Monthly Archives: júní 2005

Ítalíuheimsókn – Dagur VIb

Piemonte – Luciano Sandrone

Rúnturinn til Sandrone frá Amedei var lengri en ég gerði ráð fyrir og mættum við ekki fyrr en rétt undir 17.00 þrátt fyrir að hafa mælt okkur mót kl. 15.00. Það gerði þó ekkert til, Luciano og Barbara dóttir hans voru pollróleg yfir þessu.

Luciano Sandrone er stórgerður maður sem gerir fínleg vín. Barolo vínum er stundum líkt við Búrgúndí en mörg þeirra vína sem ég hef smakkað af nýja skólanum frá svæðinu eru þó mun kröftugri og karlmannlegri – væri frekar hægt að líkja þeim við Bordeaux. Barolo vínin frá Sandrone eru þó hins vegar hiklaust „Búrgúndí“… hann segir það sjálfur.

Fjölskyldan býr í sama húsi og víngerðin. Þetta er nýtt og afar glæsilegt hús sem er ekki beinlínis týpískt ítalskt heldur minnti mig einhverra hluta vegna frekar á Kaliforníuvínhús, nútímalegt en umfram allt fúnksjónalt… kannski áhrif frá S-Ítalíu eða Spáni.

Allavegana… þarna sameinast virðing fyrir hefðunum og nútímaleg hugsun sem hvergi annars staðar. Allt ferlið fer eftir þyngdarlögmálinu þ.e. þrúgunum er keyrt efst í húsið þar sem þær renna ofaní í gerjunartanka og þaðan á hæðina fyrir neðan í tunnurnar. Nýjasti hluti hússins var enn í byggingu og sáum við hvernig hvert herbergi er byggt innan í öðru stærra herbergi svo að bilið þar á milli veiti 100% jafna kælingu, eins konar hús í húsi. Frönsku barrique eikartunnurnar sem Sandrone notar eru svokallaðar No Toast þ.e.a.s. þær hafa ekkert verið ristaðar svo að vínin verði aldrei kaffærð í eik. Hann var eini framleiðandinn sem við hittum á þessu ferðalagi sem notar slíkar tunnur eingöngu… allir aðrir voru með Low Toast eða Medium Toast.

Síðan smökkuðum við með Luciano gegnum línuna og kvöddum með leiðbeiningar um góðan veitingastað, Le Torri í kastalaþorpinu Castiglione Falletto:

Antipasto:
(Arnar) La carne cruda e la salsiccia di Bra
(Rakel) Le verdure di mezza primavera ripiene e salsa al basilica

Primo Piatto:
(Arnar) I gnocchi di patate al castelmagno d’Alpeggio
(Rakel) I tajarin al ragú di salsiccia di Bra

Vín:
hvítvínið Langhe Bianco 2001 frá Scavino sem var einstaklega gott og ferskt með góða mýkt og fyllingu, bragðmikið með keim af smjöri, ananas, salvíu og kiwi m.a.

Maturinn var góður en ég verð að segja að hráa kjötið (cruda) sem ég fékk í forrétt var ekkert í líkingu við þunnt og elegant nautacarpaccióið á La Primavera heldur stærðar kjöthrúga sem leit út eins og búið væri að hvolfa úr nautahakkskjötpakka á disk og … thats it ! Ég var eins og tryllt ljón að reyna að koma öllum þessu hráa kjöti oní mig. Þegar við báðum um reikninginn var okkur tjáð til óvæntrar ánægju að Luciano Sandrone hefði boðið okkur þessa máltíð…. af hverju hafði ég ekki pantað Barolo ?! urrr….

Hótelið var síðan lítið en stórglæsilegt fjölskylduhótel Casa Pavesi (Heimili Pavesi fjölskyldunnar) í kastalaþorpinu Grinzane Cavour en því miður gátum við lítið notið þægindanna og verandarinnar með útsýninu yfir Barolosveitirnar því við þurftum að vera í Alto Adige kl. 10.00 morguninn eftir… 5 klukkutíma í norðaustur.

Auglýsingar

Færðu inn athugasemd

Filed under amedei, ítalía, ferðalög, hótel, luciano sandrone, matur, veitingastaðir

Ítalíuheimsókn – Dagur V

Toskana – Castello Di Querceto

Við höfðum komið fyrir nokkrum árum til Castello di Querceto og mundi ég því nokkurn veginn hvar hann var staðsettur, efst í hlíðunum austur af bænum Greve, umkringdur vínekrum og skóglendi. Nokkrum kílómetrum sunnar er Monte del Chianti, hæsti tindur Chianti Classico svæðisins í 950m hæð.

Í kastalanum búa eigendurnir Alessandro og Antonietta. Þau bera með sér öryggi og yfirvegun þeirra sem eiga ættir sínar að rekja meðal heldra fólks aftur í aldir en umfram allt óþvinguð, gestrisin og hlýleg. Þau voru eins og gamlir vinir þegar við kvöddum daginn eftir.

Þegar við komum ríkti sorg á bænum – refur hafði étið tvo kvenkyns páfugla og karlarnir tveir reikuðu vælandi kringum kastalann. Þessir tignarlegu fuglar pössuðu vel við umhverfið.

Hápunktur heimsóknarinnar, hugsanlega allrar ferðarinnar, var hádegisverður í kastalanum með hjónunum, uppkomnum börnum og mökum og tvennum öðrum hjónum sem eru góðvinir fjölskyldunar. Innan í litlum en heillandi kastalanum fengum við antipasti (crostini ýmis konar og ólífur) ásamt freyðivíni hússins áður en okkur var vísað til borðs. Félagsskapurinn var svo góður og notalegur að manni leið vel þrátt fyrir að hafa engan þeirra hitt áður. Maturinn var síðan framreiddur; aspasmús í forrétt, lasagna, villisvín, tiramisú og heimalagað konfekt með kaffinu. Tvær stúlkur starfa í eldhúsinu og maturinn var frábær. Með þessu voru drukkin einnarekrustórvínin Il Picchio Riserva, Il Querciolaia og Il Sole di Alessandro. Þau heilluðu mig upp úr skónum og get ég ekki beðið eftir að flytja þau inn. Í lokin komu Vin Santo, Brandy og tvær tegundir af grappa. Mér hefur sjaldan liðið eins vel í eins góðum félagsskap í eins fallegu umhverfi.

Síðan var rölt um kastalanna, vínekrur og víngerð – rætt og rabbað.

En veislan var ekki á enda. Skundað var á veitingastað í nágrenninu um kvöldið, borðað pasta og kjöt og eftirréttur. Ég náði ekki að klára neinn réttanna þrátt fyrir góðan vilja enda maginn ennþá að vinna á hádegisverðinum. Þar voru drukkin m.a. stórvínin La Corte og Cignale. Alessandro sagði okkur yfir matnum hvernig hann var uppgötvaður á veitingastað í Mílanó af amerískum heildsala sem keypti síðan upp alla framleiðslu kastalans.

Grái Benzinn hans Alessandro held ég að hafi ratað sjálfur til baka þessa 5km aftur til kastalans þar sem eftirminnilegum degi var lokið í eldhúsinu með tári af grappa og Brandy. Síðan var það beint í bólið í einu af fjölmörgum húsakynnum kastalans sem leigð eru til ferðamanna (agriturismo).

Mér fannst merkilegt hvernig karakter hjónanna endurspeglaðist í eftirminnilegum vínunum; aðgengileg en flókin, bragðmikil en silkimjúk, fáguð og í einstaklega góðu jafnvægi – framleidd af metnaði, virðingu og ástríðu.

Daginn eftir var svo ríkulegur hádegisverður í eldhúsi kastalans og sterkur espresso áður en við skunduðum af stað til að hitta Luciano Sandrone í Piemonte með viðkomu í súkkulaðiparadís Amedei.

Færðu inn athugasemd

Filed under ítalía, castello di querceto, chianti classico, ferðalög, veitingastaðir

Ítalíuheimsókn – Dagur IVa

Umbria – Arnaldo Caprai

Við komum til Caprai kl. 10.00 eftir 2.5 tíma keyrslu frá Ancona. Sól og blíða eins og var reyndar alla ferðina. Það var mikið um að vera hjá Caprai því á sunnudeginum eftir áttu þau von á 5.000 gestum í mikið húllumhæ sem haldið er einu sinni á ári og felst í göngutúr um vínekrurnar, vín og mat og tónlistarflutningi af ýmsu tagi. Þennan sunnudag er reyndar svokallaður Cantine Aperte dagur á Ítalíu þar sem fólk er hvatt til að heimsækja vínframleiðendur út um allt land en hjá Caprai er dagurinn sérstakur. Svo er líka verið að stækka húsið talsvert.

Roberta Cenci tók á móti okkur og leiddi okkur um nálægar vínekrur. Caprai er einhver flottasti framleiðandi Ítalíu þegar kemur að ekki bara gæðum heldur líka tilraunastarfssemi og rannsóknum á öllum mögulegum hlutum er varða vínrækt, ekki síst Sagrantino þrúgunni. Með stuttu millibili sá maður t.d. Sagrantino þrúgu sem hafði verið strengd upp á mism. hátt í mism. hæð, með mism. þéttleika og á mism. jarðvegi.

Síðan var kíkt á framleiðsluferlið og loks smakkað. 2002 var ekkert 25 Anni framleitt en í staðinn lítið magn af Collepiano. Collepiano 2002 var einfaldlega mjög gott og ekki mikið síðra en 2001 þótt stíllinn væri annar. Við smökkuðum öll vínin nema sætvínið sem var uppselt enda aðeins gert á nokkurra ára fresti, næst verður það 2003 árg. og kemur hann á markað 2006… það verður eitthvað magnað. Einu sinni voru öll Sagrantino vín sæt og var það með tilkomu Caprai sem fyrstu þurru vínin litu ljós svo um munaði.

Hittum Marco Caprai og gáfum honum bók um Ísland.

Caprai er frumlegur hvað markaðssetningu varðar. Vefsíðan er í meira lagi sérstök og svo gefa þau út bæklinga og bréf af ýmsu tagi t.d. mjög skemmtilegt dagblað sem inniheldur ýmsan fróðleik og greinar er tengjast framleiðandanum.

Eftir heimsóknina kíktum við í nágrannabæinn Bevagna sem er mjög fallegur og vel varðveittur og nörtuðum í samlokur áður en haldið var lengra.

Færðu inn athugasemd

Filed under ítalía, caprai, ferðalög

Ítalíuheimsókn – Dagur III

Le Marche – Umani Ronchi

Við ákváðum að eyða heilum degi með Umani Ronchi enda höfðum við aldrei komið áður til Ancona og Umani Ronchi einn okkar mikilvægasti viðskipavinur. Grand Hotel Palace er við höfnina og sótti Gianpiero okkur þangað kl. 9.30 þaðan sem leiðin lá til vínekranna í Castelli di Jesi þar sem Umani Ronchi framleiðir Verdicchio hvítvínin sín, m.a. Casal di Serra. Hittum þar yfirmann vínræktarinnar (agranomista) Luigi Piersanti og hann fór með okkur í bíltúr þar sem við urðum m.a. vitni að fyrstu blómunum springa út þennan dag 24.maí – af Chardonnay-kyni, Verdicchio springur út síðar.

Arnar og GianpieroHádegisverður samanstóð af trittico á veitingastaðnum Il Maresciallo (Marskálkurinn) en það eru þrír pastaréttir hver á eftir öðrum a) ravioli burro salvia b) tortellini al ragú c) tagliatelle all’anatra (önd)… úff ! Bara drukkið gosvatn enda vínsmökkun framundan. Veitingastaðurinn var stór og bjartur en andrúmsloftið var dæmigert cucina casalinga – eins konar framlengin á eldhúsi fjölskyldunnar sem bjó í sama húsi… enginn matseðill.

Fórum síðan í höfuðstöðvarnar þar sem eru skrifstofur, vínframleiðsla og lager. Þar hittum við eigandanna Dr. Massimo Bernetti. Umani Ronchi er nýbúinn að byggja Cantinu sem hýsir um 500 eikartunnur (aðrar 500 eru geymdar annars staðar) og er hún nútímalega hönnuð flott með fullkomnu kælikerfi – var fjallað um hana í tímaritinu Architectural Digest. Þar smökkuðum við okkur í gegnum nokkur vínanna og komu tvö vín sérstaklega skemmtilega á óvart; Montepulciano d’Abruzzo (U.R. framleiðir langmest af þessu basic-víni eða 2.000.000 fl., um helmingur heildarframleiðslunnar) og Lacrima di Morro d’Alba sem er sjaldgæft og ilmríkt rauðvín er minnir á Moscato. Drukkum líka 2001 Cumaro sem var einstaklega flott. Einnig var ég hrifinn af ódýru hvítvínunum. 2004 er málið. Dr. Bernetti kíkti svo á okkur og sötraði hvítvín meðan við smökkuðum og spjölluðum.

Um kvöldið kíktu Michele Bernetti, framkvæmdastjóri og sonur Massimo, og Gianpiero til okkar á hótelið til að kasta á okkur kveðju áður en við vorum keyrð á veitingastaðin Da Emilia í litlu sjávarþorpi, Portonovo, um 15 mín suður af Ancona þar sem okkur var boðið upp á endalaust mikið af mismunandi matreiddum fiski skoluðum niður með Casal di Serra 2003… og súkkulaðikaka með heimalöguðum myntuís á eftir. Enginn matseðill var á staðnum og létum við valið alfarið í hendurnar á mjóa og gamla þjóninum (eigandi ?) sem hljóp á milli borða eins og hann ætti lífið að leysa… eina skiptið sem ég sá hann hægja á sér var þegar hann skammtaði okkur skelfiskspagettíið af mikilli nákvæmni og alúð.

Við fengum einstaklega góðar og vinalegar móttökur hjá Umani Ronchi og áttum þar stórkostlegan dag.

Færðu inn athugasemd

Filed under ítalía, ferðalög, umani ronchi, veitingastaðir

Ítalíuheimsókn – Dagur IIa

Toskana – Fontodi

Ívar á La Primavera var búinn að segja mér frá heimsókn sinni til Fontodi síðastliðið haust ásamt Leifi og Jamie Oliver og lýsa yfir aðdáun sinni á bæði vínum og víngerð. Ég hafði oft smakkað vínin áður og keyrt um sveitirnar í kring en aldrei heimsótt framleiðandann sjálfan. Ívar hafði rétt fyrir sér.

Fontodi er 100% lífrænn framleiðandi þótt það komi aðeins fram á ólífuolíunni þeirra. Sjálfsþurftarbúskapur er hugsjón, t.d. eru nautgripir ræktaðir neðst í dalnum þar sem vínviður dafnar illa – til að metta eigendur og starfsfólk og til að búa til náttúrulegan áburð.

Conca d’Oro (gulldalur) er heitið á skál-laga hlíðunum er teygja sig suður af bænum Panzano og er eitt besta „cru“ Chianti Classico. Giovanni Manetti benti í áttina að dalnum… allar vínekrurnar þar voru hans fyrir utan lítið frímerki neðst í dalnum sem tilheyrir hinum góða Rampolla.

Til að forðast að þvinga vínið áfram með slöngum og dælum þegar vínið er búið til byggir ný og glæsileg víngerð Fontodis á þriggja hæða þyngdarlögmálskerfi. Þrúgunum er hellt inn efst, gerjaðar á hæðinni fyrir neðan og renna svo niður í kjallarann þar sem þær eru settar á eikartunnur.

Við smökkuðum m.a. Flaccianello 2004 (100% Sangiovese) úr tunnu, tveimur tunnum réttara sagt – báðar voru nýjar, franskar „barrique“ eikartunnur en önnur var meðalristuð og hin ekkert ristuð. Gaman að finna hversu mikill munur var á sama víninum úr sitt hvorri tunnunni og sýnir það hversu stóra rullu tunnan spilar í að móta karakter vínsins.

Og hvað þýðir Fontodi ?

Font = gosbrunnur, odi = Óðinn, m.ö.o. Gosbrunnur Óðins … já, forfeður okkar fóru víða.

Giovanni þurfti að keyra 10 tíma til Vínar þar sem Vínsambandið í Chianti Classico var með kynningu en sendi okkur Rakel í hádegismat, í boði hússins, á virkilega góðan veitingastað í grenndinni; Locanda Pietracupa.

Antipasto:
– Rakel; Sformato di carciofi (þistilhjörtumús) con salsa al burro (smjörsósa)
– Arnar; Millefoglie di Pate di fegatine al vinsanto con gelatine (útfærsla á crostini toscani þ.e. brauð með kjúklingalifrapate)

Primo:
– Rakel; Tagliolini (pasta) ai fiori di zucca (kúrbítsblóm) e tartufo
– Arnar; Piccione (dúfa) con vinaigrette tartufate (trufluediksósa)

Vín:
– hvítvínið Palagetto – San Gimignano… ferskt og gott en bara eitt glas enda keyrsla og meira smakk framundan…

Færðu inn athugasemd

Filed under ítalía, chianti classico, ferðalög, fontodi, veitingastaðir