið soðið í hvítvíni m.a. og var einstaklega bragðmikið. Gabriele hafði áhyggjur af því að það væri ofsoðið því íslenska lambið hefur aðra eiginleika en það ítalska en okkar fannst rétturinn við hæfi, vetrarlegur og kjarnríkur og nutum hans með glasi af 25 Anni sem ég hafði kippt með mér, 2000 árgangi.
Við erum strax farin að tala um aðra heimsókn frá Arnaldo Caprai, kannski að ári liðnu eða svo, og væri ekki verra ef karlinn sjálfur, Marco Caprai, væri með í för því metnaðarfyllri og dýnamískrari vínframleiðanda er erfitt að finna á Ítalíu.
29.10.2007
Aldís fékk flensu og fluginu seinkaði um 6 tíma þar til Bryndís kom og bjargaði málunum og skilaði okkur á París Charles de Gaulle 18.00. Þá var náð í Hertz bílinn og skundað út í myrkrið og rigninguna. Of seinn, lélegt skyggni og hraðbrautarflækja Parísar ekki til að einfalda málin. Þá var bara að draga djúpt andann og treysta á örlögin.
Allt er gott sem endar vel.
Christian Moreau beið eftir mér á hótelinu í Chablis. Við ætluðum fyrst að hittast 17.00, svo 20.00 og síðan hringdi ég klökkur til að gera honum grein fyrir því að ég næði aldrei fyrr en 21.30. Við ætluðum nefnilega að borða saman – skilurðu? Hann reyndist hins vegar hinn rólegasti. Ég henti töskum upp á herbergi og kastaðist aftur niður í lobbí á mettíma en svo heppilega vildi til að veitingastaður kvöldsins var einmitt á hótelinu. Hótel Hostellierie des Clos er dæmigert sveitahótel og kostar ekki mikið en fyrirtak, það litla sem ég sá af því, og Michelin veitingastaðurinn var mjög notalegur, óþvingaður en elegant.
Christian er hress karl, kominn langleiðina að sjötugu myndi ég giska, og talar góða ensku. Hann sagði mér frá sögu fyrirtækisins, hvernig fjölskylda hans væri aftur búin að ná stjórn á vínekrum sínum eftir að hafa leigt þær stóru fyrirtæki (sem kallaðist einfaldlega Moreau en tilheyrði utanaðkomandi risafyrirtæki) og hefði síðan 2002 framleitt vín undir eigin merki, Domaine Christian Moreau Pere et Fils. Faðir og sonur (sjá mynd).
Við supum á Chablis vínum hans, spjölluðum og snörluðum okkar á dásamlegum mat — hiklaust þeim besta sem ég fékk í þessari ferð, m.a. fois gras, humar og ekki síðri ferskum hörpuskelfiski (hrár sýndist mér) með nýtíndum Búrgúndar-trufflum. Trufflað!
Christian gerði mér grein fyrir því að nú væru vín hans seld til um 30 landa (fyrirtækið flytur nánast 100% framleiðslunnar út fyrir Frakkland sem er sjaldgæft) og hefði Ísland verið númer 28 í röðinni, og að nú væri bókinni lokað þar sem ekki væri til meira vín fyrir fleiri. Aumingja Eistar.
En við rétt sluppum — guði sé lof.
Jæja, þá var kúrt sig og dreymt um vínlendur morgundagsins.
Smelltu til að skoða allar myndirnar úr ferðinni á flickr.com
Fjallað var um Búrgúndarvínin okkar í Viðskiptablaðinu síðasta föstudag. Þetta er í annað sinn á skömmum tíma sem það er gert því í vikunni þar á undan var vísað í bloggið okkar um Tappagjald á veitingastöðum.
Af Búrgúndarvínum er það að frétta að brettið er um það bil að leggja af stað frá Frakklandi. Það varð fyrir smávægilegri seinkun því að annar framleiðandinn ákvað að bregða sér til Bandaríkjanna og þar náðist ekki í hann.
Jæja, við erum svo sem ekkert að stressa okkur en maður er farinn að hlakka svolítið til.
Brettið verður að sjálfsögðu flutt í hitastýrðum flutningum alla leið frá framleiðandanum í Frakklandi til Íslands. Þetta eru dýr og viðkvæm vín svo maður tekur enga sénsa á því að þau gætu soðnað einhvers staðar í hitanum á leiðinni.
Sömu sögu er að segja af gámi sem við erum að taka frá Ítalíu frá 5 ólíkum framleiðendum. Hann verður hitastýrður.
Sigurjón og Ritstjórinn fóru á MR í Köben um helgina og upplifðu góða stund þrátt fyrir að Ritstjórinn hafi lent í Dry Martini áfalli (Hann er nú á batavegi).
Fór á veitingastaðinn MR í Kaupmannahöfn sl. föstudag og man ekki eftir því hvenær ég varð svona rosalega saddur og ánægður síðast. Ekki nýlega á Norðurlöndunum að minnsta kosti.
MR er veitingastaður sem kokkurinn Mads Refslund opnaði fyrir ekki svo mörgum árum. Mads hafði áður unnið á veitingastöðunum The Paul (ein Michelinstjarna) og Noma (tvær Michelinstjörnur). MR fékk eina Michelinstjörnu í ár og stendur undir henni. Sérstaklega maturinn. Við félagarnir pöntuðum fimm rétta matseðil sem var algjör negla. Vínin sem við leyfðum veitingastaðnum að velja með matnum voru líka stórgóð.
Þjónustan var góð fyrir utan það hneyksli þegar félaginn pantaði dry martini með twist of lemon en fékk dry martini með ólífu. Þegar hann var rétt búinn að jafna sig á ólífunni reið næsta áfall yfir: Hún var með steininum í. Þjónustan var sem sagt góð en það vantaði aðeins upp á að manni fyndist hún vera frábær. Til dæmis höfðu þjónarnir lært utan að allt um vínin og gátu þulið upp allar staðreyndir í ensku og dönsku en gátu síðan ekki svarað mjög einföldum spurningum um vínin.
Ætli menn að upplifa góðan mat er hiklaust hægt að mæla með MR. Staðurinn er ofan á búllunni Hvide Lam og á ekkert annað sameiginlegt með þeim stað.
MR
Kultorvet 5
Kaupmannahöfn
http://www.mr-restaurant.dk
Umfjöllun Michelin um staðinn má finna á www.viamichelin.com
S.
Rakel fór og keypti á grillið hjá Sægreifanum niðri í bæ. Ekkert vesen, enginn glamúr – bara góður fiskur í skemmu á hafnarbakkanum.
Þegar maður hugsar til þess er í raun ótrúlegt að það skuli ekki vera fleiri slíkir staðir í sjávarborginni Reykjavík. Ég sé t.d. fyrir mér veitingastað þar sem hægt er að fá góðan fisk í látlausu umhverfi við höfnina eða í fjörunni einhvers staðar. Einfaldur og ódýr matur og fullt af góðu hvítvíni til að slurpa í sig með.
Minnir mig á fiskistað í Le Marche héraðinu sem við Rakel fórum á fyrir nokkrum árum. Hann var í svona látlausu húsnæði á ströndinni og gott ef ekki að öldurnar flæddu nánast undir hann. Þarna var fiskurinn framreiddur á eins einfaldan hátt og hugsast gat og gott hvítvín drukkið með (sjá mynd af bloggaranum með mettan maga á umræddun veitingastað).
En aftur að Sægreifanum – Rakel keypti sem sagt grillpinna með hrefnukjöti, annan með steinbít og þann þriðja með hörpuskelfiski.
Tekur svona 10-15 mínútur að grilla. Einfalt og ljómandi gott.
Drukkum hvítvínið The Hermit Crab með og fór það afar vel. Skemmtilegt grillvín með mikinn karakter.
Elísabet Alba er Vínþjónn Ársins 2006 eins og kemur fram í þessari frétt á freisting.is.
Alba er vínþjónn á VOX þar sem nokkur af okkar vínum prýða vínlistann.
Ég var með vínsmakk ekki fyrir löngu á Vox til að leyfa þeim að kynnast nokkrum af okkar vínum. Það var sérstaklega skemmtilegt að fylgjast með einbeittri Ölbu og hlusta á hana buna út úr sér skrautlegum orðaforða og lýsingum sem hittu beint í mark.
Alba hefur greinilega mikla þekkingu og ástríðu. Hún er vel að heiðrinum komin.
Til hamingju Alba!
Að taka með sér vínflösku til að drekka á veitingastað virðist ekki vera mikið stundað á Íslandi.
Fyrir það greiðist tappagjald sem er ákveðin upphæð per flösku. Ég hef aðeins gert þetta sjálfur og er gjaldið misjafnt eftir veitingastöðum en ég hugsa að það megi segja að það sé a.m.k. ekki undir 2.000 kr. að jafnaði og eflaust nær 3.000 kr. Tappagjaldið þekkja líka þeir sem hafa haldið stórar veislur, t.d. brúðkaup, í veislusölum og fengið að taka með sér vín gegn ákv. gjaldi per flösku sem má búast við að sé eitthvað lægra en á veitingastöðunum.
Maður tekur ekki vín með sér á veitingastað til að spara pening heldur til þess að njóta víns sem manni langar sérstaklega að njóta og er ekki á vínlista veitingastaðarins. Vínsafnarar gera þetta nokkuð og fá þannig tækifæri til að njóta góðu vínanna sinna í afslöppuðu umhverfi, félagsskap og með góðum mat og þjónustu.
Ég hef aldrei heyrt neinn veitingastað á Íslandi auglýsa þessa þjónustu enda ekki beint í þeirra verkahring en þó finnst mér ólíklegt að nokkur þeirra myndi neita ef borin væri fram kurteisleg fyrirspurn.
Lettie Teague (lestu pistilinn hennar) sem skrifar fyrir amerísku Food and Wine útgáfuna hefur tekið saman nokkur atriði sem vert er að hafa í huga:
1) Hringja á undan í veitingastaðinn til að athuga hvort það sé í lagi að taka með sér vín og láta vita hvaða vín það er.
2) Spyrja fyrirfram um hversu hátt tappagjaldið er og sætta sig við að borga skynsamlegt gjald.
3) Koma aðeins með vín sem eru nógu fágæt og dýrmæt – annars er þetta frekar tilgangslaust.
4) Bjóða vínþjóninum að smakka vínið.
5) Kaupa hugsanlega líka eitthvað af vínlista veitingastaðarins.
Mig langar útfæra lið 3 aðeins betur:
3-b) Þar sem margir íslenskir veitingastaðir hafa ekki svo yfirgripsmikla vínlista er kannski meiri ástæða til að færa sér þennan möguleika meira í nyt, að koma með sitt eigið vín, og ekki endilega einskorða það við sérstaklega fágæt vín heldur bara yfirleitt öll sérstaklega góð vín (ok. sleppa kannski kassavínum).
3-c) Margir íslenskir veitingastaðir (enginn þeirra sem við verslum við… annars væru vínin okkar ekki þar) hafa vínlista sem er stjórnað af þeim sem flytja inn vínin, einhverjum stóru heildsalanna. Veitingastaðirnir fá ekki að kaupa vín frá fyrirtækjum eins og Vín og mat þótt þeim fyndist þau góð og langaði að kaupa þau. Þetta er náttúrulega fáranleg staða sem kemur niður á gæðum og er vanvirðing á hæfni og menntum þjóna sem eiga að velja vín sín sjálfir og móðgun gestum staðarins. Ég mæli því sérstaklega með að þú takir með þér okkar vín á slíkan stað og mótmælir óbeint þessari fábreytni og þröngsýni.
Þetta eru þeir veitingastaðir sem bjóða upp á okkar vín á vínlistum sínum - þeir eru óháðir og metnaðarfullir allir sem einn.
Dagur 4, 29. mars.
Vinitaly vínsýningin stendur í 5 daga, frá 9.00 til 19.00. Það þýðir 50 tíma af léttvínsþambi ef maður ætlar að nýta hverja mínútu. Ef einhver kynni að vera að velta því fyrir sér þá nennti ég nú ekki að hanga þarna allan tímann og … ég spýti hverjum dropa. Annars endist maður ekki mjög lengi.
Upp úr 9.00 var rölt af stað frá hóteli. Minni bloggarans var einhvern veginn á þá veg að það væri ekkert mál að rölta frá miðbænum yfir á sýningarsvæðið og skundaði af stað með ófríska eiginkonuna. Við rötuðum alveg en röltið var amk. 30 mínútur í gegnum svæði sem seint verður talið með hreinni og fallegri hlutum borgarinnar. Leigubílar notaðir hér eftir.
10.00 vorum við mætt á básinn hjá Chianti Classico framleiðandanum Castello di Querceto. Okkur eru minnistæðar þær hlýju móttökur sem við fengum hjá fjölskyldunni á heimili þeirra í Toskana fyrir tveimur árum (lestu bloggið um heimsóknina) og því var ráð að hefja sýninguna hjá þeim. Hjónin Alessandro og Antonietta voru í góðu formi og leyfðu okkur að smakka á nýju árgöngunum. Við fengum að heyra að 2006 árgangur væri einn sá besti fyrr og síðar, orð sem áttu eftir að enduróma á nánast öllum básum sem við heimsóttum þar eftir. 2006 rauðvínin eru reyndar yfirleitt ekki komin á markaðinn ennþá en þau hvítu eru það hins vegar í flestum tilfellum.
11.00 var skundað á splúnkunýjan bás Umani Ronchi víngerðarinnar en eins og hjá Castello di Querceto höfðum við átt ansi fína dvöl hjá Umani Ronchi á Ítalíuferðalagi okkar fyrir tveimur árum (lestu bloggið). Gianpiero og Laura tóku á móti okkur en þau sinna markaðsmálum fyrir fyrirtækið, Umani Ronchi er nefnilega stærra fyrirtæki en svo að fjölskyldan geti sinnt öllum helstu störfum. Við smökkuðum 2005 og 2006 af Casal di Serra og þótt mér ánægjulegt hvað 2006 lofar góðu, betri en 2005 sem nú fæst í Vínbúðunum. Nýi árgangurinn er framleiddur með aðeins öðrum áherslum en áður og verður því líst betur síðar. Við smökkuðum ýmis vín, m.a. nýja línu frá Abruzzo héraði sem koma frá nýrri landareign fyrirtækisins og einnig glæsilegt Cumaro sem mun snúa aftur í hillur Vínbúðanna innan skamms.
Gianpiero leyfði okkur líka að smakka af nýrri matarlínu sem unnin er í samvinnu við einhvern Michelin stjörnu kokk úr héraðinu. Þetta er niðursoðinn fiskur af ýmsu tagi og sultur. Mjög gott en flytur maður fisk inn til Íslands?
12.00 var síðasta stopp dagsins. Fontodi er einhver rómaðasti framleiðandi í Chianti Classico. Síðar á sýningunni þegar ég heimsótti einn rómaðasta Brunello di Montalcino framleiðandann þá lyftist á honum brúnin ég sagðist flytja inn Fontodi vín og hann sagði mér að það væru góð meðmæli fyrir Vín og mat þar sem sá taldi Fontodi þann besta í Chianti Classico og vildi líkja sjálfum sér við hann og hans aðferðir.
Við smökkuðum nýja árganga þar sem annars staðar en hér eru öll vín fyrsta flokks og það var sönn ánægja að velta þeim um munninn og … spýta! Giovanni Manetti, eigandi og víngerðarmaður hjá Fontodi (hann svarar líka öllum tölvupóstum, talandi um markaðsdeildir) settist aðeins niður með okkur. Vínin hans eru lífræn en hann segir að það sé ekki beinlínis þess vegna sem þau séu eins og þau eru, þau væru líklegast alveg jafn góð þótt ekki væru þau svo lífræn því það væri landið sjálft sem byggi yfir þessum einstökum gæðum. Þeir sem hafa staðið og horft yfir vínekrur Fontodi geta vel ímyndað sér kosti þessa lands, hinnar “Gullnu hlíðar” við bæinn Panzano (lestu bloggið um heimsókn okkar til Fontodi árið 2005).
13.00 yfirgáfum við svæðið. Rakel ætlaði heim morguninn eftir og því vildum við rölta meira um borgina og njóta hennar saman. Við kíktum á kirkjur, röltum um þröngar götur og enduðum á Teatro Romano þar sem útsýni yfir borgina var einstakt. Staðurinn er áhugaverð blanda af rómversku leikhúsi og klaustri sem var reist þar nokkru síðar. Í klaustrinu er safn með alls kyns rómverskum minjum.
Um kvöldið fórum við svo út að borða á Osteria La Fontanina með Alessandro og Antoniettu, eigendum Castello di Querceto, tengdasyni þeirra og heildsala frá Mexíkó sem var með móður sína með sér. 8 réttir takk fyrir, 6 skv. matseðli (sjá matseðil) og 2 auka. Úff! Á milli rétta, og með réttum reyndar líka, fengum við að heyra af kvennaáhuga Mexíkóbúans sem lýsti því reglulega yfir að hann væri mikið karlmenni (“macho”) sem væri nauðsynlegt að lifa sjálfstæðu og frjálsu lífi. Ég veit samt ekki alveg hvort móðir hans var sammála því.
Staðurinn er einstaklega skemmtilegur og svo þröngur að Alessandro gerði mikið grín að því að ameríkanar kæmust alls ekki þarna inn (og hló mikið af því sjálfur). Skraut og vínflöskur eru upp um alla veggi. Leifur á La Primavera hafði sérstaklega mælt með þessum stað og það var þess vegna skemmtileg tilviljun að okkur skildi einmitt hafa verið boðið þangað.
Fyrir utan mjög gott freyðivín, hvítvín og sætvín (I capitelli frá Anselmi) sem staðurinn mælti með þá voru dregnir fram tveir gamlir árgangar af vínum Castello di Querceto sem voru á vínlistanum, Cignale 1997 og La Corte 1997. Þau sýndu okkur hversu vel þau geta elst því þetta voru bara unglingar ennþá.
Smelltu hér til að sjá allar myndirnar úr ferðinni og hér til að lesa allt bloggið um hana
Dagur 3, 28. mars.
Það hefði ekkert verið að því að hanga aðeins lengur á Hótel Steigenberger, skreppa í nudd eða í girnilega sundlaugina sem blasti við þegar við opnuðum gluggann um morguninn. Nú eða rölta um miðbæ Merano. En Veróna beið okkar þannig að við borðuðum morgunmatinn (reyndar eins seint og hægt var, rétt fyrir 11.00) og keyrðum af stað.
Veróna er 200km eða svo beint í suður frá Meranó og liggur hraðbrautin meðfram endilöngu Garda vatni þótt ekki sjáist í vatnið fyrir fjallgarðinum sem að skilur á milli. Það var ekki laust við að mér fannst ég ekki almennilega kominn til Ítalíu fyrr en við keyrðum út úr hálf-þýsku Alpasamfélaginu og nálguðumst Veróna.
Hótel Europa er svona lala en staðsetningin er splendido! á Via Roma um 100m frá Piazza Bra þar sem Arena er staðsett (sjá kort af Veróna). Öll hótel í Veróna og í sveitunum í kring voru uppbókuð enda koma aldrei eins margir gestir til borgarinnar og meðan á Vinitaly vínsýningunni stendur.
Allavegana, veðrið lék við okkur og við röltum um miðbæinn með smá pizzustoppi í hádeginu. Veróna er falleg borg, frekar lítil en mátulega óreiðukennd þannig að maður getur týnt sér í henni ef maður vill. Ég myndi samt ekki segja að hún væri meðal uppáhaldsborga minna á Ítalíu, til þess þyrfti ég að komast aðeins sunnar.
Um kvöldið var kvöldverður á Trattoria Ai Pompieri í boði Arnaldo Caprai. Það var ferlega skemmtilegt kvöld með góðum mat, vínum og félagsskap. Ekki spillti fyrir að Marco Caprai sat á móti mér og gat ég rakið garnirnar hans um eitt og annað. Það var heppilegt því fyrstu kynni mín af þessum rómaða vínframleiðanda voru heldur stuttaraleg (sjá þetta blogg um Ítalíuheimsókn 2005). Marco lék á alls oddi og ekki get ég sagt að hann sé kominn með á leið á vínunum sínum!
Við átum okkum sem sagt í gegnum 5 rétti en eins og nafnið “trattoria” gefur til kynna er maturinn þarna einfaldur og staðbundinn með mikið úrval osta og pylsa í broddi fylkingar. Standardinn var samt hár, þjónusta góð og andrúmsloftið svo gott að ég hlakka til að koma hingað aftur í næstu ferð.
Fyrir utan Marco sjálfan og Robertu sem vinnur fyrir Caprai sátu okkur næst kanadískir heildsalar. Það var forvitnilegt að ræða við þá því í Kanada er ríkiseinokun eins og á Íslandi, bara miklu strangari! Í samanburði við Ísland voru þeir ennþá á steinöld. Þarna nálægt okkur var líka skemmtilegur heildsali frá San Fransisco sem er hámenntaður í hornleik og aðeins virkur sem slíkur ennþá.
Vínin voru að sjálfsögðu frá Caprai. Fyrst 2006 árgangur af Grecante sem er alveg jafn ferskur og góður og 2005, þá Montefalco Rosso 2004 sem er að mestu úr Sangiovese og er af svipuðum gæðum og verði og betri vín frá Chianti Classico og síðan komu Sagrantino di Montefalco Collepiano 2003 og Rosso Outsider 2004 en hið síðara er úr Cabernet Sauvignon og Merlot en gefur vínunum úr Sagrantino þrúgunni lítið eftir. Að lokum var drukkið Sagrantino di Montefalco 25 Anni 2003 sem er stjarna víngerðarinnar og dýrasta vínið. Í lokin var borðuð súkkulaðikaka með appelsínusósu sem var afbragð en full afgerandi kannski til að lokavín kvöldsins nyti sín sem best en það var Passito sætvín úr Sagrantino þrúgunni.
Takk fyrir okkur.
Úti tók svöl nóttin á móti okkur, kvöldið hafði dregist á langinn og við skiluðum okkur upp á hótel í kringum miðnættið.
Smelltu hér til að sjá allar myndirnar úr ferðinni og hér til að lesa allt bloggið um hana
Dagur 2, 27. mars.
7.00 á fætur.
8.00 inn í rútu.
10.00 mætt á Sellaronda skíðasvæðið í Dólómítunum. Veðrið var rjómagott, færið var fyrirtak og umhverfið óviðjafnanlegt. Ekki svo mikið af fólki og því engin bið í lyftur. Eiginlega er ekki hægt að biðja um meira þótt bloggarinn hafði ekki stigið á skíði í 15 ár. Rakel fór hins vegar í hópgöngu á snjóblöðkum þar til við hittumst í hádeginu.
13.30 matur á Rifugio Comici sem af öllum ólíklegum veitingastöðum er Miðjarðarhafs-fiskistaður í miðri skíðabrekku. Fiskurinn er hins vegar veiddur af ættingja fjölskyldunnar sem á staðinn og sóttur daglega niður á strönd svo hann sé alltaf ferskur og góður. George Clooney er víst fastagestur þarna. O jæja, staðurinn var amk. virkilega góður, þrír fiskréttir og síðan eftiréttur og drukkin með rauðvínið Pinot Nero 2005 og hvítvínið Schulthauser Pinot Bianco 2006 frá afmælisbarninu að sjálfsögðu, San Michele Appiano.
Þá var skíðað niður að rútunum með fullan maga af mat og víni og ekið af stað. Við stoppuðum til að hitta hóp gesta sem höfðu valið erfiðari skíðaleið (svo erfiða að tveir ameríkanar týndust í dágóðan tíma) og allir fengu Alpahatta merkta víngerðinni. Þarna stigum við upp í skíðalyftu, 6-8 í hverja, og hífðumst upp í 2.200 metra hæð þar sem beið okkar heitt rauðvín, meiri matur og … diskódans!
Diskóbúllan Club Moritzino er furðulegur fjallakofi sem eldar frábæran mat og spilar síðan dúndrandi danstónlist á milli rétta þar sem gestir eru hvattir til að standa upp á stólum og sleppa af sér beislinu. Það gekk eitthvað illa að fá Íslendinginn til að gefa sig allan í fjörið en á endanum var hann þó farinn að smella fingrum, – og gott ef ekki stíga nokkur úthugsuð spor. Stjórnendur San Michele Appiano víngerðarinnar fóru hins vegar hamförum á dansgólfinu og eiginlega má segja að stuðið á mannskapnum hafi verið skrambi gott.
Þegar matnum og djamminu lauk um 23.00 fóru allir í snjóbíla sem keyrðu okkur niður brekkuna að rútunum. Á miðri leið þurfti að gera neyðarstopp þar sem var farið að renna af einhverjum og allir fengu síðasta sopann af St. Valentin Pinot Nero 2004.
Að lokum hlykktust rúturnar af stað eftir svo bugðóttum vegum að manni fannst þeir fara í hringi þar til við komum á hótelið í Meranó tveimur tímum síðar.
Afmælisprógrammi var formlega lokið. Takk fyrir okkur, þetta var virkilega vel skipulagt, flott og skemmtilegt.
Það staðfestist líka að San Michele Appiano gerir einhver best gerðu vín á norðurhveli Ítalíuskagans, hin stílhreinu og tæru hvítvín með hið margverðlaunaða (13 sinnum hlotið hæstu einkunn 3 glös í Gambero Rosso) St. Valentin Sauvignon Blanc í broddi fylkingar ásamt karaktermiklum rauðvínum, ekki síst St. Valentin Pinot Nero sem hlýtur að teljast með bestu vínum Ítalíu úr Pinot Noir þrúgunni.
La Primavera á afmæli í dag. 11 ára.
Leifur, eigandi og kokkur á La Primavera á líka afmæli í dag. Hann er eitthvað aðeins eldri.
Til hamingju með afmælið!
Vínsmökkunin á La Primavera í dag gekk vel. Vorum 17 alls.
Vínin voru 7 og stóð ekkert eitt þeirra afgerandi upp úr þótt ólík væru. Eitt þótti einum best og öðrum þótti annað.
Kannski vakti þó Barolo Cannubi Boschis 2001 frá Luciano Sandrone mestan áhuga og almennustu ánægjuna enda einstakt vín þar á ferðinni sem breiddi úr sér yfir vit manns eins og flauel.
Við vorum að bæta tengli á Epicurious matar- og uppskriftavefinn á undir “Uppskriftir”.
Þar er t.d. hægt að nálgast þetta vídeó sem sýnir Thomas Keller búa til Gnocchi á franska vísu. Gnocchi er einstaklega meðfærilegur matur þar sem má skipta út kryddum að vild eða t.d. nota annan ost en þann franska sem Keller notar í þessari uppskrift. Við Rakel höfum t.d. notað brauð eða kartöflur í stað hveitisins sem Keller notar og parmeggiano í stað franska ostsins. Skoðaðu líka þetta vídeó til að sjá hann búa til sveppa- og graskerssósu út á Gnocchi-ið. Einföld tómatsósa (þ.e.a.s. úr ferskum tómötum og basiliku m.a.) klikkar heldur aldrei.
Thomas Keller er einn helsti ofurkokkur Bandaríkjanna með tvo veitingastaði, Per Se í New York og French Laundry í Kalíforníu, sem hafa þrjár Michelin stjörnur. Geri aðrir betur.
Sikileyska víngerðin Firriato hefur gert það gott í ítölsku pressunni undanfarin ár en fáir hafa tekið jafn miklu ástfóstri við eyjaskeggjana og víntímaritið Il Mio Vino (nema ef vera kynni Luca Maroni).
Í annað sinn á þremur árum fær Firriato þessa viðurkenningu hjá tímaritinu og rauðvínið Ribeca var valið besta rauðvínið í sínum flokki (ítölsk rauðvín sem kosta á milli 15-30 Evrur).
Ég hef smakkað Ribeca en ekki ennþá flutt það inn, það gæti þó alveg gerst. Ribeca kostar það svipað og Harmonium sem er í uppáhaldi hjá mörgum gestum á La Primavera í Austurstræti. Santagostino vínin, rauða og hvíta, fást hins vegar í Vínbúðunum Heiðrúnu og Kringlunni á 1.790 kr.
René Redzepi, yfirmatreiðslumaður á NOMA í Kaupmannahöfn, var gestakokkur á VOX um helgina. René þessi hefur starfað hjá ekki lakari stöðum en El Bulli, French Laundry og Jardin des Sense.
Vínlistinn á NOMA er evrópskur og einhver sá flottasti sem ég hef séð.
Tónninn í matreiðslunni á Vox var norrænn; ölbrauð, rækjur, kartöflur, rúgur, söl, villigæs, skyr og þess háttar — að ógleymdri öskunni! Öskuna framleiddu starfsmenn Vox með því að brenna hey.
Matseðillinn var fimm rétta og kostaði 7.950 kr. án vína, 13.450 kr. ef vínseðillinn var tekinn með. Fyrir utan réttina fimm voru boðnir 2 for-forréttir og einn for-eftirréttur, alls 8 réttir. Miðað við gæði var verðið sanngjarnt, á íslenskan mælikvarð a.m.k.
Svona leit 5 rétta matseðillinn út:
1) Hráar íslenskar rækjur með agúrkusafa og piparrótarsnjó (hvítvín: Riesling Steinmessel 2004 frá Brundlmayer sem mér fannst afbragðsgott, þurrt og glæsilegt)
2) Leturhumar og ostruemulsion, rúgur og söl (hvítvín: Sauvignon blanc 2006 frá Cloudy Bay sem angaði af kattahlandi og steinolíu og var afskaplega ljúft vín)
3) Litlar kartöflur og maltmjöður frá Fredriksberg (rauðvín: Aloxe Corton 1997 frá Louis Jadot sem ilmaði af hnakki og seltinni jörð og var áhugavert)
4) Íslensk villigæs með sultuðu selleríi, ösku og sykurbrúnuðum eplum (rauðvín: GSM 2002 frá Rosemount sem hafði skemmtilegan karamellu-ilm en á endanum fannst mér eikin bera það ofurliði)
5) Ölbrauð með skyrkrapís og freyðandi mjólk (styrkt sætvín: Maccabeu 2002 frá Mas Amiel sem hafði daufan ilm en skemmtilega áferð í munni og var bara fínt)
Án þess að fara of mikið í smáatriði var upplifunin mjög góð. Gúrkusósa var ferlega fersk og bragðgóð, ostruemulsion færði manni hafið á diskinn, mikil notkun á ýmis konar rúgi og malti var skemmtileg, askan var stórskemmtileg og ölbrauðið í eftirréttinum fékk mig til að hugsa um ömmu.
Sem sagt, mjög gott allt saman og þjónusta alveg til fyrirmyndar.
Nýlegt spjall